Eerste Slag om Ieper [ 2 ]

De eerste slag om Ieper 19 oktober-22 november 1914

Honderd jaar geleden kwam er een voorlopig einde aan de Slag om Ieper. De saillant in de Vlaamse Westhoek, beter bekend als de Ieperboog, zou in het verdere verloop van de oorlog strijdtoneel blijven. Nog drie keer zou er om enkele kilometers terreinwinst rond Ieper vernietigend gevochten worden: in april 1915, in de zomer van 1917 en tenslotte in het voorjaar van 1918. De stad, of beter gezegd het terrein waar de stad ooit lag, zou nooit in Duitse handen vallen. Maar tijdens de Vierde Slag om Ieper rukten de Duitsers verderop dan in de voorgaande slachtingen.

wo1.be
De eerste slag bij Ieper (19 oktober – 22 november 1914) op de website wo1.be

De Eerste Slag om Ieper was een reeks van slachtingen:
Eerste slag bij Langemark (21 – 23 oktober)
Slag bij Geluveld (29 – 31 oktober)
Tweede slag bij Langemark (10 – 11 november)
Slag bij de Nonnebossen (11 november)

Eerste Slag om Ieper [ wo1.be ] | Eerste Slag om Ieper [ 1 ]

adelaarsblik

gisteren gezien: Op het tweede gezicht
portretten van Siegfried Woldhek in Slot Zeist tot 4 januari 2015

Op het tweede gezicht laat nog eens beter zien hoe meestertekenaar Siegfried Woldhek kijkt: de ragfijne lijntjes verraden een adelaarsblik en getuigen van een trefzekere hand. Toch registreert hij zeker niet alleen details, maar zoomt hij juist in op de ongrijpbare factor X: het karakter van de persoon. In de expressie toont hij zich verrassend veelzijdig en stijgt hij met gemak boven de gemiddelde cartoonist of karikaturist uit. Als een adelaar.

Siegfried Woldhek
Siegfried Woldhek Op het tweede gezicht

woldhek.nl

bij de aankoop van een boek

gekocht: Amerika (1965) door J.W. Schulte Nordholt

AmerikaOnlangs kocht ik op een boekenmarkt een boek van een halve eeuw oud. Thuisgekomen analyseerde ik nog eens wat mij precies had besloten dit boek te kopen. Dat de menselijke motieven zelden enkelvoudig zijn, weet ik al het langste deel van mijn leven, dus zocht ik naar verschillende motieven. Ik kwam tot drie: 1. het boek als fetisj uit 1965 2. het onderwerp: Amerika 3. de schrijver: Jan Willem Schulte Nordholt. In deze volgorde ook.

Dat een boek als tastbaar object meer tot aankoop motiveert als het onderwerp of de auteur, lijkt dom. Het komt in de buurt van oordelen op grond van uiterlijk. Ook al gaat het verder dan de omslag. Ook de band, het binnenwerk en zelfs de geur van het papier blijven tenslotte een uiterlijk aspect van een boek en staan los van de inhoud waar het natuurlijk om moet gaan, juist bij een boek. Ik ben iemand die van ook boeken als voorwerp houdt. In sommige gevallen zijn boeken zelfs een fetisj voor mij. Al ben ik geen verzamelaar van eerste drukken of gesigneerde exemplaren. Maar ik hou van boeken met een verhaal dat niet in het boek zelf staat. Het verhaal van dit boek, nog voordat ik het gelezen heb, is het verhaal van mid-century modern, van zwart-wit fotografie en van typografie.

Ik hou van boeken met een verhaal dat niet in het boek zelf staat.

In combinatie met het onderwerp, de Verenigde Staten, én uiteraard de prijs, besloot ik het te kopen. De schrijver, J.W. Schulte Nordholt, had nauwelijks nog invloed bij mijn aankoop. Ik kende hem vaag als dichter van Denkend over God en mij en als vertaler van À toi la gloire. Een dichter die kiest voor een kolossaal onderwerp als de Verenigde Staten, moet haast wel een persoonlijk boek schrijven, is mijn redenering.

In Amerika wisselt de schrijver beschouwingen over de Amerikaanse cultuur af met dagboekaantekeningen die hij maakte tijdens een reis in de zomer van 1963. Dat was in een totaal ander Amerika dan vijftig jaar later. De Verenigde Staten stonden in 1963, na de Cubacrisis en enkele maanden vóór de moord op Kennedy, misschien op hun hoogste punt. Daarna kreeg het Amerikaanse zelfvertrouwen de ene na de andere deuk te verwerken.

Jan Willem (Wim) Schulte Nordholt (Zwolle, 12 september 1920 – Wassenaar, 16 augustus 1995) was een Nederlandse dichter en hoogleraar in de geschiedenis en cultuur van Noord-Amerika. Hij is vooral bekend om zijn publicaties over de Verenigde Staten.

