Toen Christopher Clark, de Australische presentator van Deutschland Saga zelf gevraagd werd wat zijn beeld van de Duitsers is, kwamen er heel verschillende, soms tegenstrijdige zaken naar boven, maar ook stereotypen die diep geworteld zijn in de geschiedenis. De vaak genoemde German Angst bijvoorbeeld, als de melancholie en het pessimisme van de Duitsers, waar men zich in het buitenland vaak vrolijk over maakt. Veel historici en psychologen zien in deze grondstemming de oorzaak van de vele gewapende conflicten die de Duitse geschiedenis hebben gevormd, van de Dertigjarige Oorlog tot aan de twee wereldoorlogen in de 20e eeuw.

De zuinigheid, een andere typisch Duitse eigenschap, zou het gevolg zijn van economische crisis. “Spare in der Zeit, dann hast du in der Not”, zegt een bekend gezegde. En Martin Luther waarschuwde: “Der ersparte Pfennig ist redlicher als der erworbene!” Christopher Clark verwondert zich er dan ook niet over dat veel Duitsers de tandpastatube tot de laatste milligram leeg knijpen, dat ze lampen nooit zomaar laten branden, hun kousen en sokken stoppen in plaats van weg te gooien en de reclamefolders van de supermarkt bestuderen alsof het de Heilige Schrift is.

Friedrich Nietzsche stelde ooit dat de Duitsers aan een definitie ontsnappen. Maar sinds het wereldkampioenschap voetbal 2006 in Duitsland toen de wereld “zu Gast bei Freunden” was, is er ontspanning gekomen in de internationale beeldvorming over de “onvoorspelbare Duitsers”. Ondanks de vooroordelen die er nog steeds zijn, zijn de mensen in dit land zeer gastvrij, open en houden ze van een feestje. “De Duitser van vandaag wil gewoon leven in harmonie met zijn buren, noch heersend over en noch ondergeschikt aan andere volkeren” is één van de conclusies van Christopher Clark.

Deutschland Saga tweede serie
 
8 maart 2015 19.30 (en in de ZDF Mediathek)
deel 4: Wonach wir suchen
 
15 maart 2015, 19.30 (en in de ZDF Mediathek)
deel 5: Was uns antreibt
 
22 maart 2015, 19.30 (en in de ZDF Mediathek)
deel 6: Wer wir sind

Deutschland Saga – Wer wir sind [ zdf.de ]

Gisterenmiddag werden tijdens de finale van het Holland Animation Festival 2015 in Utrecht alle winnaars bekend gemaakt. De korte animatie A Single Life van Job, Joris & Marieke won de HAFF Publieksprijs Nederlandse animatie.

haff.nl

Parken en poëzie hebben wat met elkaar. Vaak worden parken dan ook naar dichters genoemd. Het Vondelpark natuurlijk. Of Gorkypark in Moskou. Maar niet altijd is er een verband, zoals in de combinatie MacArthur Park – Donna Summer. Toch is de queen of disco nog nooit zo poëtisch uit de hoek gekomen als in MacArthur Park. Ze zong daar zomaar “MacArthur Park is melting in the dark“, dat ik bij voorkeur vertaal als “het park smelt (lost op) in de schemering.” Het zit dus wel goed met de relatie tussen park en poëzie.

Dat moeten de initatiefnemers van Poëziepad Immerloo ook gedacht hebben. Een onafhankelijke jury heeft 12 gedichten gekozen van Arnhemse dichters die gedichten hadden ingestuurd met als thema ‘Het Park’. Op 12 locaties worden de gedichten gepresenteerd in een vorm die ontworpen en uitgevoerd is door het kunstenaarsduo vGtO (Terry van Gurp en René Oudenhoven) uit Arnhem.

De opening van het Poëziepad Immerloo vond plaats in het natte gras en de kleverige rivierklei onder de paraplu’s. Weinig wees er dat moment op dat het de voorjaar haar intrede gedaan had. Na de toespraak van wethouder Ine van Burgsteden en de onthulling van het eerste gedicht, begon het gezelschap door de regen het poëziepad te volgen. De gedichten zijn door vGtO naadloos ingebed in de natuur en hun presentatie komt wat mij betreft in aanmerking voor de Gelderse duurzaamheidsprijs voor kunstwerken in de openbare ruimte. (Bestaat deze prijs nog niet, mevrouw Van Burgsteden?)

Het gezelschap vervolgde onder de paraplu en begeleid door een Amélie-achtig accordeonmuziekje de druilerige Dapperstraat van het Immerloopark. Aangekomen bij de haiku van Sjef Welling werden we gesterkt in onze collectieve in-het-park-in-de-regen-ervaring. Was natuur niet iets voor de tevredenen of legen?

de dichters van het Poëziepad Immerloo
 
Ed Bruinvis (1950), Joep Everts (1960), Loek Klinkhamer (1941), Jesse Laport (1991), Piet Taal (1938-2013), Anne Takens (1938-2013), Louis Verhaar (1950), Sjef Welling (1958), Menno Wieringa (1956), Jibbe Willems (1977), Marlies Wouters (1980), Hilde Wijnen (1977)

De route werd afgesloten bij de zonnepoort van de Oosterbeekse beeldhouwer Marius van Beek (1921-2003). Loek Klinkhamer gedenkt Marius in de laatste regel van zijn gedicht.

Ook al telden wij geen zonnige uren, de zonnewende werd uitgebreid gevierd. Want schreef de Arnhemse dichter Louis Verhaar niet: “Niet kunst, maar het versieren. Niet het leven, maar het vieren”?

Ga naar het Immerloo Park en maak er een spannende middag (of avond) van: “Niet de afspraak, maar het begroeten. Niet het gebaar, maar het ontmoeten.”

Het Immerloopark en het Poëziepad zijn erg goed toegankelijk voor rolstoel en scootmobiel. De bedoeling is dat in de toekomst nieuwe gedichten aan het Poëziepad Immerloo worden geïnstalleerd. Donaties zijn welkom, te storten op rekening NL88RABO0130996971 t.n.v. G.E.M. van Schoonderwalt o.v.v. Poëziepad.

immerloopark.nl | Poëziepad Immerloo [ PDF ]