Nuovomondo van Emanuele Crialese wordt nog wel eens vergeleken met Kaos (1984) van de gebroeders Taviani, een film die zich ook op Sicilië afspeelt aan het begin van de twintigste eeuw. Het realisme dat in Italië een lange traditie kent, lijkt wel op Sicilië geboren. Het droge, zinderende landschap, de lange stilten en de vulkaanuitbarsting van scheldwoorden, de blik op oneindig, de vuile voeten en de traagheid. Het zijn allemaal elementen die we van Caravaggio tot aan Il vangelo secondo Matteo van Pasolini en de westerns van Sergio Leone tegenkomen.
Nuovomondo gaat over een episode uit de Siciliaanse geschiedenis waarin een groot deel van de verarmde bevolking emigreerde naar Amerika. We volgen de familie Mancuso. In poëtische en vaak trage beelden schildert Crialese hoe het leven honderd jaar geleden op Sicilië was. De bevolking is straatarm, op het platteland is geen toekomst meer en het bijgeloof is er springlevend.
Wanneer er van een geëmigreerd familielid een ansichtkaart uit het verre Amerika komt met daarop een boer naast een gigantische vrucht, gelooft men dat Amerika het Land van Cocagne is, een land van overvloed, van melk en honing. Kortom: het Beloofde Land. Dat wordt mooi verbeeld in de dagdromen van Salvatore Mancuso. Hij ziet kinderen met reusachtige appels en winterpenen sjouwen terwijl hij zelf tot aan zijn schouders in de melk staat.
ansichtkaart uit Florida
De realiteit is uiteraard anders. Aangekomen op Ellis Island in de baai van New York, na een claustrofobische zeereis, blijkt Amerika minder zonnig te zijn dan op Siciliëwas voorgesteld. De meeste emigranten uit Siciliëhebben geen geld om naar Californië door te reizen en verpauperen in de slums van de grote steden in het Oosten.
ansichtkaart uit Californië
Het aantal Italiaanse emigranten was in verhouding tot andere groepen die ook hun weg naar dit land vonden relatief groot. Zo verhuisden er tussen 1820 en 1920 in totaal ruim 4,1 miljoen Italianen naartoe. Alleen Ierland (4,4 miljoen) en Duitsland (5.5 miljoen) wisten dit aantal te overtreffen.
Bron: nl.wikipedia.org
Eind jaren vijftig brak niet alleen de rock ‘n roll door, maar ook de easy listening. Meestal ging het daarbij om “onsterfelijke melodieën” of bekende muziek uit musicals en films. Het waren licht-klassieke arrangementen vaak met veel blazers. In Europa vlogen langspelers van Mantovani, Bert Kaempfert en James Last de deur van de platenwinkel uit. En in de Verenigde Staten platen van 
Amerikaanser dan Norman Rockwell kan het niet. Maar nét zo Amerikaans als Norman Rockwell kan het wéll. Dan heb ik het over de ultieme kerstfilm It’s a Wonderful Life uit 1946. Het is de eerste film waarin James Stewart weer speelde sinds hij uit de oorlog en Europa was teruggekeerd. Hij speelde de hoofdrol samen met “girl-next-door” 
Het scenario voor de film was gebaseerd op het korte verhaal The Greatest Gift, geschreven door Philip Van Doren Stern. Deze schreef het verhaal in november 1939, maar slaagde er niet in om het gepubliceerd te krijgen. Uiteindelijk gaf hij zijn pogingen op en liet de tekst afdrukken als een soort kerstkaart en stuurde 200 exemplaren naar vrienden en familie. David Hempstead, een producer van RKO zag de kerstkaart en las het verhaal. Hij zag er wel iets in als de volgende film van Cary Grant. RKO kocht het verhaal in april 1944 voor $ 10.000,- met de bedoeling Grant in te zetten voor de hoofdrol.
