In de Jane Austen trilogie zond de NCRV vorige week zondag een verfilming uit van Persuasion. Gisterenavond was Northanger Abbey aan de beurt, eveneens de meest recente verfilming. Met Felicity Jones in de rol van Catherine Moreland.

De jonge, naïeve Catherine Moreland is een temperamentvolle plattelandsschone die haar intrede doet in de liederlijke, maar welgestelde kringen van de Engelse plaats Bath in de achttiende eeuw. Haar dromen en fantasieën worden geïnspireerd door haar liefde voor de ‘gothic novel’. In Bath ontmoet ze twee mannen die allebei naar haar gunsten dingen. De zwierige, maar jaloerse John Thorpe en de zachtaardige, serieuze Henry Tilney. Tegen het advies van haar ondeugende nieuwe vriendin Isabelle in, ziet Catherine in beiden niets meer dan een vriend. Totdat ze een uitnodiging voor het landgoed Northanger Abbey aanneemt van Henry’s tirannieke vader, generaal Tilney.
 
Bron: ncrv.nl

janeausten.itv.com | moviemeter.nl | austenblog.com

Heerlijke Austenverfilming met Sally Hawkins in de rol van Anne Elliot. Ik kende de 31-jarige Britse actrice uit het Victoriaanse tv-drama Fingersmith. Hawkins is geknipt voor een rol in het korset. Anders dan bij die andere Victoriaanse schoonheid Kate Winslet (die ik eerder op de avond nog even zag in de Titanic) zie je bij haar geen uitbundige maar een heel ingehouden levenslust. Ingesnoerd door de stijve Britse vormelijkheid is ze bijna voortdurend in ademnood. Het is eigenlijk geen wonder dat ironie een typisch Engels verschijnsel is: aan de verstikkende omgeving van fatsoensnormen en roddel kan de ironie af en toe wat lucht geven.

Ook in dit Engelse kostuumdrama is er weer schitterend acteerwerk, en valt er genoeg te genieten van mooie fotografie en belichting. Regelmatig levert dit tableau vivants op die schilderijen van David en Ingres oproepen. De mooie ingetogen Anne Elliot met haar classicistische kapsel doet me soms denken aan Madame Récamier, de meisjes in lange witte jurken en haarbandjes aan Pre-Raffaelitische nymfen. Onder het visuele genot ligt natuurlijk weer een groot Engels drama, waarin het meestal weer gaat om het stille maar hartverscheurende verdriet van adelijke meisjes en iets minder adelijke jongens (of omgekeerd) dat ze met een masker van vormelijkheid proberen te verhullen. Alleen een enkele oude roddeltante lijkt zich thuis te voelen in de wereld van Jane Austen, maar in feite is iedereen gevangen in het wrede universum van rangen en standen.

De 19-jarige Anne Elliot wordt hartstochtelijk verliefd op de knappe marineofficier Frederick Wentworth. Maar de jonge Frederick heeft geen welgestelde ouders of een hoge rang. Voor de ouders van Anne alle reden om de prille relatie niet te accepteren en Anne ervan te overtuigen een eind aan de verhouding te maken.
 
Acht jaar later, als ze 27 jaar is, heeft Anne nog altijd spijt van haar besluit. Ze is altijd van Frederick blijven houden. Als hij terugkeert van zee, welvarend en bekend, kan Anne alleen maar toekijken hoe elke jonge vrouw uit de streek zich bij Frederick opdringt. Is Frederick Anne vergeten? Kan hij haar vergeven dat zij naar haar familie heeft geluisterd en niet naar haar eigen hart?
 
Bron: ncrv.nl

romans van Jane Austen
Sense and Sensibility (1811)
Pride and Prejudice (1813)
Mansfield Park (1814)
Emma (1815)
Northanger Abbey (1818)
Persuasion (1818)

Bron: nl.wikipedia.org

Ook warm aanbevolen: Age of Innocence van Edith Wharton en in 1993 verfilmd door Martin Scorcese over de webben van de minstens zo verstikkende New Yorkse jetset in de Silver Age (1870-1920).

janeausten.itv.com | moviemeter.nl | austenblog.com

Ik werd getroffen door de foto op de cover van het boek, maar liet het vrijdag uiteindelijk toch liggen in de bookshop van het IFFM Wel een beetje spijt van nu … In ieder geval ben ik blij dat ik de foto via het web weer gevonden heb.

Zuster Margriet (1883-1977) was een diepreligieuze vrouw en in dienst van de jeugd een bekwame onderwijzeres. Zo gaf ze vele jaren (voor en na De Grote Oorlog) het zesde studiejaar bij de Zusters van Maria (stichting Lamotte) in de Rijselsestraat in Ieper. Dat ze van geen kleintje vervaard was, bleek algauw toen ze zelfs tijdens de zwaarste Duitse artilleriebeschietingen in 1914 en 1915 in Ieper wou blijven. Samen met de pastoor van de Sint-Pietersparochie Camille Delaere en commandant Young van de quakers maakte ze zich erg verdienstelijk bij het helpen van bejaarden en kinderen.
 
Met Robert Stopford, een Britse dokter in dienst van de quakers doorzocht ze in Ieper vele huizen en de kazematten op zoek naar tyfusgevallen. Door hun inzet wisten zij de epidemie onder controle te krijgen. Zuster Margriet was ooggetuige van de brand van de Lakenhallen en de Sint-Maartenskathedraal in november 1914. Als bij wonder bleef zij doorheen al die oorlogsmaanden ongedeerd, terwijl ze om zich heen mensen zag vallen als vliegen. ( bron )

Zuster Margriet (1883-1977) was een geboren en getogen Ieperse. Haar meisjesnaam was Emma Boncquet. Haar vroeg overleden vader was bakker Edmond Boncquet in de Rijselsestraat. Op 17-jarige leeftijd stapte Emma de kloosterpoort binnen, volgde een opleiding voor onderwijzeres en gaf dan gedurende vele jaren les in de Lamotteschool. Maar net als van duizenden andere Ieperlingen werd haar eenvoudige levensstijl tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar verstoord. Toen Ieper na 7 oktober 1914 wekenlang onder zwaar Duits artillerievuur kwam te liggen, kozen vele Ieperlingen hun heil in de vlucht. Anderen aarzelden en meenden dat de beschietingen maar tijdelijk zouden zijn. En inderdaad, tijdens de jaarovergang 1914-1915 brak er een kalmere periode aan. Vele gevluchte Ieperlingen keerden terug naar hun woonhuizen. Maar toen brak in de belegerde stad de gevreesde tyfus uit.
 
Bron: wo1.be