De virtuoze frescoschilder Giambattista Tiepolo (1696-1770) wordt vaak gezien als de laatste grote Venetiaanse schilder. In zijn grootse en kleurrijke uitbundigheid is hij de erfgenaam van de grote Venetianen uit de 16e eeuw. In de theatrale mis en scene van Tiepolo echoot vooral het werk van Paolo Veronese na. Voordat Tiepolo in 1750 naar Würzburg vertrok om daar voor een fortuin het paleis van de prins-bisschop te decoreren, was hij in zijn vaderstad al een beroemdheid. Een van de hoogtepunten in zijn Venetiaanse werk zijn de plafondschilderingen in de Scuola Grande dei Carmini uit de jaren 1740–1747.
Het rococo hield van theatrale effecten waarbij het plafond met een lichte en kleurrijke schildering “opengebroken” werd, zodat het leek alsof je rechtstreeks de hemel in kon kijken. De hemel was een verlengstuk van de aarde geworden. De Moeder Gods is bij Tiepolo een ongenaakbare Grand Dame, de engelen zijn beeldschoon, de kleuren helder en opgewekt. Het is om de vingers bij af te likken. De geestelijke beleving van de hemel wordt hier geblokkeerd door het oogstrelende en spectaculaire.
Dergelijke voorstellingen ontsprongen aan de fantasie van de eerste en tweede stand en stonden veraf van de realiteit van de rest van het volk. Het is niet verwonderlijk dat de hemel van het rococo na de Franse Revolutie in scherven op aarde zou liggen. Men liet zich niet meer bedwelmen door de eye candy van een aardse hemel. In de negentiende eeuw zou de seculiere utopie de opvolger worden van het hemelse perspectief, dat zich bij Tiepolo nog één keer theatraal openbaart.
