Maandelijks archief: februari 2013

Diderot [ 4 ]

portret van Denis Diderot (1713–1784)
 

Op 5 oktober a.s. is het driehonderd jaar geleden dat de Franse Verlichtingsfilosoof en encyclopédist Denis Diderot geboren werd. Hij was ook een van de eerste kunstcritici en bezocht negen maal de tweejaarlijkse salon in Parijs, om precies te zijn die van 1759, 1761, 1763, 1765, 1767, 1769, 1771, 1779 en 1781. Als man van het volk bekritiseerde hij de behaagzieke schilderkunst van François Boucher (1703-1770) en propageerde hij de moraliserende genretaferelen van Jean-Baptiste Greuze (1725-1805). Hij was met verschillende schilders bevriend waaronder Greuze en Fragonard die allebei een portret van hem schilderden.

Diderot
Diderot in 1773 door Dmitry Levitzky
geschilderd in Sint-Petersburg waar Diderot in 1773 voor enkele maanden verbleef aan het hof van Katharina de Grote

LevitzskyDe Russisch-Oekraïense schilder Dmitry Grigoryevich Levitzky (1735-1822) werd geboren in Kiev als zoon van een geestelijke en graveur. Nadat hij eerst van zijn vader tekenonderwijs had gekregen, werd hij een leerling van Aleksey Antropov die naar Kiev was gekomen om de kathedraal van de heilige apostel Andreas te beschilderen. In 1770 brak Levitzky door als portretschilder nadat er zes portretten van zijn hand in de Keizerlijke Academie van Beeldende Kunsten in Sint-Petersburg tentoongesteld waren. Daarna werd hij leraar aan de Academie van Beeldende Kunsten en bleef tot 1788 in Sint Petersburg lesgeven. Levitzky had altijd veel opdrachten, maar liet zich slecht betalen. Hij stierf armoedig in 1822.

Diderot’s Salons: Art Criticism of Greuze, Chardin, Boucher and Fragonard

Diderot [ 3 ]

portret van Denis Diderot (1713–1784)
 

Op 5 oktober a.s. is het driehonderd jaar geleden dat de Franse Verlichtingsfilosoof en encyclopédist Denis Diderot geboren werd. Hij was ook een van de eerste kunstcritici en bezocht negen maal de tweejaarlijkse salon in Parijs, om precies te zijn die van 1759, 1761, 1763, 1765, 1767, 1769, 1771, 1779 en 1781. Als man van het volk bekritiseerde hij de behaagzieke schilderkunst van François Boucher (1703-1770) en propageerde hij de moraliserende genretaferelen van Jean-Baptiste Greuze (1725-1805). Hij was met verschillende schilders bevriend waaronder Greuze en Fragonard die beiden een portret van hem schilderden.

Diderot
Tot voor kort werd de man op dit portret van Jean-Honoré Fragonard geïdentificeerd als Denis Diderot

Volgens een recent artikel (21/11/2012) in Le Figaro is de persoon op dit portret van Jean-Honoré Fragonard niet Diderot maar iemand anders.

Le célèbre portrait de Diderot par Fragonard et figurant dans tous les manuels scolaires ne représente pas le philosophe des Lumières mais un inconnu. Le Louvre, qui exposera l’œuvre dans son antenne de Lens à  partir du 12 décembre, le reconnaît officiellement. Vincent Pomarède, responsable des peintures du musée, vient en effet de modifier en ce sens la notice de l’œuvre dans le catalogue du Louvre Lens. Elle est rebaptisée Figure de fantaisie autrefois identifiée à tort comme Denis Diderot. Nous avons de corriger sur les épreuves au tout dernier moment, raconte-t-il. Cette décision a fait l’objet de discussions serrées entre les conservateurs.
 
Bron: lefigaro.fr

Diderot’s Salons: Art Criticism of Greuze, Chardin, Boucher and Fragonard

Philokalia [ 14 ]

opnieuw gelezen: De weg van een pelgrim

de weg van een pelgrimNa bijna twintig jaar las ik afgelopen week weer het verhaal van een Russische pelgrim. Het is een klein en eenvoudig boekje dat ergens tussen 1853 en 1863 geschreven moet zijn. Het manuscript werd jarenlang in een klooster bewaard voordat het in 1884 in Kazan gepubliceerd werd. Buiten Rusland bleef het onbekend. Pas in 1930 verscheen een Engelse vertaling. Na de oorlog kwam er ook een Nederlandse vertaling.

De anonieme pelgrim verhaalt over zijn belevenissen op zijn pelgrimstocht door Siberiëmaar vooral over de kracht van het Jezusgebed (“Heer Jezus Christus, Zoon van God, ontferm U over mij, zondaar”) Het enige dat de pelgrim in zijn ransel met zich meedraagt zijn een Bijbel en een exemplaar van de Philokalia.

Repin
Ilya Repin twee pelgrims
Heer Jezus Christus
Zoon van God
ontferm U over ons!

De Philokalia is een verzameling geestelijke geschriften die tussen de vierde en veertiende eeuw (in het Grieks) geschreven zijn en in de achttiende eeuw door de heilige Nikodimos van de berg Athos gebundeld zijn. Nikodimos‘ tijdgenoot, de Russische monnik Paisius Velichkovsky maakte een vertaling in het Kerkslavisch onder de naam ДОБРОТОЛЮБИЕ. In de negentiende eeuw verschenen Russische vertalingen van Ignatius Brianchaninov (1857) en Theophan de kluizenaar (1877). Deze zorgden voor een opleving van het hesychasme in het tsaristische Rusland. Het boekje De weg van een pelgrim maakt deze opleving heel concreet en persoonlijk.

The two levels of The Way of a Pilgrim, the prayer method and the life of the wandering hermit, give readers of either disposition entry to fresh approaches to prayer and to eremitism. The authenticity of the homeless wanderer is well sustained by his simplicity of belief and practice. Whether the reader is prompted to incorporate the Philokalia into a short list of religious classics or to count the narrative as a heartfelt testimony of the eremeticall life, The Way of a Pilgrim has universal appeal. The work complements and extends the traditions of spiritual simplicity while confirming the simplicity and insightfulness of the hermit life.
 
Bron: hermitary.com

het innerlijk gebed in de Philokalia
1. Nicephorus: Over de waakzaamheid van het hart
2. Gregorius van de Sinaï: over gedachten, hartstochten en deugden
3. Simeon de Nieuwe Theoloog: over de drie vormen van gebed
4. Simeon de Nieuwe Theoloog: over het geloof
5. Calistus en Ignatius: aanwijzingen voor hesychasten

Three Stages In the Practice of the Jesus Prayer | meer Philokalia