Von Hamilton

de paardenportretten van Johann George von Hamilton (1672-1737)

De dierschilder Johann George von Hamilton is vooral bekend door zijn portretten van paarden voor de Spaanse rijschool in Wenen. Hamilton’s paarden glanzen als Meissener porselein en staan in een snoeperig landschap.

Hamilton
Johann George von Hamilton
Hamilton
Johann George von Hamilton
Hamilton
Johann George von Hamilton
Johann George von Hamilton war ein bekannter Tier- und Stilllebenmaler. Als Sohn des Stilllebenmalers James Hamilton stammte er aus einer schottischen Adelsfamilie, die in die Spanischen Niederlande ausgewandert war (möglicherweise als Folge der Schlacht Rullion Green in Galloway am 28. November 1666). In den 1690er Jahren kam er zusammen mit seinem Bruder Philipp Ferdinand nach Wien. Dort gelang ihm eine Anstellung beim kaiserlichen Hof von Karl VI., wo er 1712 zum Hof- und Kammermaler ernannt wurde. Ein weiterer Bruder, Karl Wilhelm von Hamilton (* 1668 oder 1670, † 1754), war ebenfalls Tiermaler. Johann Georgs Sohn Anton Ignaz von Hamilton (* 1696 in Wien, † um 1770 zu Hubertusburg in Sachsen) trat als Maler in die Dienste des Herzogs von Weimar und des Königs August III. von Polen und Sachsen. Von 1709 bis 1718 lebte er auf Schloss Wittingau (Třeboň) in Südböhmen bei Adam Franz Karl Eusebius Fürst zu Schwarzenberg. Zudem stattete er das Schloss Ohrada mit Malereien aus. Heute sind sicher seine Darstellungen von Pferden und insbesondere die Lipizzaner der Spanischen Hofreitschule seine bekanntesten Werke.
 
Bron: de.wikipedia.org
Hamilton
Deze Piebald van Johann George von Hamilton heeft iets van een buitenaards ruimteschip. Pas in 1878 zou Edward Mybridge met zijn fotoreeks Horse in Motion bewijzen dat een paard in galop er nooit uitziet zoals de traditionele schilderkunst ons wil laten geloven.

Johann Georg de Hamilton [ artnet.com ]

Laatste Kuifje 1976

herlezen: Kuifje en de Picaro’s (1976)
Hergé in het Grand Palais Parijs, 28 september 2016 tot 15 januari 2017

Kuifje en de Picaro'sHet is veertig jaar geleden dat het laatste album van Kuifje verscheen. Gisteren besloot ik Kuifje en de Picaro’s weer eens te herlezen. Het eerste dat mij opvalt, is dat we Kuifje voor het eerst niet in zijn onafscheidelijke plusfour zien, maar in een lange broek. In het voorlaatste album Vlucht 714 (1968) droeg hij zijn pofbroek uit de jaren dertig nog altijd, maar in de jaren zeventig bleek deze uiteindelijk versleten.

Dat Kuifje met zijn tijd is meegegaan, zien we op meer plaatsen in Kuifje en de Picaro’s. Hij komt op een brommer het verhaal binnengereden, draagt een valhelm met peace-sticker en doet aan yoga. Voor de rest blijft het een ouderwets avontuur van Kuifje met guerilla, indianen en in de marge wat archeologie. Meest originele scheldwoord van kapitein Haddock: “stelletje prehistorische Zapoteken!” Ik vraag me af of de half miljoen Zapoteken die er nu nog in Mexico leven, dit ook kunnen waarderen.

Hergé dans le Grand Palais | nl.tintin.com

screwball comedy 1937

gezien op Een: The awful truth (1937)

De Grote Depressie was voor Hollywood bijzonder lucratief. Het escapisme beleefde hoogtijdagen en filmgenres als de musical, de dansfilm en de screwball comedy werden enorm populair. Ik ben nooit een fan geweest van de klucht op het witte doek maar als ik er een uit de jaren dertig op televisie voorbij zie komen dan kijk ik vaak wel. Nederlandse zenders doen helaas niet aan oude films maar bij het Belgische Een, het Frans-Duitse Arte en de BBC is er in de programmering gelukkig nog een kleine ruimte voor overgehouden.

awful truth
The awful truth promotiemateriaal

Zondag werd op Een de screwball comedy The awful truth uit 1937 uitgezonden. Het is de eerste van een reeks klassiekers waarin Gary Grant zich ontpopt als de koning van de screwball. Eerder zag ik Bringing up baby, de opvolger van The awful truth. De fox terrier Mr. Smith was zo’n succes geweest dat hij in Bringing up baby weer mee mocht doen. Daarbij kreeg het gezelschap van een tamme jachtluipaard. Ik kijk dergelijke films vooral om het tijdsbeeld en de fraaie fotografie. De art direction en set decration is helemaal aangepast aan de zwart-witfotografie met fraaie contrasten en vloeiende overgangen in vele tinten grijs. Een lust voor het oog. De affiches en het promotiemateriaal zijn in kleur gedrukt en laten een heel andere sfeer zien.

awful truth
The awful truth stills
Leo McCarey regisseerde de film en het script werd geschreven door Sidney Buchman, naar het oorspronkelijke toneelstuk van Arthur Richman. The Awful Truth kenmerkte het ontstaan van de luchtig-komische persona van Cary Grant die deze stijl veelvuldig toepaste in zijn latere films, wat zijn carrière in een opwaartse spiraal bracht. McCarey wordt gezien als de schepper van dit persona. Ironisch genoeg wilde Grant stoppen met de film tijdens de opnamen, aangezien McCarey wel eens wilde improviseren al naargelang de vorderingen. Voor zijn prestaties als regisseur kreeg McCarey voor deze film een Oscar.
 
Bron: nl.wikipedia.org

The awful truth [ imdb.com ]