Ik ken Jean Giraud als de tekenaar van de strip Blueberry al vanaf 1972. Zijn alter ego Moebius leerde ik pas in 1980 kennen met de strip Arzach samen met andere tekenaars van het Franse stripblad Métal Hurlant: Druillet, Bilal en Dionnet. Strips bleken zoveel meer te kunnen zijn dan Donald Duck, Kuifje of Asterix. Het beeldverhaal was ook een vorm van kunst. Juist de tekenaars van Métal Hurlant vestigden hier samen met de Amerikaanse underground comic artists de aandacht op. Moebius (Jean Giraud) ontwierp ook decors, kostuums en rekwisieten voor fantasyfilms (o.a. Alien, Dune, the Fifth Element). Daarmee bewees hij meer te zijn dan alleen een striptekenaar. Naast het fenomenale tekentalent dat hij gekregen heeft, heeft hij een heel persoonlijke ingang gevonden van een bizarre fantasiewereld. Hijzelf schrijft dat toe aan iets dat van buitenaf in hem komt: goden, geesten of buitenaards leven, hij weet het niet precies.

In deze documentaire komt ook de necromane kunstenaar Giger aan het woord, die evenals Moebius demonische fantasieën zichtbaar maakt. Niet mijn favouriete genre. Toch heb ik wel gekozen voor een fragment van het Isenheimer Altaar (de verzoeking van de heilige Anthonius door Matthias Grünewald, ca. 1514) rechtsboven in de header van deze weblog. Daarin wordt de heilige Anthonius belaagd door wezens uit een duistere fantasiewereld. Maar er is voor mij één groot verschil met het werk van Giger en Moebius en dat van de late middeleeuwer. Grünewald’s verbeelding is ingebed in de Traditie van de Kerk, terwijl de voorstellingen van Giger en Moebius in een relatief korte traditie staan van Science Fiction en Fantasy, los van God. Hoewel ik enorm onder de indruk ben van het tekentalent van Gir, Jean Giraud en Moebius (alledrie dezelfde persoon), ben ik niet gecharmeerd van zijn zwartgalligheid, die uiteraard met ‘humor’ verteerbaar wordt gemaakt.

De Franse striptekenaar Jean Giraud, alias Moebius, tilt met zijn ongekende tekentalent in de jaren zestig en zeventig het stripgenre naar een hoger artistiek niveau. Tegelijkertijd breekt hij met de traditionele superheldenclichés van de Amerikaanse stripverhalen. Het resutaat is oogverblindend mooi. De Franse kunstenaar en auteur Jean Giraud, oftewel Moebius, is één van de meest invloedrijke en vernieuwende striptekenaars ooit. Als mede-oprichter van het stripmagazine ‘Métal Hurlant’ schept hij in de jaren zeventig een heel nieuwe, ‘volwassen’ kijk op de kunst van het striptekenen, die stof doet opwaaien in de wereld van de Franse bourgeoisie en die van de Amerikaanse striptekenaars. Met series als ‘Blueberry’, over een cowboy, en fantastische, surrealistische verhalen als ‘John Difool’, maar ook met decorontwerpen voor films als ‘The Fifth Element’, weet Giraud een enorm publiek te bereiken.
 
documentaire.nl

Jean Giraud: biography Jean Giraud
Moebius : stripschrift.nl | close up [ avro.nl ]
Blueberry : blueberry-lesite.com | moorsmagazine.com | alle albums op een rij

Reclame moet leuk zijn. Maar wat is leuk? In 2004 zag ik in het Historisch Museum van Berlijn op de tentoonstelling Strategien der Werbekunst 1850-1933 een prehistorisch reclamespotje uit 1910 met het tijdloze Maggi-flesje dat zo oubollig was, dat ik er meer om moest lachen dan om de peperdure ‘minispeelfilm’ van een verzekeringsmaatschappij die vooral door de Gouden Loeki trendbepalend is geworden. Vanavond in Andere Tijden terug naar de spruitjeslucht van 1967 toen het eerste STER spotje op de Nederlandse buis verscheen. ‘Hoe televisiereclame in veertig jaar van braaf en burgertruttig tot sexy en shocking werd en hoe humor en amusement steeds meer worden ingezet voor diepvrieskroket en doperwt in pot.’

Reclamefilms

De geschiedenis van de moderne massareclame in Nederland begint rond 1850. Als de belasting op dag- en weekbladen in 1869 wordt afgeschaft, verschijnen er steeds meer affiches in het straatbeeld op reclamezuilen en schuttingen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog verschijnt het eerste reclame plaatjesalbum van Verkade naar Duits voorbeeld. Blue Band start in 1923 de eerste grote reclamecampagne. Onder de leus ‘versch gekarnd’ verschijnen overal affiches, emaillborden en advertenties met het ‘ Blue Band meisje’ . In hetzelfde jaar wordt ook de ‘Vereeniging voor reclame’ opgericht.

Bron: geschiedenis.vpro.nl

Vorige maand besteedde ik even aandacht aan de nu draaiende tentoonstelling Binnen de grenzen van het Affiche in Museum Mesdag overal de relatie tussen beeldende kunstenaars en reclame. Meer Nederlandse reclameposters vond ik nog in het Reclame Arsenaal en op mijn plaatjeslog Johannes in Retroland staan bergen Amerikaanse vintage posters.

150 jaar reclame in Nederland | Virtuele reis door de Nederlandse reclamegeschiedenis
Andere Tijden Archief

Het succes van de Da Vinci Code staat niet op zich. Over de hele wereld is er een enorme belangstelling gegroeid voor het vroege Christendom, in het bijzonder voor het zogenaamde “gnostische christendom”. Deze mystieke variatie op het Christendom past onder de paraplu van New Age en lijkt een brug te slaan tussen oosterse spiritualiteit en de Bijbel. National Geographic Channel zond twee weken geleden al een documentaire uit over het Judas Evangelie en volgt nu deze week met iedere avond een documentaire onder de naam Secret Bible Op de website lezen we het volgende hierover: