Categorie archief: film

wat een nul ben ik …

vannacht gezien op Canvas: American Splendor (2003)

American SplendorVerwacht in een verfilming van of over een underground comic geen heroes, winners of happy end. Want de Amerikaanse underground comic is de volmaakte tegenhanger van de American Dream met zijn superhelden. Als je Ghost World gezien hebt, ken je de toonzetting: schlemielige figuren die gewapend met gitzwarte zelfspot door het leven sukkelen. Voordat Ghost World verfilmd werd, maakte regisseur Terry Zwigoff een documentaire over Robert Crumb, het boegbeeld van de Amerikaanse underground comic. Crumb speelde in Ghost World (2001) en in American Splendor ook weer een rol. Hij is het prototype van de loser: een schutterige neuroot die zijn foute uiterlijk heeft gecultiveerd en er eigenaardige hobbies op nahoudt, zoals het verzamelen van 78-toeren platen. In Harvey Pekar, die de hoofdrol speelt in American Splendor, ontmoeten we zijn evenknie. Pekar is een gloomy guy die zich in het deprimerende Cleveland ook al niet thuis voelt.

American Splendor is een mix van documentaire, zwarte komedie en graphic novel. We zien interviews met Harvey Pekar en volgen ondertussen zijn leven terwijl hij gespeeld wordt door Paul Giamatti. Net als Steve Buscemi (die de rol van Seymour vertolkt in Ghostworld ) speelt Giamatti meestal een sukkelige man. Hij zet Pekar overtuigend neer, met een permanente frons van kwelling en verongelijktheid op zijn gezicht. Wanneer hij in de spiegel kijkt, lezen we in zijn gedachtenwolkje “There’s another reliable disappointment.”

Harvey Pekar
Harvey Pekar is een archiefbediende in een ziekenhuis in Cleveland, die niet bepaald gelukkig is met zichzelf of z„n leven: hij is geen adonis, zijn vrouw heeft hem net in de steek gelaten, zijn job gaat helemaal nergens naartoe en dan raakt hij nog z„n stem kwijt ook. Geïnspireerd door een ontmoeting met Robert Crumb, begint hij in de jaren zeventig stripverhalen te schrijven over zijn eigen leven – alle banale, kleingeestige, futiele details van z„n deprimerende bestaan kotst hij in één gulp uit in zijn comic-scenario’s. De tekeningen zijn niet meer dan rudimentaire figuren, streepjes en bolletjes, maar Crumb ziet er voldoende brood in om zichzelf aan te bieden als illustrator. De underground stripreeks American Splendor is geboren.
 
Tijdens de jaren tachtig wordt Pekar een soortement symbool voor de loser die er ongegeneerd een statement van maakt een loser te zijn. Zijn strips worden razend populair in het circuit, hij wordt een vaste gast op de David Letterman-show en hij vindt onder zijn fans zelfs een nieuwe echtgenote: Joyce Brabner (Hope Davis), een hypochondrische vrouw die zelf ook niet gespeend is van persoonlijkheidsproblemen.
 
Bron: digg.be

americansplendormovie.com | american splendor [wikipedia] | underground movies

Theirs is the Glory

gisterenavond in Andere Tijden : Theirs is the Glory
reconstructie van de Slag om Arnhem uit 1946

Het is 31 jaar geleden dat a bridge too far (1977) in de bioscopen draaide. Weer 31 jaar daarvoor verscheen een minder bekende maar zeker zo interessante film over de Slag om Arnhem in de Engelse bioscopen. Theirs is the Glory (1946) werd nauwelijks een jaar na de mislukte Operation Market Garden gefilmd in de puinhopen van Arnhem en Oosterbeek. Het bijzondere is dat alle militairen die in deze film te zien zijn, een jaar eerder daadwerkelijk hadden meegevochten. De documentaire in Andere Tijden vond ik wel een beetje tegenvallen omdat er maar een paar korte fragmenten uit de film getoond werden. Gelukkig kun je op youtube veel meer zien uit deze en andere films over de Slag om Arnhem.

Theirs is the Glory
opnamen uit de zomer van 1945
in Arnhem en Oosterbeek
Theirs is the Glory is opgenomen in de zomer van 1945, in de puinhopen van Oosterbeek en Arnhem. Drie maanden na de bevrijding lagen de sporen van de oorlog daar nog letterlijk op elke straathoek. Kogelgaten, ingestorte muren en daken, schuttersputjes, sporen van granaatinslagen. Er waren straten waar geen huis meer overeind stond. De verwoesting was totaal, kortom: een prachtig decor voor een oorlogsfilm. Zeker als de acteurs ook nog eens zichzelf spelen.
 
