In 1975 had mijn vader een chalet gehuurd pal tegenover de beruchte Eiger Nordwand in Zwitserland. Het jaar daarvoor waren we al in het ‘gletsjerdorp’ Grindelwald geweest en hadden we de bergen daar leren kennen. Als leergierige twaalfjarige wist ik uit mijn hoofd hoe hoog de omringende toppen waren: Jungfrau 4158, Mönch 4107 en Eiger 3970. Voor onze vakantie had ik me goed voorbereid en had ik een Nederlandse uitgave van het boek Die Weisse Spinne, in 1959 geschreven door Heinrich Harrer meegenomen. Heinrich Harrer, waar kenden we die naam ook alweer van? Juist, van Seven Years in Tibet. De Duitse avonturier had voor zijn beklimmingen in de Himalaya al flink wat geoefend in de Alpen en maakte in 1938 deel uit van het team dat als eerste in de geschiedenis de verschrikkelijke Nordwand bedwong. Over deze historische beklimming had Harrer de Witte Spin geschreven en het was tegelijkertijd een eerbetoon aan de vier mannen die hier twee jaar voor zijn eigen beklimming op noodlottige wijze waren omgekomen.

Met het boek op schoot zat ik met een verrekijker op de veranda naar de ruim 2 kilometer hoge massieve rotswand tegenover ons te turen. Ik was helemaal gefascineerd door het drama dat zich hier in 1936 had afgespeeld met de tragische dood van Toni Kurz als dieptepunt. Toen ik het gisterenavond in het docudrama zag nagespeeld liepen de rillingen weer over mijn rug. Kurz hing nét niet binnen handbereik van de reddingsploeg onder hem en bungelde na een verschrikkelijke koude en donkere nacht half bevroren aan een draad tussen hemel en aarde. Nog maar een meter of vijftien en hij was gered, maar een knoop in het touw paste niet door de gesp waardoor hij de laatste meters niet meer kon abseilen.

Toni Kurz, der völlig entkräftet und dessen linke Hand bereits erfroren war, benötigte drei Stunden für das Aufdröseln des Seils. Danach konnte er eine aus den einzelnen Litzen bestehende Verlängerung zu den Rettungskräften herablassen. Das herabgelassene Verlängerungsseil wurde durch den Wind für die Rettern unerreichbar verweht. Toni musste es einholen und beschwert nochmals herab lassen. Unten wurde ein 30 Meter-Seil angebunden und dies konnte er zu sich herauf ziehen. Das Ersatzseil war jedoch nicht lang genug. Von der Rettungsmannschaft wurde in aller Eile ein zweites 30 Meter-Seil angeknotet, welches die fehlenden Meter überbrücken sollte. Als er sich endlich mit einem Karabinersitz abseilen konnte, passte, nur noch wenige Meter über den Köpfen der Helfer, der Knoten nicht durch das Auge des Karabinerhakens. Unfähig, sich nach oben oder unten bewegen zu können, starb Toni Kurz Minuten später um 11.30 Uhr. Seine letzten Worte waren: „Ich kann nicht mehr.“

Bron: de.wikipedia.org

Ook de Engelse klimmer Joe Simpson (niet te verwarren met die andere ‘klimmer’ Tom Simpson die op de Mont Ventoux om het leven kwam.) raakte in de ban van het legendarische klimmersdrama op de Eiger. Hem overkwam in de Andes hetzelfde als Toni Kurtz met het verschil dat hij het net overleefde. Maar hij brak wel zijn been. Het eerste wat een bergbeklimmer dan denkt is niet “ik kan niet meer lopen!”, maar “ik kan niet meer klimmen!” Simpson zou daarna nooit meer een berg kunnen beklimmen, maar ontdekte gelukkig zijn verborgen schrijftalent en begon met succes boeken te schrijven waaronder de ‘bergklassieker’ Touching the Void . In The Beckoning Silence beschrijft hij het drama uit 1936 en relateert dat aan zijn eigen drama in de Andes met als grote vraag: “Waarom ik wel en hij niet.” Ook al vind ik bergbeklimmen met mijn verstand nog zo dwaas en zelfs bijna onethisch, gebrek aan respect voor het enorme doorzettingsvermogen van een bergbeklimmer heb ik niet.

Over het drama uit 1936 zijn verschillende films gemaakt: Der Weg ist das Ziel – Die Eiger Nordwand Tragödie 1936 [www.cinema.nl] en Nordwand die in oktober dit jaar is uitgekomen.

