His drawings populated themselves over the years with influences from all over the globe, and you wonder if his specific clash is a dutch one or that of some alien life form. He now lives in Schiedam, a industrial suburb of Rotterdam, in a high tower without heating but with hidden chambers. Where former owners once grew drugs, he now paints colorful creatures snuffling and hugging themselves on the walls together with his friends. While he claims to be just an artist who loves to draw, you might search for a greater meaning behind his drawings, murals, panels, and objects. Wondering if painting ever died as an art form, or if his lack of intension is an expression of our time.

Louis Wain was born in 1860 and started to draw cats in his early twenties. By the turn of the century, his was a household name, for he had created the Louis Wain Cat, a special type of mischievous feline which found universal acclaim. But he was obsessed with drawing cats, and when the demand for them eventually diminished, he was not able to come to terms with the situation. He had heavy family commitments, but no one would buy his work-‚¬â€his only means of making a living. His mind failed and he was admitted in poverty to a mental hospital. After a time, he was “discovered” there, and a number of influential people set up a fund to enable him to spend the rest of his days in comfort. He died in 1939.
 
Bron: lilitu.com

The progressive escape of reality towards delusion is expressed in the pictures below. They have been painted by Louis Wain, an European artist in the beginning of this century. Since Wain was young, he used to draw and paint cats for calendars, albums, postcards, etc. When he became 57 years old, he was affected by schizophrenia, which overtook his life as well his art. The last 15 years of his life were spent in psychiatric institutions. His cat’s paintings started to change and to show startling images. Quite revealing of his psychotic condition were the cat’s eyes. See how they become fixed with hostility, even in the earliest paintings, because the psychotic probably tends to think that the world is looking upon him in a menacing way. Another sign is the fragmentation of the cat’s body. They become altered in a strange way under the psychotic’s gaze, and almost always are represented as distorted and phantastic shapes.
 
Bron: cerebromente.org.br

In 1918 vestigde Van der Hem zich definitief in Den Haag. Vanaf dat moment legde hij zich vooral toe op de portretkunst. Daarmee kwam er een einde aan zijn vrije werk, want voortaan schilderde hij – afgezien van enkele taferelen gewijd aan zijn hobby, de jacht – nog vrijwel uitsluitend in opdracht. Dit besluit zal waarschijnlijk zijn ingegeven door een gebrek aan motivatie. Van der Hem was namelijk geen kunstenaar die in isolement kon werken, zonder de respons en waardering van een publiek. Door zich in het schilderen van portretten te specialiseren, wist hij zich daarvan opnieuw verzekerd. Daarnaast zal zijn eeuwige angst voor geldnood hierbij tevens een rol hebben gespeeld. Van der Hems grote vaktechnische bekwaamheid en het belang dat hij ook zelf aan een goede gelijkenis hechtte, maakten hem tot een zeer succesvol society-portrettist, hoewel zijn werk zelden uitblonk door psychologische diepgang. In de loop der jaren werden vele prominenten door hem afgebeeld, onder wie de danseres Mata Hari, minister M.W.F. Treub, de actrice Fie Carelsen en admiraal C.E.L. Helfrich. Naam maakte hij met regeringsopdrachten als het groepsportret van het Ministerie Cort van der Linden uit 1922, het statieportret van De koninklijke familie uit 1925/1926 en de Huwelijksinzegening van prinses Juliana en prins Bernhard uit 1937.

Van der Hem had zich intussen reeds geregeld op het terrein van de toegepaste grafiek begeven. Sinds het begin van zijn carrière deed hij – als nevenactiviteit – illustratiewerk voor kranten, tijdschriften en boeken. Verder ontwierp hij een groot aantal affiches. Vanaf 1914 tekende Van der Hem ook politieke prenten. Zijn vermogen om snelle en rake typeringen te geven, maakte hem in dit genre zeer geliefd. Werk van zijn hand verscheen onder meer in De Nieuwe Amsterdammer (1914-1920), de Haagsche Post (1920-1935) en de Haagsche Courant (1935-1941). Toen de Duitse censuur in 1941 de Nederlandse pers geheel beheerste, staakte Van der Hem zijn activiteiten als politiek tekenaar. Na de oorlog ging hij hier niet mee verder, en tot zijn overlijden in 1961 concentreerde hij zijn aandacht volledig op het portretschilderen.
 
Bron: inghist.nl