Terug in Nederland uit het klooster waar ik in 1995 het eerste deel van de Philokalia kocht, ben ik weer in deze compilatie van geestelijke geschriften aan het lezen. Inmiddels heb ik alle vier de delen die vanaf 1979 bij Faber & Faber(London) zijn uitgegeven. De Philokalia is een compilatie teksten van woestijnvaders en Byzantijnse theologen tussen de vijfde en de veertiende eeuw. De oudste is Evagrios van Pontos (345-399) en de jongste Gregorios Palamas (1296-1359) De eerste maakte aan einde van zijn leven in 392 nog mee dat het Romeinse Rijk in een westelijk en oostelijk deel gesplitst werd. De laatste leefde in dat oostelijk deel van het Romeinse Rijk, beter bekend als het Byzantijnse Rijk, dat nog tot 1453 zou blijven bestaan.

Juist de politieke scheiding in 392 is bepalend geworden voor de ontwikkeling van het Avondland in cultureel en religieus opzicht. Na het schisma in 1054 heeft zich onder aanvoering van Rome definitief een westers Christendom ontwikkeld, het Rooms-katholicisme, dat in geestelijk opzicht anders is dan het oorspronkelijke Christendom. De Orthodoxe Kerk is trouw gebleven aan de Christelijke Traditie die zich sinds Paulus over de wereld verspreid heeft. Voor ons Westerlingen hebben de teksten van de vaders uit de Philokalia een andere smaak dan de scholastiek of reformatorische theologie. De Westerse theologie is over het algemeen verstandelijk en systematisch, terwijl de theologie van de (woestijn)vaders direct uit het hart spreekt en meestal niet zo strak geordend is. Het is het verschil tussen kennis van het hoofd en kennis van het hart. De vaders laten zien dat we God vooral leren kennen door met Hem om te gaan, niet door alleen over Hem te lezen. Het lezen in de Philokalia lijkt dus wat tegenstrijdig…

Deel 1 St. Isaiah the Solitary (circa 400-491) Evagrius the Solitary (345-399) St. John Cassian (circa 360-435) St. Mark the Ascetic (omstreeks 500) St. Hesychios the Priest (8e-9e eeuw?) St. Neilos the Ascetic (5e eeuw) St. Diadochos of Photiki (circa 400-485) St. John of Karpathos (7e eeuw?)		Deel 2 St. Theodoros the Great Ascetic (7e-9e eeuw?) St. Maximos the Confessor (580-662) Thalassios the Libyan (7e eeuw) St. John of Damascus (675-749) St. Theognostos (8e – 24e eeuw?)
Deel 3 St. Philotheos of Sinai (9e-10e eeuw?) Ilias the Presbyter (omstreeks 1100) Theophanis the Monk (?) St. Peter of Damascus (11e-12e eeuw?) St. Symeon Metaphrastis (Deze tekst blijkt van Makarios te zijn, circa 300-390)		Deel 4 St. Symeon the New Theologian (949-1022) Nikitas Stithatos (circa 1000-1076) Theoliptos of Philadelphia (circa 1250-1322) Nikiphoros the Monk (13e eeuw) St. Gregory of Sinai (circa 1265-1346) St. Gregory Palamas (1296-1359)

Bron: orthodoxwiki.org
Van de vetgedrukte woestijnvaders en theologen wil ik de komende weken een aantal teksten gaan citeren.

Sinds jaar en dag maakt Waanders Uitgevers tentoonstellingscatalogi voor musea en instellingen. Vorige week ontving ik de najaarscatalogus. Als ik drie boeken zou mogen kiezen, zijn dat op dit moment de monografieën van schilders uit de Haagse School
Mijn drie favourieten zijn: P.J.C.Gabriël vanwege zijn heldere kleurgebruik, Jacob Maris vanwege zijn atmosfeer en J.H.Weissenbruch vanwege zijn verstilling.

