Categorie archief: film

een droom in zwart-wit

vanavond om 23.25 op Nederland 2: La Antena (2007)

In augustus was bij Zomergasten de keuzefilm Eraserhead (1977) van David Lynch te zien: een duistere en broeierige zwart-wit film, precies zoals surrealistische cinema hoort te zijn. Vanavond zendt de NPS weer een surrealistische zwart-wit film uit waarin de klassiekers uit de jaren twintig en dertig in de herinnering worden geroepen. Evenals Eraserhead speelt La Antena (2007) van Esteban Sapir zich af in een toekomstige verstedelijkte en dus deprimerende maatschappij. Deze wordt beheerst door Mr. TV…

fragmenten uit Antena van Esteban Sapir
After first few minutes of “La Antena“ revealed itself, I didn„t know what to say. I only knew that I was in for a ride through an all too familiar surreal version of our own world. “La Antena“ is an amazing spectacle of sight and sound. The film is done in silent film fashion with influences of German Expressionism with high regards to Spain’s Bunel, Germany’s Lang, Murnau and France’s Méliès. Accompanied with an exhilarating modern tango soundtrack from Juan Aguirre and Federico Rotstein, it dances across the screen, communicating with fashioned visual words that emit and resonate from the characters mouths. You will see words get squashed, pushed aside, obliterated and float away,much like an animated comic book.
 
Bron: cinemawithoutborders.com

La Antena Official Site [ laantenafilm.com.ar ]

kluizenaar komt tot inzicht

gisteren met Michaela gezien: Into the Wild (2007)

DVD into the wildRoadmovies zonder sex, drugs en rock ‘n roll zijn dun gezaaid, maar Into the Wild kan helemaal zonder. Of beter gezegd, hoofdpersoon Christopher McCandless kan helemaal zonder en blijft tijdens zijn trip van bijna twee jaar door de VS en Alaska als een monnik die zich volledig aan de authenticiteit van de natuur heeft toegewijd. ‘Terug naar de natuur’ is een Amerikaanse traditie die loopt van Rousseau, via Thoreau, Emerson en Whitman naar de hippies. En je kunt die lijn in de eenentwintigste eeuw misschien wel doortrekken naar de anti- en anders-globalisten. Drijvende kracht achter deze beweging is de aantrekkingskracht van de geïdealiseerde natuur. Daar staat tegenover de afstotelijkheid van de materialistische maatschappij. De natuur als grote vriend en de cultuur als grote vijand.

Christopher McCandless heeft een gevoelige ziel, die radicaal tegen het hebben en vóór het zijn kiest. Symbolisch in de film is de scene dat zijn auto het niet meer doet. Hij besluit daarop maar gelijk zijn dollarbiljetten te verbranden en beschouwt dat als zijn geestelijke geboorte: nu is hij ‘alleen nog maar’ en laat zich bijna als een blad in de wind door Amerika waaien. Maar wéll westwaarts, want the west is the best. Regisseur Sean Penn maakt met into the wild bewust knipogen naar Easy Rider (1969) en Woodstock (1970) en laat zien dat de hippie even tijdloos is als op blote voeten rond het kampvuur lopen of naakt zwemmen in zee.

Into the Wild
tijdloze hippieromantiek
Geluk is alleen wezenlijk
wanneer het gedeeld wordt

Into the Wild is een aantrekkelijke film om thuis op de bank te kijken. Door de trip van Christopher McCandless kan ik mij weer eens de jonge straathond voelen. Ik reisde al voor mijn twintigste heel Zuid-Europa af van Marokko tot aan Turkije en trok op mijn 23e voor drie maanden met twee kameraden naar Peru. Ik hoopte mij daar in de onbedorven natuur van de Andes en het Amazonewoud beter thuis te voelen dan in de yuppieworld. In de rugzak reisde Het Trieste der Tropen van Claude Levy-Strauss met ons mee en al reizend en lezend, verloor ik mijn onschuld: de zuivere natuurlijke staat van het Paradijs waarover Rousseau zo lyrisch kon schrijven, bestond helemaal niet. In de natuur of in afzondering van de Westerse wereld hoefde ik deze niet meer te zoeken. Met deze gezonde desillusie kon en kan ik voortaan mijn nuchterheid bewaren. Ook Christopher McCandless wordt tenslotte nuchter. Doodeenzaam in de natuur, die tenslotte zijn vijand is geworden, krabbelt hij op: “Happiness only real when shared”

