Categorie archief: film

face value

gezien: Documentaire over Hedy Lamarr
zondag 6 maart 18.30 – 19.20 op Nederland 1

In de oorlogsjaren, rond haar dertigste, werd ze beschouwd als de mooiste vrouw op aarde. Evenals Maria Magdalena von Losch kwam Hedwig Eva Maria Kiesler naar Hollywood om daar filmgodin te worden. Haar naam werd veranderd in Hedy Lamarr en een legende was geboren. Maar het werd een korte. Haar succes dankte Lamarr aan haar face value. Toen daar de eerste rimpeltjes in begonnen te verschijnen, ging het bergafwaarts met haar filmcarrière. Na haar laatste grote succes in de film Samson en Delilah raakte ze in de vergetelheid. Haar zoon maakte een mooie, maar soms iets te gekunstelde, documentaire over zijn moeder die vanavond werd uitgezonden in Close Up

Hedy Lamarr
Beroemde Lamarr ikoon uit 1941
Haar perfect geproportioneerde en gestroomlijnde gezicht
geven haar op deze foto vooral de uitstraling van een sportwagen
Hedy Lamarr
De Canadese softwarefabrikant Corel wist daar ruim een halve eeuw later wel raad mee en exploiteerde weer haar face value ter promotie van CorelDraw

Hedy Lamarr Official Website
Corel settles in Lamarr pic lawsuit

gij zult niet doden

gezien: Dead Man Walking ( 1995 )
donderdagavond 17 februari 22.30 RTL 5
dead man walking
Een mens is meer waard dan zijn slechtste daad
Dead man walking is een onthutsende film. Dat de film aan het slot in wel erg christelijk vaarwater terechtkomt door de moordenaar tot inkeer te laten komen, zodat hij bevrijd van zijn zonden kan worden geëxecuteerd, schaadt de film enigszins, maar doet weinig afbreuk aan zijn intense, emotionele kracht. Hoewel Roberts in interviews benadrukt dat zijn film niet moet worden opgevat als een statement tegen de doodstraf, kan Dead man walking moeilijk op een andere manier worden geïnterpreteerd.

Dat de recensie in de filmkrant eindigt met de bovenstaande opmerking is jammer, want daarmee mist de recensent de boodschap van de film die juist 100% christelijk is: Hebt uw vijand lief; de omkering van de menselijke rechtvaardigheid die Christus ons getoond heeft door vrijwillig de doodstraf op Zich te nemen.
Enkel door een oprecht berouw kan de mens deze goddelijke vergevingsgezindheid (dus offerbereidheid ) geschonken worden.

de sjablonen van de doodstraffilm [ cinema.nl ]
reacties op Dead Man Walking [ moviemeter.nl ]

gedoemd om eeuwig te varen

gezien: Russian Ark van Alexander Sokurov

Van Russische regisseurs zijn we wel wat gewend als het de lengte van een take betreft. Zo moest in de slotscene van Tarkovski’s zwanenzang Het Offer het huis van de hoofdpersoon opnieuw opgebouwd en weer in brand worden gestoken omdat de eerste take mislukt was en de regisseur het per se in één take gefilmd wilde zien.

Maar Alexander Sokurov heeft met zijn film Russian Ark volgens mij de langste take uit de filmgeschiedenis op zijn naam staan: de film bestaat namelijk uit één take. Verbluffend, als je bedenkt wat een timing dit van een regisseur en de spelers vereist.

De camera vertegenwoordigt in de film de blik van een regisseur die wordt meegenomen in het Hermitagemuseum van Sint Petersburg in het begin van de 18de eeuw. Daar ontmoet hij een 19de eeuwse Franse diplomaat met wie hij samen een wandeling gaat maken door de zalen van het Hermitage. Deze wandeling wordt tegelijkertijd ook een reis door de Russische geschiedenis, met cynische commentaren over de Russische en Europese identiteit.

Russian Ark
Het Hermitagemuseum wordt niet alleen symbolisch voorgesteld als een ark en drager van de kultuur, maar ook heel letterlijk als een schip met vele passagiers dat deint op de golven van de geschiedenis.
Russian Ark
Een arbeider wordt geconfronteerd met de blinde vlek in zijn (historisch) bewustzijn. Hij weet eigenlijk niet wie de twee mannen op het schilderij van El Greco zijn. En hoe zou hij moeten weten wat er van de mens terecht komt als hij niet eens weet wat er in het Evangelie geschreven staat?
Russian Ark
Tenslotte blijft de 19e eeuwse diplomaat achter in de zaal waar zojuist het laatste bal van de laatste Russische tsaar Nicolaas II gehouden is. Hij weigert met de camera mee naar buiten te gaan en sluit zich daarmee op in de geschiedenis.

Helemaal aan het einde van de film glipt de camera met de gasten mee naar buiten en eindigt met een blik op de dampende oever van de Neva. De regisseur mompelt in zichzelf dat de diplomaat nooit te weten is gekomen wat hij nu weet. Dat de geschiedenis altijd doorgaat en dat we allemaal gedoemd zijn te varen en eeuwig te leven. Een magistrale film.

Hermitage Museum Virtual Tour