Avarice–greed, lust for material gain–is one of the iniquities that most incurs Dante’s scornful wrath. Consistent with the biblical saying that avarice is “the root of all evils” (1 Timothy 6:10), medieval Christian thought viewed the sin as most offensive to the spirit of love; Dante goes even further in blaming avarice for ethical and political corruption in his society. Ciacco identifies avarice–along with pride and envy–as one of the primary vices enflaming Florentine hearts (Inf. 6.74-5), and the poet consistently condemns greed and its effects throughout the Divine Comedy. Dante accordingly shows no mercy–unlike his attitude toward Francesca (lust) and Ciacco (gluttony)–in his selection of avarice as the capital sin punished in the fourth circle of hell (Inferno 7). He viciously presents the sin as a common vice of monks and church leaders (including cardinals and popes), and he further degrades the sinners by making them so physically squalid that they are unrecognizable to the travelers (Inf. 7.49-54). By defining the sin as “spending without measure” (7.42), Dante for the first time applies the classical principle of moderation (or the “golden mean”) to criticize excessive desire for a neutral object in both one direction (“closed fists”: avarice) and the other (spending too freely: prodigality). Fittingly, these two groups punish and insult one another in the afterlife.
 
Bron: danteworlds.laits.utexas.edu

Gluttony–like lust–is one of the seven capital sins (sometimes called “mortal” or “deadly” sins) according to medieval Christian theology and church practice. Dante, at least in circles 2-5 of hell, uses these sins as part–but only part–of his organizational strategy. While lust and gluttony were generally considered the least serious of the seven sins (and pride almost always the worst), the order of these two was not consistent: some writers thought lust was worse than gluttony and others thought gluttony worse than lust. The two were often viewed as closely related to one another, based on the biblical precedent of Eve “eating” the forbidden fruit and then successfully “tempting” Adam to do so (Genesis 3:6). Based on the less than obvious contrapasso of the gluttons and the content (mostly political) of Inferno 6, Dante appears to view gluttony as more complex than the usual understanding of the sin as excessive eating and drinking.
 
Bron: danteworlds.laits.utexas.edu

Twee volwassen crises, een in Libanon en een in Irak, versmelten tot één noodsituatie. Vrijwel overal tussen Kairo en Mumbai zou zich een kettingreactie kunnen voordoen. Turkije spreekt over een inval in het noorden van Irak om Koerdische terroristen aan te pakken. Syriëkan gemakkelijk betrokken raken in de oorlog in het zuiden van Libanon. Egypte en Saoedi-Arabiëstaan onder druk van jihadisten om Hezbollah te steunen, ook al verafschuwen de regeringen in Kairo en Riad die organisatie. Afghanistan verwijt Pakistan dat het een schuilplaats biedt aan Al-Qaeda en de Talibaan; aan weerszijden van hun grens wordt voortdurend gevochten. Met de eigen oorlog van de NAVO in Afghanistan loopt het niet best. India overweegt een strafexpeditie tegen Pakistan, dat achter de bomaanslagen in Mumbai zou zitten.
 
De enigen die baat hebben bij deze chaos zijn Iran, Hezbollah, Al-Qaeda en de Iraakse shi„itische leider Muqtada Sadr, die vorige week in Bagdad de grootste demonstratie tegen Amerika en Israël van de hele wereld hield, terwijl nog eens zesduizend Amerikaanse militairen de stad in werden gestuurd om een burgeroorlog te „voorkomen„ die al begonnen is.
 
Deze opeenstapeling van explosieve elementen vormt het grootste gevaar voor de stabiliteit in de wereld sinds de Cubaanse rakettencrisis van 1962, de enige confrontatie tussen nucleaire supermogendheden. De Cuba-crisis was wel erg gevaarlijk, maar betrekkelijk simpel: ze kwam neer op twee leiders en geen oorlog. In 13 dagen van briljante diplomatie wist John F. Kennedy Nikita Chroesjtsjov te bewegen de sovjetraketten weg te halen van Cuba.