landschappen achter mijn ogen
olieverf op geprepareerd papier
inscapes [ 25 ]
court drama
zondag gezien op Een: Witness for the Prosecution (1957)
Witness for the Prosecution (1957) is de negende film van Billy Wilder die ik zag na Double Indemnity (1944), Sunset Blvd. (1950), Stalag 17 (1953), Sabrina (1954), The Seven Year Itch (1955), Some Like It Hot (1959), The Apartment (1960) en Irma la Douce (1963). Wilder’s verfilming naar het gelijknamige toneelstuk van Agatha Christie uit 1925 is een zogenaamd court drama. Witness for the Prosecution was niet de enige rechtbankfilm dat jaar. Twelve angry men van Sidney Lumet werd misschien wel de invloedrijkste rechtbankfilm aller tijden. Het genre deed het de volgende jaren goed. Ook Anatomy of a murder (1959) en To kill a mocking bird (1962) werden klassiekers.
Witness for the Prosecution is een typische Agatha Christie met een bijzonder verrassende plotwending op het eind.
Billy Wilder maakte zijn rechtbankfilm met Marlene Dietrich, die net als hij in de jaren dertig van Berlijn naar Hollywood was gekomen. De hoofdrol wordt gespeeld door de Engelse acteur Charles Laughton. Ik kende hem nog van zijn vertolking van Hendrik VIII in The Private Life of Henry VIII (1933) en natuurlijk van zijn rol als Sempronius Gracchus in Spartacus (1960). Charles Laughton is geknipt om lichtvoetige, vadsige typen te spelen. Peter Ustinov, die ook in Spartacus speelde, kwam dicht in zijn buurt. Later vertolkte Ustinov zesmaal Hercule Poirrot van Agatha Christie.
kartonnen wapens
gezien bij Vlaanderen vakantieland: tentoonstelling Kartonnen Wapens
Het kaartspel tijdens de Eerste Wereldoorlog in Turnhout tot 31 december 2014
Het kaartspel tijdens de Eerste Wereldoorlog in Turnhout tot 31 december 2014
De meest voorkomende ervaring in de loopgraven van 1914-1918 was de verveling. De soldaten probeerden deze te verdrijven door te kaarten. De speelkaart werd ingezet als propaganda en ter educatie. In het nationaal museum van de speelkaart in Turnhout is tot 31 december de tentoonstelling Kartonnen wapens te zien.
Fernand Léger schilderde in 1917 het beroemde schilderij La partie des cartes. De soldaten zijn machines geworden, de ledematen kanonnen, de speelkaarten munitie.
In de tentoonstelling ‘Kartonnen Wapens’ komt geen militaire of politieke geschiedenis aan bod. De expo bekijkt de Eerste Wereldoorlog vanuit een alternatieve, onbekende invalshoek en laat speelkaarten de bezoeker tot in de loopgraven voeren. Het kaartspel was zowat de enige vorm van tijdverdrijf die in deze donkere geulen mogelijk was en diende dus vooral om de moreel op peil te houden. De spanning en onzekere toekomst zorgden voor een grote vraag naar waarzeggerskaarten. Soldaten die geen kaarten hadden, maakten ze zelf uit afval.
Maar speelkaarten werden ook strategisch ingezet: als propagandamiddel pro en contra, of om militaire vaardigheden aan te leren. Zo bestonden er kaarten met de verschillende seincodes of de soorten marineschepen. Soldaten konden met het spel zelfs een bescheiden kennis Engels of Frans opdoen.
Bron: speelkaartenmuseum.be
Maar speelkaarten werden ook strategisch ingezet: als propagandamiddel pro en contra, of om militaire vaardigheden aan te leren. Zo bestonden er kaarten met de verschillende seincodes of de soorten marineschepen. Soldaten konden met het spel zelfs een bescheiden kennis Engels of Frans opdoen.
Bron: speelkaartenmuseum.be
