Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In april keek ik naar vijffilm noirs en neo noirs uit de periode 1946-1956. Vandaag: Oneway street van Hugo Fregonese

Net als in Out of the Past (1947) en The Big Steal (1949) kiezen de hoofdpersonages in One Way Street (1950) voor de klassieke vluchtroute: ze gaan “running for the border“. Voor de Verenigde Staten was Mexico rond 1950 nog een echt ontwikkelingsland. In films uit die periode werd vluchten naar Mexico dan ook vaak afgebeeld als een ruige, exotische ontsnapping naar een ander economisch en sociaal universum. De film zelf is qua opbouw wat onevenwichtig. Het lange middendeel in Mexico voelt als een romantische idylle, terwijl het begin en het einde in Los Angeles pure film noir zijn. Het slot is zelfs uitzonderlijk hard voor een film noir.

Märta Torén was een van de Zweedse actrices die in Hollywood voet aan de grond kregen, samen met haar landgenoten Greta Garbo, Ingrid Bergman, Anita Ekberg en Ann-Margret. Ze is echter veel minder bekend gebleven, omdat ze in 1957 op slechts 31-jarige leeftijd overleed aan een hersenbloeding.

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In april keek ik naar vijf film noirs en neo noirs uit de periode 1946-1956. Vandaag: The Strange Woman van Edgar G. Ulmer

The Strange Woman (1946) is een verfilming van de gelijknamige roman van Ben Ames Williams uit 1941. Het verhaal volgt Jenny Hager, een zelfbewuste en beeldschone jonge vrouw uit Maine, die zich ontpopt tot een meedogenloze social climber. Jenny is een noordelijke tegenhanger van Scarlett o’Hara uit Gone with the Wind. Margaret Mitchell baseerde het personage van Scarlett overigens deels op Becky Sharp uit William Makepeace Thackerays Vanity Fair. Jenny Hager vormt zo de volgende in een lange rij van berekenende, verwende en ambitieuze vrouwen in de Angelsaksische literatuur.

Met haar koele, afstandelijke schoonheid was Hedy Lamarr vrijwel perfect gecast voor deze rol. Het verhaal speelt zich af rond 1820 in het pioniersstadje Bangor in Maine. De kerk heeft er een dominante invloed op het sociale leven. De titel van zowel de roman als de film is ontleend aan een Bijbeltekst uit Spreuken: “Want de lippen der vreemde vrouw druppen honigzeem, en haar gehemelte is gladder dan olie. Maar het laatste van haar is bitter als alsem, scherp als een tweesnijdend zwaard.” Wanneer een rondreizende boetprediker deze passage voorleest, krimpt Jenny’s hart ineen. Hoewel ze in de ogen van de gemeenschap geldt als een weldoenster met een onberispelijke reputatie, weet ze diep vanbinnen dat deze woorden haar op het lijf zijn geschreven.

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In april keek ik naar vijffilm noirs en neo noirs uit de periode 1946-1956. Vandaag: The Spiral Staircase van Robert Siodmak

The Spiral Staircase is een verfilming van de gelijknamige gothic thriller van Ethel Lena White uit 1933. De jaren veertig-setting, de privédetective en de grootsteedse criminelen, die zo kenmerkend zijn voor de meeste film noirs, ontbreken. Het decor wordt gevormd door een stadje in de dunbevolkte en groene staat Vermont rond 1906. David Lynch was niet de eerste met een voorkeur voor bedrieglijk vreedzame locaties in zijn mystery drama’s. De film heeft dezelfde claustrofobische sfeer als de verfilming van de beroemde mystery novel And then there were none van Agatha Christie.

The spiral staircase [ Full Moon Matinee ]