Categorie archief: film

‘lekker griezelen’ met ranzige pulp

gisterenavond op televisie: Dracula (1992) van Francis Ford Coppola

Gisterenavond alweer een film gezien met Anthony Hopkins. Ditmaal als de excentrieke Victoriaanse dokter Abraham van Helsing in Bram Stoker’s Dracula. Het schijnt dat deze verfilming nauw het boek volgt. Stoker’s boek is een van de weinige boeken die juist geschreven zijn om later verfilmd te worden. En dat lukte aardig: in de eeuw daarna verschenen er meer dan 200 verfilmingen. Dracula blijft klassieke pulp, ranzig zoals het hoort te zijn, met veel horror en sex. Het blijft dus ook een flinterdun verhaaltje. Maar door de symboliek wordt er een geweldige diepgang gesuggereerd.

Dat het Victoriaanse publiek het boek bij het verschijnen in 1897 en masse de rug toekeerde, is zeer begrijpelijk. In onze tijd, waarin de flirt met het demonische door de massacultuur zo breed verspreid en geaccepteerd is, kunnen we het ons nog moeilijk voorstellen wat er zo verderfelijk aan dit genre is. Het satanische is namelijk allang tot amusement geworden, iets om even lekker bij te griezelen. “Ik heb me geen seconde verveeld bij deze film” is vaak het veelzeggende commentaar…

Van Helsing
Van Helsing
Anthony Hopkins als Abraham van Helsing
samen met Winona Ryder als Mina
Eén van de meest invloedrijke werken uit de literatuur van de voorbije eeuw was een boek dat bij z„n oorspronkelijke uitgave door de critici werd afgekraakt en door het grote publiek genegeerd: Bram Stokers ultieme Victoriaanse horrorroman uit 1897: „Dracula„. Geen enkele literatuurprofessor die zichzelf serieus neemt zal het boek een groot werk van de wereldliteratuur willen noemen, maar de invloed ervan is onontkenbaar: meer dan 200 verfilmingen werden erop gebaseerd en de moderne horrorlectuur (denk maar aan mensen als Stephen King) zou nooit hetzelfde zijn geweest indien die roemruchte vampier nooit had bestaan.
 
Bron: digg.be

Vlad Tepesde historische Dracula
Vlad III werd in 1431 geboren in SighiÅŸoara als derde zoon (zijn broers waren Mircea en Radu) van Vlad II van Walachije, een ridder van de Orde van de Draak, een Hongaarse Orde onder leiding van keizer Sigismund. Zij vochten tegen de Turken. Het symbool van deze orde was een draak, het symbool van de duivel. Draak is in het Roemeens “dracul”, de vader van Vlad was “dracul” en Vlad zelf “dracula”, wat zoon van “dracul” betekent ofwel de zoon van de draak. Later werd Vlad’s naam in verband gebracht met de duivel. “Drac” is het Roemeense woord voor ‘duivel’.

Bron: nl.wikipedia.org

Bram Stoker’s Dracula (1992) [ moviemeter.nl ]

kroniek van een vergooid leven

gisterenavond gezien: The Remains of the Day (1993)
met Anthony Hopkins en Emma Thompson

Prachtig psychologisch sfeerdrama gesitueerd in het Engeland van de jaren dertig. Met veel oog voor detail en schitterend onderkoeld Brits acteerwerk. Sir Anthony in een van zijn beste rollen.

