Een leuk aspect van postzegels is dat het kleine vensters zijn op het collectieve geheugen van een land. Als je Duitse postzegels verzamelt, dan merk je dat de nationale geschiedenis niet alleen in de onderwerpen op de postzegels naar voren komt, maar ook in de grote diversiteit. Voor ons is het sinds 1867 vanzelfsprekend dat er “Nederland” op de postzegel staat, maar op Duitse postzegels vinden we sinds 1851 vele namen: Baden, Bayern, Berlin, Danzig, Deutsches Reich, DDR, Deutsche Bundespost en Saarland, om er maar een paar te noemen. Pas sinds 1995 staat er Deutschland op Duitse postzegels. De Duitse geschiedenis wordt soms ook zichtbaar in de waardeaanduiding. Bijvoorbeeld tijdens de hyperinflatie in het najaar van 1923. De postzegels zijn bijna te smal voor de lange rij nullen.
Herdenkingszegels maken vaak duidelijk wat voor een land belangrijk is om zich te herinneren. Dit jaar is het bijvoorbeeld 300 jaar geleden dat in Utrecht een vredesverdrag werd getekend tussen Lodewijk XIV van Frankrijk, Filips V van Spanje, Anna van Groot-Brittannië, Johan V van Portugal, Victor Amadeus II van Savoye en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Met deze vrede werd de Spaanse Successieoorlog beëindigd.Voor de voorloper van Nederland, de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, was het deze vrede tamelijk vernederend. Er waren gigantische oorlogsschulden, Nederland had Engeland geholpen bij het veroveren van Gibraltar op Spanje, maar uiteindelijk kreeg het voor al die inspanningen weinig terug. De Franse gezant van Lodewijk XIV merkte fijntjes op “Nous traiterons sur vous, chez vous, sans vous”, (we onderhandelen over u, bij u, zonder u). Niet iets om uitvoerig bij stil te staan. Toch wordt de Vrede van Utrecht in de stad Utrecht dit jaar uitgebreid gevierd en wordt er internationaal aandacht voor gevraagd. Komt dit omdat Utrecht zich kandidaat had gesteld voor European Capital of Culture 2018?
Aan Duitsland gaat de Vrede van Utrecht (1713) in ieder geval geheel voorbij. De godsdienstvrede van Münster die in 1648 een einde maakte aan de Dertigjarige Oorlog is voor onze oosterburen veel belangrijker. Dat er nog geen echte godsdienstvrede kwam, was vooral te wijten aan Lodewijk XIV die vanaf 1667 Lebensraum zocht voor zijn land. In 1713 kwam er eindelijk vrede tussen Frankrijk, Engeland, Spanje en de Republiek.
Bij de Vrede van Hubertusburg (1763) wordt dit jaar in Duitsland wéll stilgestaan. De meeste Nederlanders zullen hier wel nooit van gehoord hebben. Deze vrede maakte een einde aan een oorlog die door veel historici als de “Eerste Wereldoorlog” wordt gezien, omdat deze uitgevochten werd in Europa, Amerika en Azië. De Zevenjarige Oorlog (1756-1763) was enerzijds een conflict tussen Engeland en Frankrijk die door hun handelsbelangen (Canada, India en Phillipijnen) in de koloniën op elkaar waren gebotst. Anderzijds was het een Europese oorlog die werd uitgevochten tussen Pruisen en haar bondgenoten (Hannover en Brunswijk) tegenover Oostenrijk, Saksen, Rusland en Zweden. De Republiek was niet direct in het conflict betrokken.
Na zeven jaar strijd werden tenslotte twee vredesverdragen getekend. De eerste was de Vrede van Parijs op 10 februari 1763 tussen Frankrijk en Engeland. Vijf dagen later werd in Saksen de Vrede van Hubertusburg getekend tussen Oostenrijk, Saksen en Pruisen.
De onderhandelingen begonnen op 30 december 1762 in het door de Pruisische troepen geplunderde jachtslot Hubertusburg bij Wermsdorf in Saksen. De drie onderhandelende staten verklaarden dit slot tot neutraal gebied zolang de vredesonderhandelingen zouden duren. Omdat het slot vrijwel volledig leeggeruimd was, moesten de vergaderingen plaatsvinden in een zijvleugel van het gebouw. De Rijksraad van het Heilige Roomse Rijk had zich enkele dagen van tevoren neutraal verklaard. De delegatie voor de onderhandelingen bestond niet uit ministers of diplomaten, maar uit hoge staatsbeambten die een volmacht hadden gekregen.
Op 15 februari 1763 werd tussen de vertegenwoordigers Collenbach en Hertzberg het vredesverdrag tussen Pruisen en Oostenrijk getekend, waarbij het enige conflictpunt het Boheemse graafschap Glatz was. Oostenrijk wilde deze vesting onder alle omstandigheden behouden en bood Pruisen zelfs aan om zijn schuldbetalingen aan Saksen over te nemen. Daarnaast werd voorgesteld dat de Oostenrijkse kroon zou afzien van de titel Hertog van Silezië, maar Pruisen ging hier niet op in en wilde koste wat het kost dat Glatz weer bij Pruisen werd gevoegd.Het vredesverdrag werd op 21 februari 1763 door Pruisen en op 24 februari door Oostenrijk geratificeerd. Voor Pruisen gebeurde dit door koning Frederik de Grote in het nabijgelegen slot in Dahlen. Ook op de 15e februari werd de vrede tussen Pruisen en Saksen gesloten.
Bron: nl.wikipedia.org
Kort samengevat zou de Vrede van Parijs een einde maken aan de koloniale macht van Frankrijk in Amerika en de Vrede van Hubertusburg zette voorgoed Pruisen op de kaart als Europese grootmacht.
250 Jahre Frieden von Hubertusburg [ philatelie.deutschepost.de ]
