Veel Engels kostuumdrama speelt zich af in de zogenaamde Jane Austentijd die in de Engelse nationale geschiedenis de Regency era (1811-1820) genoemd. In Duitsland is de Goethetijd (1770-1830) een geliefde periode voor liefhebbers van kostuumdrama. Die geliebten Schwestern speelt zich af in wat je de Schillerzeit zou kunnen noemen die in de Goethezeit ligt ingebed. Het verhaal loopt van 1788 tot 1805. Goethe komt er op de achtergrond even in voor maar het draait allemaal om de driehoeksverhouding tussen Schiller en de zusjes Caroline en Charlotte von Lengefeld.
In Goethe – kunstwerk van het leven van Rüdiger Safranski lezen we dat de allereerste ontmoeting tussen Goethe en Schiller gearrangeerd werd door Charlotte von Lengefeld op 7 september 1788. Schiller was een jaar eerder naar Weimar gekomen, maar Goethe verbleef op dat moment nog in Italië. Goethe was op dat moment al wereldberoemd in Europa en in Weimar wachtte men met smart op zijn terugkomst. Ook Schiller wachtte stiekem op Goethe. De eerste ontmoeting was echter een grote teleurstelling. Goethe had nauwelijks aandacht voor de tien jaar jongere Schiller. Hij wist precies wie Schiller was, maar had een hekel aan Die Räuber, het toneelstuk waarmee Schiller in 1781 was doorgebroken.
still uit Die geliebten Schwestern (2014)
Verena Lueken (Frankfurter Allgemeine)
De eerste ontmoeting tussen Schiller en Goethe was overigens in het huis van de familie Von Lengefeld in Weimar. Ook Goethe‘s vriendin Charlotte von Stein was aanwezig. Zij was de peetmoeder van Charlotte von Lengefeld, de latere vrouw van Schiller. In Die geliebten Schwestern komt alles weer tot leven. Verena Lueken schrijft in de Frankfurter Allgemeine: Dominik Graf hat die „Geliebten Schwestern“ mit einem Überschuss an Leidenschaft für alles gedreht, was darin vorkommt – die Sprache, die Landschaften und Häuser, die Kleider und Frisuren, die Pferde und Kutschen, den Dreck und die Briefe, die Albernheiten, Katastrophen -, und vor allem für die Bewegungen von einem Ort zum anderen. Er werd niet alleen gefilmd op lokatie in Weimar, maar ook in Waldenburg, Altenburg, Rudolstadt, Coswig, Dessau, Seeburg, Orlamünde, Havixbeck en in Tirol.
still uit Die geliebten Schwestern (2014)
Bron: faz.net
Dit Franse kostuumdrama uit 2012 is een beetje de Franse variant van Der Untergang. Versailles, 14 juli 1989. Het gepeupel heeft de Bastille bestormd en de eerste berichten van onthoofdingen bereiken het hof. In de gangen van het immense Versailles wordt nerveus heen en weer gelopen. De spanning slaat een paar dagen later om in paniek. Net als in Der Untergang wordt alles geregistreerd door de ogen van een jonge vrouw. Agathe-Sidonie Laborde (een mooie rol van Léa Seydoux) is de voorleesdame van Marie-Antoinette. Ze houdt van haar koningin en is als geboren hoveling volledig devoot. Als ze op bevel van de koningin naar Zwitserland moet vluchten samen met de 
Les adieux á la reine is de verfilming van de gelijknamige roman van Chantal Thomas. Anders dan het script van Der Untergang, dat helemaal gebaseerd is op de ooggetuigenverslagen van Joachim Fest, is Les adieux á la reine fictie. In tegenstelling tot Traudl Junge, de ik-figuur in Der Untergang, heeft Agathe-Sidonie Laborde nooit bestaan. De liefde tussen Marie-Antoinette en de hertogin van Polignac is echter geen fictie. Maar in de pornografische 
Gisteren kocht ik de catalogus van de tentoonstelling In helder licht – Abraham en Jacob van Strij (2000). Het bevestigt mijn veronderstelling dat na het einde van de godsdienstoorlogen in 1713 de toon minder zwaar werd. De donkere barok maakte plaats voor het lichte rococo. Ik zie soms een parallel met het rococo en de jaren vijftig van de twintigste eeuw. Over beide perioden kun je achteraf meewarig doen, misschien omdat het levensgevoel van het rococo én de jaren vijftig berust op een vlucht uit de werkelijkheid. Maar de zoete bedwelming van pasteltinten wérkt wel. 
