Schliemann werd geboren in 1822 als zoon van een Evangelisch-Lutherse dominee, maar hijzelf maakte carrière als handelaar. In 1841 werd hij naar Venezuela gezonden, maar leed schipbreuk voor de Nederlandse kust, en werd handelaar voor een Amsterdamse firma. In 1846 werd hij de agent van de firma in Sint Petersburg, en was daar zo succesvol dat hij het volgende jaar zijn eigen handelsfirma kon oprichten. Onder meer in het Californiëvan de goldrush en in de Krimoorlog breidde hij zijn kapitaal nog eens enorm uit.
 
In 1864 trok Schliemann zich uit de handel terug. Hij maakte een wereldreis, studeerde aan Sorbonne, en in 1868 bezocht hij Griekenland en Turkije. Naar eigen zeggen zag hij Pınarbas¸i aan, dat op dat moment door de meeste experts voor Troje werd aangezien, besloot dat het niet met de Ilias overeenstemde, en zocht vervolgens een betere kandidaat, die hij vond in de vorm van Hisarlık. Of dit ook werkelijk zo is gegaan, is onzeker, het is zeer wel mogelijk dat het niet Schliemanns eigen vaststellingen, maar overreding door Frank Calvert geweest is die hem naar Hisarlık heeft geleid.
 
Hoe dan ook, na enkele proefopgravingen in 1870, begon Schliemann in 1871 met de opgravingen in Hisarlık, dat inderdaad Troje bleek te zijn. Hij deed diverse opwindende vondsten, de meest beroemde daarvan is de ‘goudschat van Priamus’, ten onrechte door Schliemann zo genoemd – in werkelijkheid was de laag waarvan hij dacht dat het het Troje van de Trojaanse Oorlog was, meer dan 1000 jaar ouder. Hij vond deze tegen het eind van zijn eerste serie opgravingen in Troje, in 1873.
 
Hierna toog Schliemann naar Mycene, waar hij het graf van Agamemnon hoopte te vinden. Hij vond opnieuw grote schatten, waaronder het ‘dodenmasker van Agamemnon’, hoewel in dit geval opnieuw gebleken is dat zijn vondsten duidelijk ouder zijn dan de Trojaanse Oorlog. In 1878-1879 groef Schliemann opnieuw in Troje, in 1880-1881 was Orchomenus in Boeotië aan de beurt. Daarna groef hij nog twee keer in Troje (1882 en 1890), en deed opgravingen in Tiryns (1884-1885), en kleiner proefopgravingen op andere plaatsen.
 
Door zijn opgravingen had Schliemann een grote verzameling archeologische vondsten in zijn bezit, die hij schonk aan het Duitse Rijk, om ze in hun totaliteit te vertonen in een aantal naar hem te noemen zalen in het Königlich-Preußischen Völkerkundemuseum in Berlijn.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Eichmann werd op 15 december 1961 ter dood veroordeeld omdat hij verantwoordelijk was voor de deportatie, beroving en dood van miljoenen joden. Hij had joden met opzet in omstandigheden laten leven die moesten leiden tot de dood. Hij werd verantwoordelijk gehouden voor de deportatie van een half miljoen Polen, veertienduizend Slovenen, tienduizend zigeuners en honderd Tjechische kinderen. Eichmann werd op 31 mei 1962 opgehangen in de Ramleh gevangenis. Kort voor hij werd opgehangen waren zijn laatste woorden:
 
“In einem kurzen Weilchen, meine Herren, sehen wir uns ohnehin wieder. Das ist das Los aller Menschen. Gottgläubig war ich im Leben. Gottgläubig sterbe ich. Es lebe Deutschland. Es lebe Argentinien. Es lebe Österreich. Das sind die drei Länder, mit denen ich am engsten verbunden war. Ich werde sie nicht vergessen.”
 
Eichmann kreeg geen graf. Zijn as werd uitgestrooid boven de Middellandse Zee.

Eichmann vond dat hij geen straf verdiende, omdat hij een gezagsgetrouwe ambtenaar was. Hij zou slechts bevelen hebben uitgevoerd. “Waarom ik,” vroeg hij steeds. “Waarom niet de locale politie, duizenden van hen? Zij zouden worden doodgeschoten als zij geweigerd hadden om de joden bijeen te brengen voor de dodenkampen. Waarom hen niet ophangen omdat ze niet wensten te worden doodgeschoten? Waarom ik? Iedereen nam deel aan de moord op de joden.”
 
Bron: users.pandora.be

Gisteren was het een gedenkwaardige dag in Duitsland. Precies 15 jaar geleden viel de Berlijnse muur, het begin van de omwentelingen in Oost-Europa en de ineenstorting van het communisme. Maar een nationale feestdag mag 9 november voor de Duitsers niet zijn, want deze datum staat nog altijd als een zwarte bladzijde in de kronieken: Kristallnacht. Na de gebeurtenissen van 9 november 1989 kreeg Berlijn een ander aanzien: de muur verdween en de Oost en West werden weer aan elkaar gebreid tot één stad. Daarbij sneuvelde niet alleen de muur maar ook veel naargeestige betonnen dozen en grindtegelgevels uit de DDR-tijd.
 
Het Palast der Republik, gelegen naast de eclectische Berlijnse Dom, bleef echter staan en zo was er in het hart van Berlijn een prachtig contrast tussen het bombastische keizerlijke tijdperk van Wilhelm II en het nieuwe-bezems-vegen-schoon-socialisme uit de DDR-era. Maar gisteren, precies 15 jaar na de val van de muur, ging het Paleis definitief dicht. Geld om deze kolos te slopen is er nog niet. En de 700 miljoen Euro die er nodig is voor de wederopbouw van het Stadtschloss is er al helemaal niet.
 
Afgelopen donderdag gaf de Berlijnse band Einstürzende Neubauten een uniek concert in het Palast. Een betere ambience kon de band zich niet wensen.
“Für ein normales Konzert hat der Palast eine grauenvolle Akustik, aber wir werden versuchen, mit dem Gebäude zu spielen und die offen liegenden Stahlträger als Verstärker in unsere Komposition einfließen zu lassen”, volgens zanger Blixa Bargeld.
 
Bron: nordclick.de