Het open source CMS Joomla! is de motor van zo’n 20 miljoen websites wereldwijd. Iedereen kan deze laagdrempelige publiceermachine gratis downloaden en gebruiken onder de zgn. GNU licentie. Zonder kennis van PHP, MySQL, Javascript en zelfs zonder kennis van XHTML en CSS kun je met Joomla! een profesioneel ogende website in elkaar fabrieken. Joomla! benadert een webpagina als blokkendoos: blokken content worden uit de database geplukt en op de pagina geordend volgens de aanwijzingen van de beheerder. Deze goedkope, snelle en laagdrempelige manier van websites bouwen, heeft uiteraard een revolutie teweeggebracht. Waarom nog duizenden of tienduizenden Euro’s uitgeven voor webontwikkeling en realisatie door een professioneel bureau? Toch is deze vraag niet helemaal retorisch maar moet hij soms beslist beantwoord worden. Want zoals het met elke democratiseringsgolf gaat, treedt er ook inflatie op. Ook al kan tegenwoordig iedereen digtaal fotobewerken, DTP’en, digitaal video bewerken en websites bouwen, slechts een fractie van de massa beheerst het daadwerkelijk. De democratisering van de digitale media is voor de uitgevers van zelfhulpboeken natuurlijk booming business. In elke boekhandel staan er in de kast met computerboeken zeker een stuk of vijf verschillende boeken over de laatste Photoshopversie en nog veel meer over het maken van websites. Natuurlijk ontbreekt het populaire Joomla! ook niet.

Zaterdag kocht ik een van de beschikbare titels die Joomla! 1.5 behandelen: Tips en Tools voor Joomla! van Eric Tiggeler. En ik kocht er gelijk een vuistdikke PHP5 bij omdat mijn vorige PHP Bijbel nog versie 4 behandelt en ook alweer ruim vier jaar oud is. Gisteren ben ik begonnen met het doornemen van het handboek van Eric Tiggeler. Het is goed te doen om het in één dag door te nemen, natuurlijk met de computer erbij met een verse installatie van Joomla! 1.5. De vraag of ik het juiste boek gekocht heb, kan ik nu nog niet beantwoorden. Ik had de keuze tussen nog 3 Nederlandstalige titels Joomla!1.5: een basiscursus van J.Kip voor dezelfde prijs maar wel veel dunner. My Study Joomla 1.5 van M.Corro, even dik maar twee Euro duurder en tenslotte Essentie van Joomla! 1.5 van H.Graf dat tegelijkertijd de dikste duurste titel is. Ik wilde niet meer dan 20 Euro uitgeven voor een zelfhulpboekje en koos voor het boek van Eric Tiggeler vanwege een blik in de inhoudsopgave en omdat het in kleur is, wat bij de andere titels niet het geval is. Een preview van het boek is te zien op joomla.erictiggeler.nl.

Joomla 1.5 titels [ bol.com ] | joomla.erictiggeler.nl | joomla.startpagina.nl

Pat Barker is vooral bekend geworden door haar trilogie over de Eerste Wereldoorlog, Weg der geesten. Haar nieuwste roman speelt zich weer af in de Grote Oorlog, maar gaat nu over degenen die buiten schot konden blijven. Barker heeft zich opnieuw in een kunstenaar ingeleefd. In Weg der geesten was dat de officier en dichter Siegfried Sassoon, voor haar nieuwste roman Modelklas verdiepte zij zich in het leven van de jonge kunststudenten Christopher Nevinson, Mark Gertler, Paul Nash en Dora Carrington aan de Slade School of Art tijdens de Eerste Wereldoorlog. In de hoofdpersoon Paul Tarrant heeft Barker zich duidelijk laten inspireren door de Britse oorlogsschilder Paul Nash
 

Weg der Geesten Trilogie

Niemandsland
Het is 1917. In een openbare verklaring neemt Siegfried Sassoon, dichter en officier in het Britse leger, stelling tegen de zinloosheid van de oorlog. Zijn provocerende aanklacht, gericht tot de politici die verantwoordelijk zijn voor de slachtingen aan het front, brengt hem echter niet voor de krijgsraad. Sassoon wordt opgenomen in het militaire hospitaal Craiglockhart, waar het tot een treffen komt tussen hem en dr. Rivers.

Het oog in de deur
In dit deel wordt luitenant Billy Prior gekweld door de vraag aan welke zijdes van verschillende medailles hij dient te leven: lafaard of held, gek of gezond, homoseksueel of heteroseksueel. De roman vertelt het moreel complexe verhaal over de gruwelijke gevolgen van de Eerste Wereldoorlog voor de menselijke geest en de Britse maatschappij in zijn geheel.

Weg der geesten
In dit deel schetst Pat Barker een onvergetelijk beeld van mensen in oorlogstijd. De weg der geesten is de weg naar het front, waarvan een groot aantal soldaten niet levend terugkeert. En degenen die wéll overleven, zullen nooit meer dezelfde zijn maar als ‘geesten’ verder moeten. Verward, gebroken en verraden. Billy Prior gaat in 1918 opnieuw naar het front, nadat hij in therapie is geweest om een eerder trauma te verwerken. Hij denkt dat hij weer opgewassen is tegen de gruwelen.

boekbespreking door Monica Soeting in Trouw