en deel 1 en 2 van The Borgias (2011)
Samen met de families Corleone en Soprano is de familie Borgia geknipt voor een kroniek van een corrupte en criminele familie. Na een paar speelfilms over de Borgia’s is het vorig jaar tot een tv-serie gekomen. Tot twee onafhankelijke producties zelfs, en bijna onder dezelfde titel. Borgia van Tom Fontana heeft net als The Borgias van Neil Jordan twee seizoenen achter de rug. Vorige maand begon de AVRO op Nederland 2 op zaterdagavond met het uitzenden van het eerste seizoen van The Borgias. Op UPC on demand is het eerste seizoen van Borgia te zien. Van beide series bekeek ik inmiddels drie afleveringen.
Mijn eerste indruk is dat beide series historisch tamelijk nauwkeurig willen zijn. Het verhaal begint in 1492. In Rome stond toen nog niet de Sint Pieter die we nu kennen, maar na ruim duizend jaar nog altijd de oude basiliek die keizer Constantijn op het graf van Petrus had laten bouwen. De Sixtijnse Kapel, genoemd naar paus Sixtus IV, stond er in 1492 al wel. Paus Sixtus IV had tijdens zijn pontificaat (1471-1484) de wanden van de kapel in 1481 en 1482 laten beschilderen door de beste schilders van zijn tijd. Michelangelo moest in 1492 het gewelf nog beschilderen. De tv-serie Borgia lijkt hier historisch juist. Wanneer de kardinalen in conclaaf zijn om na de dood van paus Innocentius VIII een nieuwe paus te kiezen, zien we het interieur van de Sixtijnse Kapel zoals dat er in 1492 moet hebben uitgezien, met splinternieuwe muurschilderingen maar zonder de beroemde fresco’s van Michelangelo .
Dama con il liocorno (Giulia Farnese?)
Een eerste mogelijke historische onjuistheid die ik ben tegengekomen, is in de tweede aflevering van The Borgias. Een van de maîtresses van paus Alexander VI (Rodrigo Borgia) was de Romeinse schoonheid Giuilia Farnese. De paus laat haar schilderen door Pinturicchio met een jonge geit op schoot. Op het schilderij moet dat een baby eenhoorn worden. Dit portret verwijst niet naar een werk van Pinturicchio, maar naar een bekend portret dat Raphael omstreeks 1506 geschilderd heeft. Aangezien kunsthistorici aannemen dat het meisje op Raphael‘s portret Giuilia Farnese is maar dit niet met zekerheid kunnen zeggen, hoeft hier dus geen sprake te zijn van een historische onjuistheid. Ook Lucrezia laat zich door Pinturicchio schilderen. Het staat vast dat hij haar rond 1495 geschilderd heeft.
Rond 1500 kwam een einde aan de relatie tussen Giuilia Farnese en de paus, een periode waarin Giulia ook haar echtgenoot verloor. Na zich aanvankelijk teruggetrokken te hebben in Carbognano, trad zij na enkele jaren opnieuw in het huwelijk, ditmaal met Giovanni Capece van Bozzuto, een Napolitaans edelman. In de periode 1506-1522 werd Giulia aangesteld als gouverneur van Carbognano. In 1523 verhuisde Giulia naar Rome, waar ze introk bij haar broer kardinaal Alessandro. Daar overleed zij op 23 maart 1524.Bron: nl.wikipedia.org
Tegenvallende film over Gustav Klimt van Raoul Ruiz. Over een rommelige verhaallijn die meer lijkt op een delirium van David Lynch zwalkt het script door de herinneringen van Klimt op zijn sterfbed wiens brein langzaam door de syfilis wordt weggevreten. De conclusie die je aan het einde van de film meeneemt, is dat Klimt lekker heeft willen en kunnen leven maar niet lekker is doodgegaan. Historische gebeurtenissen komen wel fraai in beeld, zoals bijvoorbeeld de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900 waar Klimt een gouden medaille wint. Hij ontmoet daar de filmpionier Georges Méliès, die een filmpje van hem maakt. Een beter filmpje dan Klimt van Raoul Ruiz, dat wel.
Net na de Duitse eenwording en in het jaar van het uiteenvallen van de Sovjet Unie verscheen Rama Dama van Joseph Vilsmaier. De film volgt een tragische liefdesgeschiedenis in het München van 1945. De stad is gebombardeerd en de overlevenden proberen er het beste van te maken. Iedereen blijft het liefst in zijn eigen huis wonen, voor zover dat is toegestaan, soms met een groot gapend gat in een van de buitenmuren. In heel München wordt puin geruimd. Dag en nacht rijden treintjes over geïmproviseerde spoorrails door de straten die wagonladingen puin afvoeren. Overal klinkt het getik van vrouwen die het cement van de bakstenen hakken. De meeste mannen ontbreken omdat ze gesneuveld zijn of dat ze nog terug moeten keren uit krijgsgevangenschap. Joseph Vilsmaier schets een mooi portret van de zogenaamde Trümmerfauen. Geboren in januari 1939 was hij Vilsmaier in 1945 zes jaar oud en als kleine jongen moet ook hij eindeloos gespeeld hebben in de puinhopen van het naoorlogse München. Rama Dama is een ode aan de wederopbouwtijd in Duitsland, uitgebracht op het moment dat het herenigde Duitsland van 1990 gestalte begon te krijgen.
