honderd jaar geleden torpedeerde een Duitse U-Boot het passagiersschip Lusitania
Drie jaar na de Titanic zonk een ander groot Brits passagiersschip. Ditmaal niet door een ijsberg maar door een laffe oorlogshandeling. Bij de ramp met de Titanic kwamen tussen de 1490 en 1635 mensen om het leven. De torpedering van de Lusitania kostte aan 1195 mensen het leven, waaronder 123 Amerikanen. Een van de slachtoffers was Alfred Gwynne Vanderbilt I, de derde zoon van Cornelius Vanderbilt II.
voorpagina van The New York Times van 8 mei 1915, speciale ochtendeditie
Omdat er in 1915 en 1916 meer van dergelijke incidenten volgden waarbij niet alleen Amerikaanse staatsburgers om het leven kwam, maar ook schepen onder de Amerikaanse vlag getroffen werden door een Duitse torpedo, was dit voor de VS de aanleiding om in 1917 de oorlog aan Duitsland te verklaren.
On May 7, 1915, less than a year after World War I (1914-18) erupted across Europe, a German U-boat torpedoed and sank the
RMS Lusitania, a British ocean liner en route from
New York to
Liverpool, England. Of the more than 1,900 passengers and crew members on board, more than 1,100 perished, including more than 120 Americans. Nearly two years would pass before the United States formally entered World War I, but the sinking of the
Lusitania played a significant role in turning public opinion against
Germany, both in the
United States and abroad.
In early May 1915, several New York newspapers published a warning by the German Embassy in
Washington, D.C., that Americans traveling on British or Allied ships in war zones did so at their own risk. The announcement was placed on the same page as an advertisement of the imminent sailing of the Lusitania liner from New York back to
Liverpool. The sinkings of merchant ships off the south coast of Ireland prompted the British Admiralty to warn the
Lusitania to avoid the area or take simple evasive action, such as zigzagging to confuse U-boats plotting the vessel’s course. The captain of the
Lusitania ignored the British Admiralty’s recommendations, and at 2:12 p.m. on May 7 the 32,000-ton ship was hit by an exploding torpedo on its starboard side. The torpedo blast was followed by a larger explosion, probably of the ship’s boilers, and the ship sank off the south coast of Ireland in less than 20 minutes.
It was revealed that the
Lusitania was carrying about 173 tons of war munitions for Britain, which the Germans cited as further justification for the attack. The United States eventually protested the action, and
Germany apologized and pledged to end unrestricted submarine warfare. However, in November of that same year a U-boat sunk an Italian liner without warning, killing more than 270 people, including more than 25 Americans. Public opinion in the
United States began to turn irrevocably against
Germany.
Bron:
history.com
In april keek ik op DVD naar de Amerikaanse miniserie John Adams (2008) over een van de founding fathers én de tweede president van de Verenigde Staten. Op een van de DVD’s in de box stond als bonus de documentaire David McCullough – painting with words. De biograaf van John Adams won tweemaal de Pulitzer Prize en is in de Verenigde Staten een beroemdheid. Zijn gepassioneerde houding tegenover geschiedenis spreekt mij erg aan. Naast zijn schrijverschap en televisiewerk is hij ook een amateurschilder. Schrijven is voor hem schilderen met woorden en de geschiedenis is daarbij zijn bron. Niet alleen van informatie maar ook van vreugde. McCullough: “History is the story of people.”
