Filosofe Mieke Boon en journalist Peter Henk Steenhuis voeren in de reeks filosofie van het kijken beschouwende gesprekken over schilderijen. Oorspronkelijk werden deze gepubliceerd in Trouw en nu zijn deze dialogen gebundeld in Oefening baart kunst. Filosofie van het kijken dat onlangs bij Uitgeverij Lemniscaat verschenen is. Na lange tijd van afwezigheid stonden er vorige week woensdag en vandaag weer twee dialogen uit deze reeks in Trouw . Ditmaal wordt gereflecteerd op de ongecompliceerde staat van het dier, aan de hand van twee schilderijen: koe aan de slootkant van Willem Maris en Naked Portrait in a Red Chair van Lucien Freud.

De beschouwing bij koe aan de slootkant met de titel tevreden koe maalt niet om haar psyche is volledig te lezen op de website van Trouw. Boon en Steenhuis stonden overigens al eerder stil bij een schilderij van Willem Maris.

Bij het schilderij van Willem Maris kunnen we gemakkelijk tot een aangename rust komen. Maar het naakt van Lucian Freud zal ons eerder verontrusten. Mieke Boon legt uit hoe dat komt: “Als zij geen mens was maar een dier zou dit werk ons helemaal niet schokken.”

(…) wat doet deze vrouw? „Zij doet niets met haar lichaam. Iets is mens als het een interactie met het lichaam heeft, als het tegelijkertijd een lichaam is, maar ook dat lichaam heeft. Deze vrouw lijkt nauwelijks enige interactie met haar lichaamte onderhouden. Als zij geen mens was maar een dier zou dit werk ons helemaal niet schokken. Door het onderscheid van Helmuth Plessner begrijp je waarom het wéll schokkerend is. Freud schilderde zijn model niet om haar karakter of emoties bloot te leggen, maar om het menselijk lichaam daarzonder te beschouwen. Kennelijk levert dat een schilderij op dat, weliswaar op intense, aandachtige en indrukwekkende wijze, eerder iets met de aard van een dier gemeen heeft dan iets met de aard van een mens. Deze vrouw drukt niet uit dat ze zich ervan bewust is een lichaam te zijn, noch dat ze dat lichaam heeft. Daardoor is ze vanuit ons perspectief geen persoon.“
 
Bron: trouw.nl

Filosofie van het kijken
Museumbezoekers blijven gemiddeld negen seconden voor een schilderij staan. Veel te kort om er recht aan te doen. Kun je beter leren kijken? Langer, intensiever, met een ruimere blik? Jazeker, zo blijkt uit de gesprekken die journalist Peter Henk Steenhuis voerde met filosofe Mieke Boon.

Oefening baart kunst. Filosofie van het kijken.

koe aan de slootkant (Willem Maris )
Naked Portrait in a Red Chair (Lucien Freud)

Wie ben ik? Wat kan ik? Wat voel ik? De tijdschriften- en boekenindustrie tiert welig op deze vragen. Maar het samenstellen van lijstjes over jezelf kan in het oneindige doorgaan, want jezelf zul je niet vinden.
 
In zeven persoonlijke essays maakt Coen Simon korte metten met de heersende zelfhulpcultuur, die zich inmiddels tot in alle uithoeken van onze samenleving heeft genesteld. Iedereen zijn eigen feestje, zijn eigen mening, zijn eigen lichaam, zijn eigen leven en zelfs zijn eigen dood. Simon analyseert niet alleen scherp hoe ego-cultuur leidt tot massacultuur en levenskunst tot schaamteloosheid, hij biedt ook een uitweg: geef je over aan het ritme van de wereld en word wie je bent! Waarom we onszelf zoeken maar niet vinden is de beste zelfhulp voor narcisten.
 
Bron: coensimon.nl

Je moet je schaamte niet willen verliezen

Het pijnlijke schaamrood op de kaken van de tiener. Of de schaamte over de opmerking die je gisteren hebt gemaakt in een overmoedige of erg kritische bui. Beschouw die gêne niet als een vervelend gevoel, betoogt Coen Simon, maar als een voorwaarde om met anderen om te gaan.

(essay van Coen Simon in het septembernummer van Filosofie Magazine)

Nostalgie is herinnering, met de pijn eruit verwijderd. Zo omschreef de Amerikaanse socioloog Fred Davis in 1979 het opkomende fenomeen dat hij „yearning for yesterday„ noemde: hunkeren naar gisteren.
 
De golf van nostalgie, die in de jaren zestig begon, lijkt sindsdien tot een tsunami aangezwollen. We worden overspoeld door kostuumfilms, dvd’s over je geboortejaar, door websites als nostalgienet.nl of schoolbank.nl. Herdenkingen, monumenten en populaire marathonuitzendingen als de Top 2000 vallen eronder, evenals de musical en André Rieu. Maar nostalgie beperkt zich niet tot de populaire cultuur alleen. Ook de huidige politiek van „tucht en ascese„ behoort ertoe.
 
Bron: trouw.nl

publicaties van Henri Beunders [henribeunders.com]