De Poolse regisseur en multimediakunstenaar Lech Majewski en de Amerikaanse scenarioschrijver annex kunstkenner Michael Gibson lieten zich inspireren door het schilderij ‘De kruisdraging’ van de Vlaamse schilder Pieter Bruegel de Oude. Op het doek uit 1564 staan behalve een molen en het kruis meer dan 500 mensen: van Jezus, Maria en Johannes de Evangelist tot allerlei losse groepjes figuren. Majewski en Gibson lichten twaalf personages uit het schilderij, brengen hen tot leven en combineren hun verhalen met de totstandkoming van het doek. Het lijden van Christus wordt verweven met de onderdrukking van de Vlaamse bevolking door de Spanjaarden in deze film.
 
Bron: moviemeter.nl

themillandthecross.com

Aanvankelijk werd Anna Karenina door de meeste critici afgekeurd als een romantisch niemendalletje over de Russische high society. Met een oppervlakkige blik lijkt dat ook zo. Het boek is echter zo rijk gelaagd dat het zijn genre overstijgt. Net als The Age of Innocence van Edith Wharton is Anna Karenina een zedenschets van de upper class aan het einde van de negentiende eeuw met een scherpe kritiek op de dubbele huwelijkse moraal. Maar Tolstoj heeft in zijn grote roman ook zijn eigen filosofie en een cultuurkritiek verwerkt en ik zie daarbij een duidelijke overeenkomst met het gedachtengoed van Martin Heidegger. Net als Tolstoj beschouwde Heidegger het boerenbestaan als meer authentiek dan het kosmopolitische leven in de stad. Das Gerede (het gepraat) was voor Heidegger een kenmerk van de “oneigenlijkheid” en van de “zijnsvergetelheid”. De zwijgzame boer was voor Heidegger niet alleen meer met de natuur verbonden, maar ook meer met het Zijn. Dat zien we ook heel sterk in het leven van Tolstoj, die zich na zijn vijftigste steeds meer met de Russische boer ging identificeren en in zichzelf een down-to-earth spiritualiteit ontsloot.

Naast het liefdespaar Anna en Wronski, volgen we ook Ljewin en Kitty. Ljewin is naast Anna de hoofdpersoon van het boek omdat hij de spreekbuis van Tolstoj is. We leren hem kennen als iemand uit een andere wereld, een grootgrondbezitter die dichter bij de boeren staat dan bij de high society in Sint Petersburg. In de karakters van Ljewin en Vronski contrasteert het platteland met de stad. In de ogen van de stedeling is het platteland saai, want er zijn geen ‘verfijnde conversaties’. Maar Ljewin, die een boerenziel koestert, ziet die ‘verfijnde conversaties’ vooral als de producten van opgeblazen ego’s.

In Anna Karenina komt in het begin van het boek een passage voor waarin de landeigenaar Konstantin Dimitrijewitsj Ljewin (Tolstoj’s alter ego) in de familiekring van Kitty op bezoek is en door de stedelingen ondervraagt wordt. De gastvrouw, gravin Nordston, stelt Ljewin voor met de woorden: “Konstantin Dimitrijewitsj veracht en ontvlucht de stad en ons stedelingen.” Daarna brengt gravin Norston het gesprek op de nieuwste mode in de stad: spiritisme. “Boeiend! Het bovennatuurlijke is nieuw voor mij” is Vronski‘s eerste reactie. Wat voor de boer eeuwenoud (bij)geloof is, is voor de stadse mens spannende en eigentijdse wetenschap geworden.

Anna Karenina (1997) van Bernard Rose [ en.wikipedia.org ]

In het eerste deel van O„Hanlons Helden staat Redmond O’Hanlon bij James Howgego op de stoep met zijn vierdelige Encyclopedia of Exploration onder zijn arm. Het is een éénarmige omhelzing van zijn helden, de negentiende eeuwse ontdekkingsreizigers voor wie een expeditie naar onbekend gebied een heilige missie was. Om iets van de opwinding te delen die deze avonturiers in hun bloed voelden kriebelen, is het voor mij al genoeg om bij kaarslicht op een negentiende eeuwse kaart te turen. Want ook al is Google Earth een geweldige uitvinding, de wetenschap dat er op aarde nog nieuwe gebieden te ontdekken zijn, behoort met de satellite view voorgoed tot de verleden tijd. Een specifieke opwinding, die de negentiende ontdekkingsreizigers nog net moeten hebben gekend, is daarmee definitief verloren gegaan. Ian McEwan, een van zijn beste vrienden, vermoedt dat O’Hanlons obsessie voor negentiende eeuwse ontdekkingsreizen verband houdt met zijn jeugd. Het koesteren van het kind in ons, hangt samen met het koesteren van een wereld die nog geheimen herbergt, een wereld die nog op “ontmaagding” wacht. O’Hanlon, die er uitziet als een komisch stripfiguur en van binnen nog altijd een jongetje gebleven is, is er geknipt voor om dat gevoel van nieuwsgierigheid en opwinding over te brengen.

In zijn oude cottage The Pelican House nabij Oxford, bereidt Redmond O„Hanlon zich voor op nieuwe expedities rond de wereldbol. Te midden van een ongelooflijke chaos van boeken, foto’s, eieren en schedels, bestudeert Redmond zijn helden en de manier waarop zij hun reizen voorbereidden. In zijn eigen achtertuin leert hij van een oorlogsveteraan uit Afghanistan hoe je in de 19e eeuw overleefde in vijandige of moeilijke omstandigheden. Redmond ontmoet een aantal excentriekelingen die zijn passie delen voor die 19e-eeuwse ontdekkingsreizigers die weigerden te geloven dat de wereld ophield bij de fysieke grenzen van hun koninkrijk. Zijn vrouw Belinda en zijn beste vriend Ian McEwan raden de makers af op reis te gaan met Redmond; zijn chaos lijkt besmettelijk te zijn. Ze waarschuwen dat O„Hanlon tot alles in staat is als hij achter een goed verhaal aan zit, al zou het betekenen dat een reisgenoot moest verdrinken of door een stel wilde dieren wordt opgevreten. Intussen is O„Hanlon zo serieus bezig met het voorbereiden van zijn missie dat hij zich zelfs opgeeft voor een cursus taxidermie, zodat hij leeuwenvellen mee naar huis kan nemen zonder dat zijn hele koffer ernaar gaat stinken.
 
Bron: weblogs.vpro.nl

programma.vpro.nl/ohanlonshelden