In de Napoleontijd (Empire bij de Fransen en Russen en Regency bij de Engelsen) was een portret per definitie geflatteerd, mooier gemaakt. Het klassieke schoonheidsideaal was in deze stijlperiode belangrijker dan de gelijkenis. Portretschilders kenden vele trucjes om hun model op het canvas stevig op te waarderen. Een roomblanke huid, zinnelijke lippen, een bevallig krulletje langs de hals, een smachtende blik, het hoofd een beetje scheef. Photoshoppen avant-la-lettre. Maar sommige schilders deden hier niet aan en schilderden gewoon wat ze zagen. Dat waren niet altijd schoonheden.

De Russische componist Nikolaj Rimski-Korsakov (1844-1908) overleefde de componisten Modest Moessorgsky (1839-1881) en Alexander Borodin (1833-1887) die samen met hem (en Mili Balakirev en César Cui) tot het Machtige Hoopje behoorden. Hij voltooide verschillende composities die ze zelf niet meer hadden kunnen afmaken. Van Moessorgsky orkestreerde hij de Nacht op de Kale Berg (1886) en van Borodin voltooide hij de opera Prins Igor (1890).

We had faces then is een van de beroemdste filmquotes uit de geschiedenis en kwam uit de mond van Gloria Swanson in de film noir Sunset Boulevard (1950). De voormalige diva keek met dédain naar de talkie die haar heeft afgedankt. Sinds Hollywoodsterren gingen praten, ging het in haar ogen bergafwaarts met de film. In de zwijgende film hadden de acteurs en actrices geen stem, maar des te meer een gezicht. De close up was een magisch moment waarin het miljoenenpubliek zo’n sterk contact kreeg met zijn idool dat het zijn of haar gedachte leek te kunnen lezen. we had faces then is ook een fijne pagina op tumblr.com met zwart-witfoto’s van Hollywoodsterren.

wehadfacesthen.tumblr.com