„Wanneer een butler in de kamer is, moet je de indruk krijgen dat die kamer nu nog leger is dan daarvoor,„ zei hij zelf over zijn rol, en dat gevoel weet hij ook over te brengen – in feite doet Hopkins hier een hele film lang geen klap, hij beweegt nauwelijks, zijn dialogen worden zachtjes uitgesproken en zijn gezicht verraadt nauwelijks emotie. Maar dan, in een paar sleutelscènes, legt hij z„n defensies naast zich neer, zijn gezichtsuitdrukking ontdooit en hij wordt een mens – de scène met het boek, natuurlijk, maar ook één waarin hij een fles wijn laat vallen, kort nadat Miss Kenton hem van haar huwelijksplannen heeft verteld. Heel even valt hij uit z„n rol, en omdat we dat niet gewend zijn van „m, werpt dat heel zijn personage in een ander licht. Hopkins„ prestatie hier is zowat het summum van subtiel acteerwerk.
Hopkins
de dienstbare butler Mr. Stevens
is zijn eigen beroep geworden
en toont nooit zijn eigen gevoelens
Later in de film zien we Miss Kenton Stevens rechtstreeks confronteren met de mededeling dat ze van plan is te gaan trouwen. Ze zegt hem dat enkel omdat ze verdomd goed weet wat Stevens voor haar voelt, en ze wilt hem ertoe dwingen om het toe te geven, om z„n gevoelens te laten merken. Maar Stevens reageert niet – terwijl z„n hart breekt, wenst hij haar het allerbeste met haar toekomstige. Hij heeft zich zodanig weggecijferd ten dienste van anderen dat hij nauwelijks nog bestaat, dat hij nauwelijks nog een individu op zichzelf is. Kun je nagaan hoe hard het dan achteraf aankomt wanneer blijkt dat de lord waarvoor je dat alles hebt gedaan, faliekant fout zat in z„n pogingen om deals te sluiten met nazi-Duitsland. Niet alleen heeft hij z„n hele leven opgegeven om een ander te dienen, maar die ander was, in de ogen van maar al te veel mensen, een collaborateur. Zo wordt „The Remains of the Day„ inderdaad, zoals Ishiguro zegt, de kroniek van een vergooid leven.
 
Bron: digg.be

The Remains of the Day [ moviemeter.nl ] | filmography Anthony Hopkins

de volgende twee eeuwen

Bijzondere filmopname van Friedrich Nietzsche omstreeks 1899

Spookachtige beelden uit de kraamtijd van de film. Een unieke opname van de zieltogende profeet van het nihilisme. Inmiddels twee eeuwen later zien we hem daar nog steeds liggen, weggezonken in een geestelijke schemering en met uitgedoofde blik. Terwijl we in de kudde op youtube.com langs de afgronden van het bestaan grazen, vrolijk onszelf aan het broadcasten zijn en allang niet meer beseffen wat hij beseft heeft.

“Waar ik het relaas van doe is de geschiedenis van de volgende twee eeuwen. Ik beschrijf wat zal komen, wat niet meer te vermijden valt: de opkomst van het nihilisme.”
Men kan het nu al beschrijven, want noodwendigheid is aan het woord hier. De toekomst spreekt al in honderden tekenen in het heden, en overal wordt dit noodlot aangekondigd. Voor de muziek van de toekomst zijn de oren nu al gespitst. Sinds enige tijd is Europa als op weg naar een katastrofe, de spanning stijgt met het verstrijken van elk decennium; als een rivier dat de monding wil bereiken gaat de stroom voort: rusteloos, gewelddadig en hals over kop. Gelijk een stroom die naar het einde raast, die zich niet meer bezint, maar bang is om zich te bezinnen.
“Hij die hier spreekt heeft niets anders gedaan dan nadenken. Hij heeft het instinct van een eenzame filosoof, hij is iemand die met opzet liever aan de zijlijn staat,
er buiten staat, geduldig, voorovergebogen, achterblijvend.”
Als geest vol durf en aangetrokken tot experimenteren, heeft hij al kennis gemaakt met ieder labyrint van de toekomst: als een voorspellende vogelgeest die terugkijkt om te gaan vertellen over wat zal komen. Hij is de eerste volkomen nihilist in Europa, die het gehele nihilisme is doorgewandeld en tenslotte heeft achtergelaten, buiten zichzelf.”
 
Bron: Wil tot Macht

Profetische woorden over de 20ste eeuw. Had zijn blik nog iets verder gereikt tot in onze tijd, dan had hij niet alleen gesproken van een stroom die naar het einde raast, maar ook van een web dat ons allemaal inspint in onze individuele behoeften. Wordt het geen tijd om de computer even uit te zetten en even aan de zijlijn te gaan staan?

youtube.com