Een beetje bizar is het wel : een Hollywoodfilm over de Slag om Stalingrad, geproduceerd en gefinancieerd door Verenigde Staten, Groot Brittannië, Ierland en Duitsland met Engelssprekende Russen.

In modern history theres never been a battle so dominated by snipers, as was Stalingrad, the 1942 high-water mark of German conquest in Russia. By October 1942, the Germans had seized nine-tenths of the city, which artillery had so reduced to rubble that the Reichs weary soldiers called the fighting “Rattenkrieg,” or the “War of the Rats.” Combatants on both sides tunneled, scurried, and hid in the ruins of once enormous industrial plants and whole blocks of collapsed apartment buildings. It was a snipers haven.
 
The premier Soviet sniper at Stalingrad was Vassili Zaitsev, who had been a shepherd in the Ural Mountains. In his first 10 days of shooting, Zaitsev killed 40 Germans. When his tally neared 100, he became the focus of a Soviet propaganda campaign as the living epitome of Russian resistance.It was inevitable that Berlin would strike back. Dispatched to Stalingrad was the commandant of the Sniper School at Zossen, Major Koning/Konig to kill Vasili. Vasili was alerted. Focusing his search along a narrow front in his area of operation, the Red October factory district, he and his spotter, Nikolai Kulikov, finally observed the top of a German helmet creeping along a trench. Vasili realized it was a trick, because the helmet some how moved unevenly.
 
Bron: snipersparadise.com

Russische sluipschutters in WO II

Gisterenavond zitten smullen van het eerste lange deel van Fingersmith, de verfilming van het gelijknamige boek van Sarah Waters. Zoals je bij BBC-drama’s kunt verwachten is er weer veel prachtig acteerwerk en zijn er voor het oog fraaie kostuums in schilderachtige Victoriaanse decors. Fingersmith is wel genomineerd voor een bafta award maar heeft er voor zover ik weet geen gewonnen. Maar in dit genre is er in Engeland natuurlijk heel veel concurrentie.

Het verhaal van Fingersmith is even opwindend als verrassend. We maken eerst kennis met Susan Trinder, een wees die opgroeit bij een zekere mevrouw Sucksby, de leidster van een dievenbende. Sucksby heeft de gewoonte om weeskinderen van de straat op te pikken en ze dan door te verkopen. Met Susan heeft ze echter medelijden want Sucksby was getuige van de terechtstelling van Susans moeder. Sue, zoals het meisje wordt genoemd door haar huisgenoten, is een handige dievegge die munten kan vervalsen en sloten kan namaken als geen ander. Haar leven gaat zijn rustige gangetje, tot Gentleman Sue wil betrekken in een door hem uitgedokterd complot. Gentleman is een aan lager wal geraakte aristocraat die zich bij de rijke meneer Lily voordoet als een bibliofiel. Lily spendeert dag en nacht tussen de boeken en daarnaast is hij nog voogd van de jonge Maud Lily. Gentleman heeft zijn zinnen gezet op Maud, niet omdat ze zijn hart sneller doet slaan maar omdat ze een fortuin krijgt, wanneer ze huwt. Gentleman is van plan Maud tot de zijne te maken en haar dan te dumpen in een gekkenhuis. Omdat Maud niet echt ingaat op zijn avances, schakelt Gentleman Sue in. Zij zal in dienst treden als Mauds persoonlijke meid. Ze dient haar meesteres warm te maken voor Gentleman. Als regelrechte bedriegster ziet Sue hier geen graten in, tot ze Maud beter leter kennen en zich zelfs aangetrokken voelt tot het wereldvreemde meisje.
 
Bron: filmsalon.be

Fingersmith [ BBC website ]
sarahwaters.com
Vingervlug : bespreking van de Nederlandse vertaling

Deze maand draait op vijf plaatsen in Nederland een retrospectief gewijd aan Valerio Zurlini. Terwijl Visconti, Felini, Bertolucci, Pasolini en Antonioni nu de grote meesters zijn van de Italiaanse film, is Zurlini in de vergetelheid geraakt. Ten onrechte. Tussen 1954 en 1976 maakte hij acht films, waaronder enkele klassiekers. Zijn films geven tegelijkertijd een mooi tijdsbeeld geven van Italiëin diezelfde periode. Dus veel mooie zwart-wit beelden van jongens een meisjes op scooters. En natuurlijk ontbreken de jonge goden en godinnen op de voorgrond niet, waaronder Marcello Mastroianni en Claudia Cardinale. Deze laatste maakte haar doorbraak in Zurlini’s la ragazza con la valigia uit 1960. Het motief van deze film is gebruikt voor de aankondiging van het retrospectief.

 

Valerio Zurlini (Bologna, 1926) groeide op in een welgestelde, artistieke omgeving. Voordat hij zich met film ging bezighouden, studeerde hij rechten en kunstgeschiedenis. Hij liet inspireren door de schilderkunst en bewerkte graag bestaande romans tot scenario’s. Zo verfilmde hij twee romans van schrijver Vasco Pratolini en liet hij zich in zijn beeldtaal inspireren door de verstilde, bijna schrale stillevens van Giorgio Morandi. De uiteindelijke focus van zijn films ligt op het psychologische vlak: voor Zurlini was de wereld die door film zicht- en hoorbaar werd gemaakt altijd een zielenlandschap en zo nu en dan een blauwdruk van zijn eigen herinneringen.

Claudia Cardinale [Johannes in Retroland]