Wie kijkt naar Theirs is the Glory ziet geen acteurs die soldaatje spelen, maar échte militairen die naspelen hoe ze nog geen jaar eerder vochten op leven en dood. Er komt geen professionele acteur in de film voor. Elke militair die je ziet heeft daadwerkelijk meegevochten in de Slag om Arnhem. Hetzelfde geldt voor alle artsen, verplegers en verpleegsters in de film. Allemaal hebben ze in september 1944 middenin het oorlogsgeweld gezeten, en nog geen jaar later speelden ze hun eigen belevenissen na onder leiding van de Britse filmmakers.
 
Bron: anderetijden.nl
Hotel Hartenstein
Hotel Hartenstein in Oosterbeek waarin nu het Airborne Museum gevestigd is

Andere Tijden zendt regelmatig uniek filmmateriaal uit. Op 26 april 2005 werd bijvoorbeeld de Duitse propagandafilm Sprung in den Feind getoond met daarin geënsceneerde beelden over de Duitse inval in Nederland, mei 1940.

(…) Sprung in den Feind vrij vertaald De vijand besprongen, is (…) helemaal nagespeeld. Er is geen enkel echt oorlogstafereel te zien – en dat maakt het natuurlijk tot zo„n keurige film. Een film over een gerechtvaardigde, eerlijke, succesvolle oorlog, gevoerd door correcte, dappere, goed uitziende soldaten. En de vijand die zich overgeeft, dat is het Nederlandse leger. Kortom, Sprung in den Feind gaat over de Duitse inval in Nederland, mei 1940 – Maar dan in Duitse ogen, bedoeld voor het Duitse volk.
Bron: geschiedenis.vpro.nl

Andere Tijden | Theirs is the Glory

Queen of the silent screen

afgelopen zaterdag overleed Anita Page op 98-jarige leeftijd in L.A.
In 1928 werd Anita Page gecast tegenover Joan Crawford in de film Our Dancing Daughters. Hoewel deze film voor beide actrices een grote doorbraak betekende, staat de film in het heden voornamelijk bekend om de rivaliteit achter schermen tussen de twee actrices. Crawford hoopte al voor een lange tijd op een doorbraak en wist dat deze film haar die zou geven. Ze zag Page als grote rivale en vreesde ervoor dat zij al de aandacht zou krijgen.
Our Dancing Daughters
Anita Page (rechts) en Joan Crawford (midden)
in Our Dancing Daughters (1928), de film die haar op 18-jarige leeftijd beroemd maakte
Anita PagePage maakte later bekend dat Crawford tegen haar vertelde dat ze vanwege eventuele persoonlijke problemen niet tegenspeler Johnny Mack Brown hard moest slaan in een scène waar haar personage zijn personage slaat. Page stapte op Brown af en vroeg of ze zich moest inhouden. Brown vertelde echter tegen haar dat ze dit absoluut niet moest doen. Voor de actrice was dit een teken dat Crawford haar als rivale zag en er alles aan deed om haar weg te schemeren.
 
Het was echter door Page’s moeder dat de actrice nooit een band wist te scheppen met Crawford. Ze vond dat Crawford niet het type vrouw was waar haar dochter mee om zou moeten gaan. Toen Crawford haar maanden na de release van Our Dancing Daughters uitnodigde om met haar danslessen te nemen voor de film The Hollywood Revue of 1929, weigerde Page dit aanbod.
 
De film werd een enorm succes en zorgde voor beiden een grote stijging in populariteit. Crawford groeide door de film zelfs uit tot een superster. Om die reden werd dan ook al snel het vervolg Our Modern Maidens geschreven. Tijdens het filmen vermeed Page contact met Crawford en vertelde ze later zich destijds te irriteren aan haar en haar tegenspeler Douglas Fairbanks, Jr.. De twee werden namelijk verliefd tijdens het filmen en hadden hun eigen taal bedacht die alleen zij begrepen. Deze pasten ze dan ook toe achter de schermen.
 
Bron: nl.wikipedia.org
a tribute to the queen of the silent screen

Anita Page, The Last Surviving Silent Film Star [ altfg.com ]