Jan Willem Schulte Nordholt [ biografie ]

muiterij

gisteren gezien op Een: The Caine Mutiny (1954)

In 1954 verfilmde Edward Dmytryk de roman The Caine Mutiny van Herman Wouk die in 1951 de Pulitzer Prize won. Het verhaal gaat over loyaliteit en lafheid. Ik keek de film tegen de achtergrond van de communistenjacht in de VS, die in 1954 op zijn hoogtepunt was. Met een beetje fantasie kun je in het karakter van de paranoïde kapitein Queeg (gespeeld door Humphrey Bogart) de Amerikaanse senator Joseph McCarthy herkennen. Overigens was regisseur Edward Dmytryk in de late jaren veertig lid van de Amerikaanse communistische partij, stond hij op de Hollywood Blacklist en zat hij zelfs even gevangen. Maar in 1954 had hij zijn blazoen weer gezuiverd en mocht hij voor Columbia Pictures de bestseller The Caine Mutiny verfilmen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, op volle zee, vertoont Queeg, de nieuwe bevelvoerder van de mijnenjager de Caine verontrustend gedrag. De radio-officier Keefer, een gemobiliseerd schrijver, vestigt discreet de aandacht van de andere officieren op het gevaar. Tijdens een orkaan verliest Queeg volledig het hoofd en brengt hij het schip en de bemanning ernstig in gevaar. Luitenant Maryk zet Queeg af, na lang aarzelen en overleg met Keefer. Hij moet nadien voor de krijgsraad verschijnen, alhoewel hij de bemanning gered heeft. De vraag die wordt gesteld is of Maryk een held is of zich heeft laten manipuleren door Keefer.
 
Bron: nl.wikipedia.org

The Caine Mutiny [ imdb.com ]

getormenteerde kunstenaar

gisteren gezien in het Uur van de Wolf: Dick is boos (2014)
een portret van striptekenaar Dick Matena door Hans Polak

Als negenjarig jongetje had ik al bewondering voor het werk van Dick Matena (ik sprak het altijd uit als Ma-téé-na). Samen met Martin Lodewijk, Daan Jippes, Fred Julsing, Henk Kuijpers, Peter de Smet, Willy Lohmann en Hans G.Kresse behoort hij tot de old school van Nederlandse striptekenaars die een platform hadden in PEP. Nog steeds koester ik zes jaargangen (1970-1975) van dat weekblad als relikwie van mijn jeugd. De Argonautjes en Grote Pyr van Dick Matena staan op hetzelfde papier dat ik als jongetje in mijn handen had.

PEP 52 1974
in de laatste PEP van 1974, nu veertig jaar geleden, tekende de 31-jarige Dick Matena onder het pseudoniem A.den Dooier de teloorgang van oude knudde

Gisteren zond NTR in het Uur van de Wolf de documentaire Dick is boos uit van Hans Polak. Dick blijkt een moeilijke man te zijn. Vaak boos. Maar ook heel vaak niet boos, zegt hij lachend. Zijn vrouw Nelleke weet er alles van.

Matena is een kunstenaar van het oude stempel, een ambachtsman. Omdat er zo zoveel charlatans zijn die zich kunstenaar noemen, ziet Dick zichzelf liever niet als kunstenaar. Er zullen ook weinig mensen zijn die net zo hard werken als Dick Matena. Op 71-jarige leeftijd zit hij, ook na zijn hartinfarct, dagelijks nog uren achter de tekentafel. Het geld moet binnen.

Mooi moment uit de documentaire is de scene voor boekhandel Donner in Amsterdam. Samen met collega Martin Lodewijk moet hij van zijn uitgever zijn boeken signeren. Terwijl Martin Lodewijk binnen braaf tekeningen in boeken maakt, blijft Dick nukkig op straat staan. Nee, daar doet hij dus niet aan mee. Tenslotte zien we hem binnen toch signeren en een tekening maken voor een meisje met een stapel Matena-boeken in haar handen. “Je bent niet voor niets gekomen hoor”, spreekt hij haar als liefdevolle opa toe. De gekwelde oude man blijkt een heel klein hartje te hebben.

Dick Matena noemt zichzelf een getormenteerd mens. Dat past volgens hem niet bij een striptekenaar. Neem nu zijn collega Jan Kruis, dat is gewoon een heel nette en aardige man. Die heeft ook succes. Maar als je een klootzak of een viezerik bent, dan moet je sappelen met al je talent. Matena geeft toe dat hij niet het vermogen heeft om zijn tekentalent in geld om te zetten. Nelleke vindt dat haar man een te laag zelfbeeld heeft en zich best wel wat arroganter mag opstellen. “Vroeger, toen ik voor Toonder Studio werkte, was ik een arrogante zeikerd hoor!” zegt Dick. “maar dat soort arrogantie bedoel ik juist niet”, corrigeert Nelleke. Het is duidelijk, Dick mag volgens haar wel wat meer eigenwaarde hebben. Maar voor een getormenteerd mens zijn eigenwaarde en geluk per definitie een slagveld.

Striptekenaar Dick Matena is vaak boos heel boos | dickmatena.com | 100 paginas Dick