Mijn eerste herinneringen aan het vliegende olifantje gaan terug naar 1971. Als zevenjarige leerde ik lezen samen met de Donald Duck en ter gelegenheid van zijn 30e verjaardag keerde Dumbo 39 jaar geleden terug in het vrolijke weekblad. Hij verscheen op de omslag van de eerste Donald Duck uit 1971 die ik nog altijd als een relikwie bewaar. Bijna zeventig jaar na dato heeft de vierde grote Disney tekenfilm nog niets aan frisheid verloren. Na de commerciële flops van Pinokkio en Fantasia in 1940 werd de film over het vliegende olifantje een echte kaskraker. In 1942 won Dumbo zelfs een Oscar. Een van de hoogtepunten uit de film vind ik de Pink Elephant Parade, waarin de animators net als in Fantasia hun fantasie de vrije loop hebben gelaten.

Maar het meest bijzondere aan Dumbo is het vertederende olifantje zélf met zijn lange oren en dikke tranen. Onvergetelijk is het beeld van het kleine hoopje verdriet dat levensmoe het circus uit strompelt. Zelfs de Amerikaanse soldaten die de film aan het front zagen, moesten een brok wegslikken…

Dumbo is de derde lange animatiefilm van Disney. Na het maken van Sneeuwwitje en Pinokkio, moest Dumbo met veel lagere kosten geproduceerd worden. Critici waren bang dat door de bezuinigingen de kwaliteit van de Disney film omlaag zou gaan. Maar niets was minder waar, Dumbo werd een absolute kaskraker. In 1942 ontving de film een Oscar, en vijf jaar later kreeg Disney voor „uop het filmfestival in Cannes de prijs voor de beste animatiefilm.
( Bron: movie2movie.nl )

Dumbo [ imdb.com]

De afgelopen tien dagen werden er tussen alle Sissi’s en Shreks door, ook een paar zwart-wit meesterwerken uitgezonden. Het Duits-Franse Arte zond een aantal Charlie Chaplin klassiekers uit, waaronder City Lights uit 1931. Vannacht zond de Avro op Nederland 2 de Hitchcock klassieker Psycho uit en vanmiddag keek ik naar Citizen Kane op BelgiëEén, volgens veel filmcritici de beste speelfilm ooit gemaakt.

City Lights | Citizen Kane | Psycho

Cross of Iron begint met het onschuldige kinderliedje Hänschen Klein gezongen door een lief kinderstemmetje. Deze onschuld aan het begin wordt vermorzeld door de film die volgt. Cross of Iron (1977) is een krachtige aanklacht tegen oorlog in de traditie van All Quiet on the Western Front (1930). Maar dan harder. En dat is regisseur Sam “it’s a man’s world” Peckinpah wel toevertrouwd.

Aan het oostfront is de strijd in 1943 hopeloos geworden. Verse en ambitieuze officieren worden op de gedemoraliseerde manschappen gezet om in de wanhopige gevechten toch nog overwinningen te forceren. De eerzucht van deze officieren wordt aangewakkerd door een plaatje ijzer. De Oostenrijkse acteur Maximillian Schell die met zijn Duitse accent en aristocratische uiterlijk geknipt is om een Duitse officier te spelen in een Amerikaanse oorlogsfilm, speelt de rol van Hauptmann Stransky, een van deze eerzuchtige officieren aan het oostfront. Overigens speelde hij in datzelfde jaar (1977) ook al de rol van SS-Obergruppenführer Wilhelm Bittrich in a bridge too far (a star too much).

Het bijzondere van Cross of Iron is dat net als in All Quiet on the Western Front Amerikaanse acteurs de Duitse soldaten spelen. Mede hierdoor is deze film een aanklacht geworden tegen oorlog in het algemeen en niet tegen de gruweldaden van de nazi’s aan het oostfront.

het ijzeren kruis [ nl.wikipedia.org ]