Heerlijke Austenverfilming met Sally Hawkins in de rol van Anne Elliot. Ik kende de 31-jarige Britse actrice uit het Victoriaanse tv-drama Fingersmith. Hawkins is geknipt voor een rol in het korset. Anders dan bij die andere Victoriaanse schoonheid Kate Winslet (die ik eerder op de avond nog even zag in de Titanic) zie je bij haar geen uitbundige maar een heel ingehouden levenslust. Ingesnoerd door de stijve Britse vormelijkheid is ze bijna voortdurend in ademnood. Het is eigenlijk geen wonder dat ironie een typisch Engels verschijnsel is: aan de verstikkende omgeving van fatsoensnormen en roddel kan de ironie af en toe wat lucht geven.
Ook in dit Engelse kostuumdrama is er weer schitterend acteerwerk, en valt er genoeg te genieten van mooie fotografie en belichting. Regelmatig levert dit tableau vivants op die schilderijen van David en Ingres oproepen. De mooie ingetogen Anne Elliot met haar classicistische kapsel doet me soms denken aan Madame Récamier, de meisjes in lange witte jurken en haarbandjes aan Pre-Raffaelitische nymfen. Onder het visuele genot ligt natuurlijk weer een groot Engels drama, waarin het meestal weer gaat om het stille maar hartverscheurende verdriet van adelijke meisjes en iets minder adelijke jongens (of omgekeerd) dat ze met een masker van vormelijkheid proberen te verhullen. Alleen een enkele oude roddeltante lijkt zich thuis te voelen in de wereld van Jane Austen, maar in feite is iedereen gevangen in het wrede universum van rangen en standen.
De 19-jarige Anne Elliot wordt hartstochtelijk verliefd op de knappe marineofficier Frederick Wentworth. Maar de jonge Frederick heeft geen welgestelde ouders of een hoge rang. Voor de ouders van Anne alle reden om de prille relatie niet te accepteren en Anne ervan te overtuigen een eind aan de verhouding te maken.Acht jaar later, als ze 27 jaar is, heeft Anne nog altijd spijt van haar besluit. Ze is altijd van Frederick blijven houden. Als hij terugkeert van zee, welvarend en bekend, kan Anne alleen maar toekijken hoe elke jonge vrouw uit de streek zich bij Frederick opdringt. Is Frederick Anne vergeten? Kan hij haar vergeven dat zij naar haar familie heeft geluisterd en niet naar haar eigen hart?
Bron: ncrv.nl
romans van Jane Austen
Sense and Sensibility (1811)
Pride and Prejudice (1813)
Mansfield Park (1814)
Emma (1815)
Northanger Abbey (1818)
Persuasion (1818)Bron: nl.wikipedia.org
Ook warm aanbevolen: Age of Innocence van Edith Wharton en in 1993 verfilmd door Martin Scorcese over de webben van de minstens zo verstikkende New Yorkse jetset in de Silver Age (1870-1920).
Het personage dat Joan Fontaine speelt is niet alleen mooi, maar ook kwetsbaar, een fatale combinatie, zodat ik meteen voor haar viel. In Rebecca speelt zij een ‘gewoon meisje’ dat trouwt met een door de herinneringen aan de dood van zijn eerste vrouw Rebecca achtervolgde rijkaard Laurence Olivier, die een spookachtig Citizen Kane-achtig landgoed bewoont. Wat volgt is een boosaardig sprookje waarin Hitchcock het fileermes zet in het huwelijk van de twee. Hitchcock mag dan de titel ‘master of suspense’ dragen, in Rebecca gaat het niet om spanning, maar om de door herinneringen gekwelde menselijke psyche. De scène halverwege de film waarin het getrouwde stel de kwaliteit van hun huwelijk bespreekt, is groots. “Our marriage is a succes, isn’t it? A great succes”, roept de vrouw bezwerend uit, om te vervolgen met: “We’re happy, aren’t we? Terribly happy”. Wie houdt het vervolgens droog bij het ineenkrimpen van de vrouw onder de mokerslag die de getormenteerde man op haar laat neerdalen: “Happiness is something I know nothing about”.
