Amerikaanse filmregisseurs
In mei verschijnen in de verenigde Staten vier bijzondere postzegels met
met John Ford, Frank Capra, Billy Wilder en John Huston
met John Ford, Frank Capra, Billy Wilder en John Huston
With these stamps, the U.S. Postal Service honors four great filmmakers who captured the many varieties of the American experience. These extraordinary directors — Frank Capra, John Ford, John Huston, and Billy Wilder — created some of the most iconic scenes in American cinema. They gave audiences an unforgettable (and in some cases, deeply personal) vision of life. The stamp art combines a portrait of each man with a scene from one of his most iconic works.
Bron: beyondtheperf.com
Bron: beyondtheperf.com
John Ford, Frank Capra, Billy Wilder en John Huston
Op de postzegel met John Ford is op de achtergrond een scene opgenomen uit zijn western The Searchers met John Wayne. Frank Capra wordt gecombineerd met een scene uit It Happened One Night afgebeeld, een komedie met Claudette Colbert en Clark Gable. Het portret van Billy Wilder wordt afgebeeld met Sugar Kane, gespeeld door Marilyn Monroe in de komedie Some Like It Hot. En tenslotte zien we op de achtergrond van de postzegel met John Huston de detective Sam Spade, gespeeld door Humphrey Bogart in The Maltese Falcon.
Orson Welles ontbreekt in deze serie, maar in 1999 kreeg hij al een postzegel omdat Citizen Kane in dat jaar door de Amerikaanse filmcritci tot de beste film van de eeuw werd uitgeroepen.
In één klap negen films noir uit de jaren veertig rijker geworden: This Gun for Hire (1942), The Glass Key (1942), Double Indemnity (1944), Murder My Sweet (1944), The Blue Dahlia (1946), 
Tussen 1850 en 1852 schilderde Adolph Menzel (1815-1905) het beroemde 
Histoire de l’Empereur Napoleon
Fijne film noir met het debuut van Burt Lancaster (32) en Ava Gardner (23). The Killers is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Ernest Hemmingway uit 1927. In een reeks flash backs die door elkaar gehusseld zijn, wordt het verhaal van “Swede” Anderson verteld die in het begin van de film door huurmoordenaars uit de weg wordt geruimd. Het is duidelijk te zien dat de van oorsprong Duitse regisseur Robert Siodmak uit de Duitse expressionistische school komt. De cinematografie van Woody Bredell is oogstrelend, met veel licht-donker contrasten en diagonalen. Overal zijn er schaduwen, ook in de buitenopnamen die in de filmstudio zijn opgenomen. De ene keer zijn de schaduwen messcherp, de andere keer fluweelzacht, zoals de subtiele slagschaduw op het gezicht van Ava Gardner die haar mysterieuze kant versterkt. Als een roofdier lijkt ze zich gedeeltelijk verborgen te houden in het donker om op het juiste moment toe te kunnen slaan.
Het is tekenend voor Duitslands nieuwe zelfbewustzijn na 1990 en zijn leidinggevende positie in Europa dat er in 2012 
In 1986 schreef Rudolf Augstein (die in 1966 Martin Heidegger interviewde) ter gelegenheid van de tweehonderdste sterfdag van Frederik de Grote in Der Spiegel het artikel 
In de eerste helft van de achttiende eeuw werd vrijwel overal in Duitsland het wereldbeeld van Leibniz-Wolff aangehangen. Dat was vooral uit politieke overwegingen. De absolutistische monarchen hadden er uiteraard belang bij te (laten) geloven dat de wereldorde waarin de koning de plaatsvervanger van God was, de best mogelijke was. Dat de achttiende eeuw tot 1789 vooral een feestje voor de happy-few was, waarbij het volk straatarm gehouden werd, was een sociale misstand, waar de philosophes sinds de late jaren veertig het licht op lieten schijnen. 
Frederik II kwam in 1740 op 28-jarige leeftijd aan de macht. Hij was al vroeg geïnteresseerd in filosofie, vooral in het Engelse empirisme en hij bewonderde ook het liberalisme. Toen hij in 1740 nog maar net koning was geworden van het militaristische Pruissen zou de vredelievende liberaal in hem wijken. In 1740 viel hij Silezië aan en in de daarop volgende acht jaar was Pruisen met Oostenrijk in de 
Toen Michaela zaterdag uit de stad terug kwam en haar nieuwste CD had opgezet (ingezet met Portrait of a Picture) dacht ik onmiddellijk aan John Coltrane. Joris Posthumus is er aan gewend om met Coltrane vergeleken te worden: ,,Hij is een tenorist en ik een altist. Ik heb toch een ander geluid maar speel soms op een Coltrane-achtige manier. In mijn spel zitten quotes, referenties naar Coltrane. Als zoiets eens in een recensie verschijnt, veroorzaakt dat klaarblijkelijk een sneeuwbaleffect. Maar goed, ik word liever vergeleken met Coltrane dan met bijvoorbeeld Kenny G.” (
1. Huismus (145.408)
De Nederlandse tekstschrijver Rob Chrispijn (Wenen, 1944) is vanaf het allereerste begin medebepalend geweest voor het succes van Herman van Veen. In 1968 vertaalde hij het poëtische Suzanne van Leonard Cohen en sindsdien schreef hij tientallen teksten voor Herman van Veen, meestal in samenwerking met componist Erik van der Wurff en gitarist Harry Sacksioni. Mijn favouriete platen van Herman van Veen zijn albums uit de jaren zeventig zoals Bloesem (1972) Alles (1973), En nooit weerom (1974), Overblijven (1977) en Op Handen (1978). 
Een deel van de liedteksten die Rob Chrispijn tussen 1968 en 1983 geschreven heeft, is gebundeld in Chrispijn, 15 jaar liedteksten. Het boek is allang uitverkocht, maar vorig jaar verscheen een nieuw boek 
Met Into the abyss treedt Werner Herzog in de voetsporen van Truman Capote die in zijn boek 
Jack Rogers (1895-1994), Robbie Burns (1895-2000), Ted Francis (1896-1996), George Littlefair (1896-1998), Archie Richards (1897-1998) en George Louth (1897-2000) gingen over the top en overleefden de verschrikkingen van de vuile loopgravenoorlog. Twintig jaar geleden interviewde Steve Humphries deze hoogbejaarde veteranen uit de Eerste Wereldoorlog en noemde zijn documentaire uit 2008 toepasselijk The Last Voices of Word War I. Op 5 mei vorig jaar stierf Claude Choules, de laatst overgebleven veteraan. Hij werd 110 jaar en was de oudste man van het Verenigd Koninkrijk.