Zonder afscheid te nemen van wie dan ook, doopt hij zichzelf om tot „Alexander Supertramp’ en trekt hij al liftend weg uit Atlanta. Gedreven door het filosofische gedachtengoed van zijn favoriete schrijvers Jack London, Leon Tolstoy en Henry Thoreau, wil hij kost wat kost naar Alaska, in de overtuiging dat dat zijn enige kans op geluk is. Een kluizenaarsbestaan leiden in de natuur, in een wereld zonder ouders, hypocrieten, politici en klootzakken, waar hij spirituele verlossing zal vinden. Na een rondreis van twee jaar door de Verenigde Staten en Mexico, waarop hij tal van lotgenoten ontmoet en vriendschappen sluit, komt hij uiteindelijk in putje winter aan in Alaska, waar hij, gezeten in zijn magisch schoolbusje, zijn idyllisch beeld van éénwording met de natuur toch een pak moet bijschaven: nee, de natuur is niet altijd je vriend.
 
Bron: Barbara Van Ransbeeck [ digg.be ]

intothewild.com | Walden or Life in the Woods by Henry David Thoreau

een vrouw in Berlijn

nu ook in de Nederlandse bioscopen: Anonyma – Eine Frau in Berlin
Anonyma - Eine Frau in Berlin
tweemaal een vrouw in Berlijn:
Nina Hoss als de vernederde ‘Anonyma’ én als triomferende actrice met een gouden beer
Het is april 1945, het zijn de laatste oorlogsdagen in Berlijn. In een door beschietingen reeds gedeeltelijk verwoest gebouw schuilen mensen in de kelder. Zij wachten op de komst van de Russen. De oorlogspropaganda heeft de bevolking al maanden bang gemaakt voor hun komst. De meeste van de wachtenden zijn vrouwen; de mannen zitten ergens aan het front of zijn al gevangen. De vrouwen zijn vol bange voorgevoelens van wat hen te wachten staat. De film begint met een journaliste (Nina Hoss) die via een voice-over vertelt over haar gevoelens over de Duitse natie en het nationalisme. Zij blikt terug op haar leven voor de oorlog en haar nationalistische gevoelens. Die situatie wijzigt als snel als de gevreesde Russen de wijk binnenvallen en na nog enig resterend verzet van de laatste groep Duitse soldaten de macht overnemen.
 
Hun voorgevoelens worden vrijwel direct bewaarheid. Anonyma (zij heeft zichzelf geen naam gegeven bij het publiceren van haar boek) en de andere vrouwen worden, zoals in veel oorlogen gebruikelijk, meerdere malen verkracht als vorm van overwinningsritueel en wraakneming. Bij die verkrachtingsscènes ligt de nadruk vooral op de afschuw en emoties bij de vrouwen. We zien hun gezichten, de scènes zelf zijn niet al te indringend of schokkend. Anonyma beklaagt zich later bij Russische officieren over het gedrag van de soldaten, maar wordt weggehoond. Zij moet niet al te veel zeuren: „het is oorlog’. Dan realiseert zij zich dat er een manier is om haar situatie nog enigszins te kunnen beïnvloeden. Zij wil niet een willig slachtoffer zijn, maar besluit zich aan te bieden bij een Russische officier. Deze kan haar, in ruil voor haar „diensten’ enigszins beschermen en haar ook levensmiddelen geven.
 
Bron: movie2movie.nl

anonyma.film.de