gezien op BBC 2: In which we serve (1942)
“This is the story of a ship”, zo begint de Engelse oorlogsfilm In which we serve. Vervolgens zien we Bert Haanstra-achtige beelden van de bouw van een schip. Handen uit de mouwen! Het zou in Rotterdam kunnen zijn opgenomen, maar het is Hebburn in Engeland. De HMS Torrin, het schip in de film, is gemodelleerd naar de HMS Kelly. Deze K-class destroyer werd in april 1941 tijdens de Slag bij Kreta door de Duitsers tot zinken gebracht. We zien hoe het schip te water wordt gelaten en daarna zien we de HMS Torrin in actie. De beelden van de dubbele kanonlopen die diagonaal het beeld vullen en hun doel zoeken, zijn voor altijd verbonden met de sovjetfilm pantserkruiser Potjomkin (1925) van Sergej Eisenstein.
beelden uit de beginscene
In Which We Serve tells the story of HMS Torrin, which goes down at the Battle of Crete. It is a fictional account based on the true story of Lord Mountbatten’s HMS Kelly. The 1942 British film pulls at the heart strings throughout, but the most stirring passage is the beginning footage, which shows a destroyer being built. The shipyard scene is as vivid and memorable, as it is a high-fidelity record of the time period and its methods. An adolescent boy stokes an open pit fire, heating the metal ingots that will become bolts, whil older men use the white-hot metal to affix plates to the ribs that in the whole will become a hull. The enterprise demands much of those engaged in it; and the builders are up to the task.
Bron: cleanertimes.com
Bron: cleanertimes.com
Vlak voordat Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, in 1983 overleed, had Steven Spielberg contact met hem opgenomen. Het was kort na Raiders of the lost Ark (1981) de eerste film van Indiana Jones-film, een avonturenfilm met een hoog Kuifjegehalte. Zo werd Spielberg onvermijdelijk met de wereldberoemde Belgische reporter geconfronteerd. Tot onderhandelingen met Hergé over een verfilming zou het niet meer komen, maar de weduwe van Hergé verkocht Spielberg later wel de rechten. Het duurde bijna dertig jaar voordat de film The Adventures of Tintin verscheen. Volgens Spielberg duurde het zolang omdat hij geen speelfilm, maar ook geen tekenfilm wilde want die waren al eens eerder gemaakt. De ‘motion capture‘, een techniek waarbij de bewegingen van echte acteurs worden omgezet naar digitale personages, maakte een verfilming zoals Spielberg voor ogen stond mogelijk.