Waanders Uitgevers opgericht in 1836, is de grootste uitgever van kunstboeken in Nederland. Veel van deze uitgaven verschijnen in samenwerking met musea in Nederland en in het buitenland, zoals het Rijksmuseum, het Mauritshuis, het Gemeentemuseum Den Haag, het Van Gogh Museum, de Kunsthal Rotterdam, The National Gallery of Art Washington, The National Gallery Londen en vele andere. Naast de kunstboeken geeft Waanders Uitgevers boeken uit op het gebied van monumenten en bouwhistorie, onder andere in samenwerking met de Rijksdienst voor de Monumentenzorg te Zeist, en boeken over diverse onderwerpen uit de Nederlandse geschiedenis en over de geschiedenis van stad en streek in Nederland.
Bron: kunstboeken.nl

Kunstboeken van Waanders: 17e eeuw | 19e eeuw | 20e eeuw

Vorige week overleed de Italiaanse journaliste, publiciste en schrijfster Oriana Fallaci op 76-jarige leeftijd aan kanker. Hoewel ze altijd een boegbeeld is geweest van de linkse intelligentsia (ze kwam uit een communistisch nest), distantieerde ze zich steeds meer van de westerse intellectuelen die ze ‘de krekels’ noemde. Toen ze in 2001 het pamflet La rabbia e l’orgoglio (vert. de woede en de trots, 2002) schreef, een felle en vulgaire repliek tegen de islam, veroorzaakte dat een oorverdovend krekelconcert. Rene Zwaap van de De Groene liet ook van zich horen

Direct na 11 september doorbrak de legendarische Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci haar meer dan tienjarige stilzwijgen in haar vrijwillige ballingsoord in het hart van Manhattan voor een lange, woedende tirade tegen de volgens haar naar wereldheerschappij strevende islam. Het pamflet, La rabbia e l„orgoglio (De woede en de trots), geschreven in de vorm van een emotionele brief aan haar uitgever, verkocht in Italiëmeer dan een miljoen exemplaren en ontketende een fel debat. «Italië raakt verdeeld in het teken van Oriana», schreef een krant. In Frankrijk deed een antiracismegroepering een poging tot een verbod wegens rassenhaat. Bij de gelegenheid van de verschijning van de Nederlandse vertaling, uitgegeven door Bert Bakker, schreef René Zwaap een open brief aan de vrouw die ooit het idool was van een gehele generatie.
Bron: groene.nl

Was haar schotschrift een provocatie of meende ze het allemaal echt? Ik heb het niet gelezen, dus kan er niet over oordelen. Volgens mij had Fallaci wel een punt te pakken. Dat bevestigt ook het artikel op liberales.be de website van de denktank van de liberale beweging in België:

Ze beschrijft gebeurtenissen die je doen walgen. Zoals de terechtstelling van twaalf mannen in Dacca die voor het oog van twintigduizend gelovigen beestachtig worden afgemaakt onder gejuich ‘Allah Akbar. God is groot’, waarna de twintigduizend een stoet vormen en over de lijken lopen en hun botten verbrijzelen. Zoals de excecutie van drie vrouwen op een publiek plein in Kaboel die gehuld in een burqa als ‘dingen’ worden afgeslacht. Zoals de ‘infibulatie’ waarbij de clitoris bij jonge vrouwen wordt weggesneden en de grote schaamlippen dichtgenaaid, om seksueel genot te verhinderen. Kunnen we dit blijven aanvaarden? Waarom protesteren de Krekels (westerse intellectuelen) daar niet tegen? “Hoe komt het dat jullie over de Afghaanse zusters, over de vrouwen die vermoord, gemarteld, vernederd, mishandels of misleid zijn door die klootzakken met hun soutane en tulband, het stilzwijgen van jullie mannetjes imiteren? Hoe komt het dat jullie nooit heibel schoppen voor de ambassade van Afghanistan of Saoudi-Arabiëof enig ander islamitisch land?”
 
Niet alleen de vrouwen worden onderdrukt en vermoord, maar ook alle niet islamitische symbolen. In opdracht van de mullah’s werden twee duizend-jarige Boedhabeelden opgeblazen, net zoals later de Twin Torens. Alles wat niet islamitisch is moet verdwijnen. Het is voor Fallaci een houding die al veertienhonderd jaar bestaat en waarvoor het westen onverklaarbaar genoeg de ogen sluit. Hier heeft ze een punt. Vanuit een soort cultuurrelativisme worden onaanvaardbare praktijken vanuit een misbegrepen verdraagzaamheid al te snel geaccepteerd als vormen van traditie of gewoonte.
 
Bron: liberales.be

enkele boeken van Oriana Fallaci
1990 – Insciallah roman vert. Insjallah
2001 – La rabbia e l’orgoglio vert. De woede en de trots
2004 – La forza della ragione vert. De kracht van de rede
2004 – Oriana Fallaci intervista Oriana Fallaci
2005 – Oriana Fallaci intervista sé stessa – L’Apocalisse