Tussen The Fall of the Roman Empire uit 1964, (de afsluiting van een tijdperk) en Gladiator uit 2000 (het begin van de sandalenfilm revival) zijn een paar opvallende overeenkomsten. Beide films spelen zich af tussen 180 en 192 na Chr. en voeren de keizer-filosoof Marcus Aurelius en zijn bastaardzoon Commodus ten tonele. In navolging van Ben Hur is er in beide films naar Hollywoodmodel een krachtmeting tussen the good guy en the bad guy (Commodus vs. Livius en Commodus vs. Maximus). Stephen Boyd (Livius) zou net als in Ben Hur waarin hij de rol van Messala speelde, weer in een strijdwagen klimmen voor een onwaarschijnlijke actiescene, ditmaal als good guy tegenover bad guy Christopher Plummer (Commodus).
Regisseur Ridley Scott verwees in Gladiator bewust naar de film van zijn collega Anthony Mann. Zo kreeg Richard Harris de rol van de oude Marcus Aurelius. In 1964 was Harris gecast om de rol van Commodus te spelen, maar hij werd op het laatste moment vervangen door de charismatische Christopher Plummer.
Ook speelt Commodus‘ zuster Lucilla in beide films een belangrijk rol. In Gladiator werd ze gespeeld door Connie Nielsen en in The Fall of the Roman Empire natuurlijk door Sophia Loren die in 1964 een miljoen dollar met haar rol verdiende. Elisabeth Taylor was haar een jaar eerder in Cleopatra voorgegaan als de eerste million dollar actress. Ondanks de aanwezigheid van Sophia Loren werd The Fall of the Roman Empire geen succes. Producent Samuel Bronston leed een enorm verlies en de filmcarrière van Stephen Boyd werd geruïneerd door zijn houterige optreden als Livius. Charleston Heston (die oorspronkelijk voor de rol van Livius was gecast) en Kirk Douglas konden wat dat betreft blij zijn dat ze niet in de film zaten.
Het acteertalent van Sir Alec Guinness was in 1964 onomstreden en zijn carrière kon onder de commerciële flop niet lijden. Veel interesse voor film had hij toch al niet. Hij bekende ooit niet meer van de film gezien te hebben dan twintig minuten. Uiteraard was dat zijn eigen optreden, met als hoogtepunt een monoloog uit de Meditaties (Ta eis heauton) die Marcus Aurelius tijdens zijn veldtocht aan de Germaanse grens had geschreven. Vlak voordat hij vergiftigd wordt, mijmert de keizer-filosoof over de dood.
uit: ‘Ta eis heauton’
van Marcus Aurelius
Nederlandse vertaling © Copyright 2006 – Stichting Ars Floreat – www.arsfloreat.nl
Commodus trekt de Karpaten in
Het mooiste moment uit de film vind ik de bovenstaande scenes waarin de soldaten van Commodus het vijandelijke gebied ten noorden van de Donau intrekken. Tenslotte komt het hier tot een confrontatie met de Marcomannen onder aanvoering van hun leider Ballomar. De stilte voor de storm is prachtig in beeld gebracht en versterkt door het onheilspellende Andante misterioso in C van de beroemde filmcomponist Dimitri Tiomkin.
Dimitri Tiomkin‘s score, which is one of the notable features of the film, is more than 150 minutes in length. It is orchestrated for a large orchestra, including an important part for cathedral organ. (…) The score was recorded by the Sinfonia of London (uncredited) at Shepperton Studios. The music editor was George Korngold, son of 
Je bent een bloedmooie meid van twintig en de wereld ligt aan je voeten. Overal waar je komt, doen mannen de deur voor je open. Als seksueel roofdier zonder concurrentie sta je bovenaan in de pyramide van de vrije liefde en verzamel je alphamannetjes om je heen die ervoor zorgen dat jouw leven nooit saai wordt. Kort samengevat is dit de inhoud van Das Wilde Leben, de biografie van het Duitse ’68 icoon Uschi Obermaier. Oorspronkelijk een braaf burgermeisje uit een saai voorstadje van München, dat vanwege haar stoere blik en goddelijke lichaam als fotomodel wordt ontdekt en van bed naar bed hogerop klimt. Ze wordt de eerste Duitse groupie en verovert Keith Richards, die eruit ziet als een uitgeleefde zombie. Maar voor een groupie is hij wéll een van de hoogst haalbare trofeeën in de wereld en dus goed voor het eigen ego. Door haar seksueel kapitaal kan Uschi de droom van haar generatie (uit)leven. Tegelijkertijd ontmaskert ze onopzettelijk de illusie van vrije liefde. Voor de generatie van ’68 zijn kapitalisme en macht verwerpelijk, maar er is een grote obsessie voor seksueel kapitaal en seksuele macht. 
Das Wilde Leben speelt zich af tussen 1968 en 1983. Herinneringen aan de film 
In the late sixties, Uschi Obermaier was one of the sexiest women alive. She rarely smiled; instead, she would pose, mouth agape, so we could savor those luscious lips and big, fierce teeth. Uschi Obermaier is probably the prettiest Stones Goddess outside Anita and Marianne (they were the zenith blend of classy, sassy, and gorgeous), and hardly anyone knows about her. Born in Munich, Germany on September 24, 1946, Uschi’s career began when the magazine Twen featured her on the front cover. Her dark, cascading locks, deep tanned skin, and incredible mouth–not to mention bod–led her to many modeling jobs, although she was petite and quite thin. Uschi was the first female model to expose frontal nudity on the cover of a magazine, and she was actually quite revolutionary for so special and lesser-known a celebrity.
Uschi is credited not only as “the most famous German groupie”, but also for advocating the sexual revolution with then-boyfriend Rainer Langhans. (…) The pair moved into the Kommune 1 in Munich and many German commentators have said that Uschi and Rainer directly influenced the likes of John Lennon and Yoko Ono, who advocated liberal views of love and nudity in the early ’70s. There were quite a few photos taken of Uschi topless and smoking marijuana during this time, and they were published in magazines. It makes for quite a striking image actually; this tiny, gorgeous creature with to-die-for lips and a tassle of voluminous hair–possessing an innocence that at times is almost childlike–her hands holding a fat joint.
