Swinemünde, een Duits stadje aan de Baltische Zee, werd zestig jaar geleden in een uur tijd van de kaart geveegd door Amerikaanse bommenwerpers. Er vielen meer dan 20 duizend doden, vrijwel allemaal burgers.
Het Duitse Swinemünde bestaat niet meer, en dat verklaart waarom er zestig jaar na dato geen belangstelling meer is voor het bombardement waarvan nabestaanden en historici zich nog altijd afvragen waarom het plaatsvond. De Russen stonden aan de poorten van Berlijn, Hitler had de oorlog praktisch verloren.
Swinemünde werd kort daarop Pools, het heet nu Swinoujscie. Een stad zonder Duitsers, een stad zonder slachtoffers. Slechts een klein clubje vrijwilligers houdt de herinnering van het Dresden van het noorden levend.
(Bron: Twee Vandaag)

De plaats van die Rote Armee Fraktion in de geschiedenis van de Bondsrepubliek is duidelijk nog steeds omstreden. Dat bleek uit de verhitte debatten die er al sinds 2003 over de expositie worden gevoerd. Hoe mag, hoe moet de geschiedenis van de RAF worden weergegeven? De actuele discussie over het islamitisch terrorisme maakt het er niet eenvoudiger op, de suggestie van de tenstoonstellingsmakers dat de RAF ook waardevolle idealen heeft nagelaten, doet dat evenmin.
De nabestaanden van de op 19 oktober 1977 omgebrachte voorzitter van de Duitse werkgeversorganisatie, Hans Martin Schleyer, schreven een boze brief aan kanselier Schroeder. De bondsregering en de senaat van Berlijn zetten de verantwoordelijke organisatie Kunst-Werke onder druk. Die zou haar subsidie alleen krijgen, wanneer ze een samenwerking zou accepteren met het wetenschappelijk Institut für Sozialforschung en een overheidsinstelling.
Dat pikten de kunstenaars en de curator van de tentoonstelling Felix Enslin (zoon van RAF-terroriste Gudrun Enslin) niet. Ze schrapten de historische component van hun tentoonstelling, veilden op eBay een aantal kunstobjecten en financieerden de tentoonstelling vervolgens zelf. Overigens leverde de Nederlandse Mondriaan Stichting wel een bijdrage.( Bron: Koketteren met RAF-terreur in Trouw )

Insgesamt sind mehr als 100 Arbeiten von 50 Künstlern zu sehen, die sich seit den 70er Jahren mit der Roten Armee Fraktion auseinander gesetzt haben. Unter den Künstlern sind so prominente wie Gerhard Richter, Joseph Beuys, Martin Kippenberger, Sigmar Polke, Klaus Staeck und Jörg Immendorff – insgesamt drei Künstlergenerationen, die Arbeiten zur RAF gemacht haben. Ihnen gegenüber gestellt ist eine “mediale Zeitleiste”: Sie dokumentiert anhand von Zeitungsausschnitten und Fernsehnachrichten, wie die Medien auf die RAF reagierten, beispielsweise auf den Selbstmord von Ulrike Meinhof oder die Ermordung von Arbeitgeberpräsident Schleyer.
( Bron : zur Vorstellung des Terrors)

Veel overlevenden van het bombardement winden zich op over het politiek misbruik van de herdenking. ,,Unbelehrbare Nazis” – onverbeterlijke nazi’s, noemt Helmut Meier (87) de NPD’ers. Meier maakte de bombardementen in een gespaarde buitenwijk van Dresden mee. De aanblik van de stad op 14 februari zal hij nooit vergeten. ,,Stapels lijken, mensen waren gekrompen, tot het formaat van varkens. In de stad hing de stank van verrotting.”
De lijken werden verbrand – snel, om epidemieën te voorkomen, en ongeïdentificeerd. Net als veel overlevenden is Meier overtuigd dat er veel meer mensen zijn omgekomen dan het algemeen gehanteerde aantal van 35000. ,,Een vriend van mij die werkte bij het Wehrmacht-commando van Dresden, moest aan het hoofdkwartier van de Führer melden dat er 120000 doden waren.”
Anders dan de ‘anti-fascisten’ schrikt Meier er niet voor terug om de bombardementen een ‘misdaad’ te noemen. Maar anders dan de NPD’ers heeft hij geen behoefte om verontschuldigingen te eisen. ,,Wij hebben geen recht om ons te beklagen. Wij zijn met dit soort krijgsmethoden begonnen. Dat de Britse koningin Elizabeth vorig jaar een bezoek bracht aan de Frauenkirche, was genoeg.”