Categorie archief: 20e eeuw

herinneringen aan Wilhelm II

97 jaar geleden kwam de laatste Duitse keizer als banneling naar Amerongen
De dagboeken van zijn adjudant Sigurd von Ilsemann zijn opnieuw vertaald
Wilhelm IIDe Duitse keizer Wilhelm II vluchtte aan het eind van de Eerste Wereldoorlog naar Nederland. Daar brengt hij de rest van zijn leven in ballingschap door, eerst op Kasteel Amerongen en vervolgens in Huis Doorn. Sigurd von Ilsemann, Wilhelms vleugeladjudant, bleef al die jaren zijn naaste steun en toeverlaat. Met Pruisisch plichtsbesef maakt Ilsemann notities van Wilhelms denken en doen. Het resultaat is een aangrijpend portret van een gevallen halfgod, hunkerend naar een terugkeer op de troon. De dagboekfragmenten zijn op initiatief van Huis Doorn recent opnieuw vertaald en uitbracht bij uitgeverij Aspekt.
 
Bron:historiek.net

Haneke’s Heimat

gezien op NPO2: Das weiße Band (2009) van Michael Haneke

Das weisse BandFormeel beschouwd is Das weiße Band het jongere broertje van Heimat. Michael Haneke volgt Edgar Reitz nauwkeurige in de zwart-witfotografie, lange statische takes en het kleinmenselijk drama in een gesloten dorpse gemeenschap. Maar inhoudelijk zijn de verschillen tussen Das weiße Band – Eine Deutsche Kindergeschichte en Heimat – Eine deutsche Chronik groot. Dat komt vooral door de zware, donkere toon van Haneke. Waar Heimat de lichtheid toestaat, voel je in Das weiße Band voortdurende zwaarte.

De gebeurtenissen spelen zich af tegen de vooravond van de Eerste Wereldoorlog en je zou kunnen veronderstellen dat de schaduwen van deze Urkatastrophe zich vooruit werpen in het Noord-Duitse boerendorp waar het verhaal van Das weiße Band zich afspeelt. Het onheilspellende is echter geen aankondiging van de Eerste Wereldoorlog, maar eerder de unheimische schaduwzijde van de patriarchale samenleving. Deze contrasteert niet alleen met de onschuld, gesymboliseerd door de witte band die de kinderen van de dominee moeten dragen, maar ook met de pastorale omgeving. Net als in Heimat zien we blonde korenvelden, bochtige landweggetjes en pre-industrieel boerenleven. Het zou zomaar een idylle kunnen zijn. Maar Haneke mijdt de valkuil van de nostalgie.

Net als in Heimat zien we blonde korenvelden, bochtige landweggetjes en pre-industrieel boerenleven. Het zou zomaar een idylle kunnen zijn. Maar Haneke mijdt de valkuil van de nostalgie.
Voor de esthetiek van de film is de fotografie van August Sander van beslissende betekenis geweest. Zijn foto’s hebben een ongelofelijke glans en scherpte, terwijl de meeste fotografie uit deze tijd niet om aan te zien is. Alleen al in technisch opzicht zijn het grandioze foto’s. We hebben ernaar gestreefd om dat in de film zoveel mogelijk te benaderen, hoewel dat wezenlijk moeilijker is met film dan met fotografie.
 
interview met Michael Haneke in NRC Handelsblad

Das weiße Band [ nl.wikipedia.org ] | Das weiße Band [ imdb.com ]

timbres du Levant

postzegels uit het Frans Mandaat Syrië en Libanon (1920-1946)

Vlak na de Eerste Wereldoorlog, tijdens de Conferentie van San Remo (19-26 april 1920) kwamen de Engelsen en de Fransen met elkaar overeen hoe na de ineenstorting van het Osmaanse Rijk het machtsvacuüm in het Midden-Oosten gevuld moest worden. Frankrijk kreeg Syrië als mandaatgebied toegewezen en Engeland kreeg Mesopotamië (Irak) en Transjordanië (Jordanië) onder zijn hoede.

Syrische postzegel met opdruk “ALAOUITES”

Het gebied waar Frankrijk het mandaat over kreeg, was een smeltkroes van religies en religieuze sekten. Naast een meerderheid van soennitische moslims leefden er in het Frans Mandaat Syrië al eeuwenlang religieuze minderheden zoals alawieten, druzen en sji’ieten. Frankrijk verdeelde Syrië en Libanon in zes staten.

postzegel uit Syrië
postzegel van l’État du Grand Liban

Om te voorkomen dat de soennitische meerderheid te machtig zou worden, werden deze verdeeld in twee staten rond de twee grootste steden: Damascus en Aleppo. De christenen en de alawieten, een sji’itische minderheid, die aan ede kust leefden, kregen respectievelijk l’État du Grand Liban en l’État des Alaouites. Ook kregen de druzen, een andere religieuze minderheid, een aparte staat: l’État de Djebel druze.

postzegels uit Syrië
verschillende postzegels uit Syrië

Tenslotte kreeg de Turkse minderheid rond de noordelijke havenstad Antiochië ook een eigen staat: Sandjak Alexandretta. In de jaren twintig gaven deze deelstaten van Syrië eigen postzegels uit. In het begin waren dit Franse “Mariannes” met opdruk in het Frans en Arabisch. Later verschenen er postzegels van de Republique Syrienne, Syrie of Grand Liban.

De zes staten van het Franse Mandaatgebied Syrië
Staat Damascus (État de Damas) – hoofdstad Damascus.
Staat Aleppo (État d’Alep) – hoofdstad Aleppo.
Sandjak Alexandretta – hoofdstad Antiochië.
Staat der Alawieten (État des Alaouites) – hoofdstad Latakia.
Staat Dzjebel ed-Droez (État de Djebel druze) – hoofdstad As-Suwayda.
Staat Groot-Libanon (État du Grand Liban) – hoofdstad Beiroet.

Occupation et Mandat français : Syrie, Grand Liban, Alaouites