Vlak na de Eerste Wereldoorlog, tijdens de Conferentie van San Remo (19-26 april 1920) kwamen de Engelsen en de Fransen met elkaar overeen hoe na de ineenstorting van het Osmaanse Rijk het machtsvacuüm in het Midden-Oosten gevuld moest worden. Frankrijk kreeg Syrië als mandaatgebied toegewezen en Engeland kreeg Mesopotamië (Irak) en Transjordanië (Jordanië) onder zijn hoede.

Het gebied waar Frankrijk het mandaat over kreeg, was een smeltkroes van religies en religieuze sekten. Naast een meerderheid van soennitische moslims leefden er in het Frans Mandaat Syrië al eeuwenlang religieuze minderheden zoals alawieten, druzen en sji’ieten. Frankrijk verdeelde Syrië en Libanon in zes staten.

Om te voorkomen dat de soennitische meerderheid te machtig zou worden, werden deze verdeeld in twee staten rond de twee grootste steden: Damascus en Aleppo. De christenen en de alawieten, een sji’itische minderheid, die aan ede kust leefden, kregen respectievelijk l’État du Grand Liban en l’État des Alaouites. Ook kregen de druzen, een andere religieuze minderheid, een aparte staat: l’État de Djebel druze.

Tenslotte kreeg de Turkse minderheid rond de noordelijke havenstad Antiochië ook een eigen staat: Sandjak Alexandretta. In de jaren twintig gaven deze deelstaten van Syrië eigen postzegels uit. In het begin waren dit Franse “Mariannes” met opdruk in het Frans en Arabisch. Later verschenen er postzegels van de Republique Syrienne, Syrie of Grand Liban.

De zes staten van het Franse Mandaatgebied Syrië
Staat Damascus (État de Damas) – hoofdstad Damascus.
Staat Aleppo (État d’Alep) – hoofdstad Aleppo.
Sandjak Alexandretta – hoofdstad Antiochië.
Staat der Alawieten (État des Alaouites) – hoofdstad Latakia.
Staat Dzjebel ed-Droez (État de Djebel druze) – hoofdstad As-Suwayda.
Staat Groot-Libanon (État du Grand Liban) – hoofdstad Beiroet.

Occupation et Mandat français : Syrie, Grand Liban, Alaouites