Categorie archief: film

beeldje voor beeldje

Holland Animation Film Festival 10e edititie
Hoogt 4, Utrecht 3 – 7 november 2004
Het Holland Animation Film Festival viert dit jaar een jubileum met de 10de editie. Het tweejaarlijkse internationale animatiefestival besteedt al vanaf de oprichting in 1985 aandacht aan de meest uiteenlopende vormen van animatie. Van cartoons tot experimentele film, van klei- tot computeranimatie, het Holland Animation Film Festival staat garant voor een intense beleving van de animatiefilmkunst.
 
Het festival organiseert de unieke competitie voor geanimeerde opdrachtfilms (in de categorieën, reclamefilms, educatieve films, film- en televisieleaders, videoclips en campagnes), een competitie voor korte onafhankelijk geproduceerde animatiefilms (in de categorieën narratieve en non-narratieve film) én de AnyZone-competitie met een speciale, jonge jury.
 
Naast de vertoning van recente films in de diverse competities is er aandacht voor het verleden met retrospectieven en thematische programma’s. Naast het ruime aanbod van animatiefilms organiseert het festival exposities, talkshows, lezingen en workshops.Vier dagen lang wordt een internationale selectie van bijzondere, historische, verrassende, artistieke, experimentele, analoog én digitaal gerealiseerde animatiefilms vertoond. Het 10de Holland Animation Film Festival belooft een sprankelende belevenis te worden!

Holland Animation Film Festival, 3 – 7 november 2004
Hoogt 4, 3512 GW Utrecht, tel. (030) 2331733, e-mail: info@haff.nl

Bron: www.filmmuseum.nl | programma

Dood in Ostia

vandaag 29 jaar geleden:
moord op Pier Paolo Pasolini, 1-2 november 1975
Pier Paolo Pasolini werd vermoord in de nacht van Allerheiligen, 1 november 1975, waarschijnlijk door Pino Pelosi, een ragazzo di borgata, een hoerenjongen van de straat (misschien door meer mensen, dat is nooit opgehelderd). Pasolini’s zwaar verminkte lichaam – er was onder meer twee keer met zijn eigen auto over hem heen gereden – werd gevonden op de ochtend van Allerzielen, 2 november 1975, op het strand van Ostia.
pasolini con sua madre
Pier Paolo Pasolini con sua madre
De massaal bezochte rouwplechtigheid vond een paar dagen later plaats op Campo di Fiori, de levendigste vis-, groeten- en fruitmarkt van Rome, ooit het executieplein van de pausen. In 1600 werd op deze plek Giordano Bruno door de kerk levend verbrand omdat hij Copernicus gelijk had gegeven door te schrijven dat een wereldopvatting afhankelijk is van de plaats waar iemand zich op de wereld bevindt: ‘We merken niet dat de aarde om de zon draait omdat we zelf meedraaien.’ Toen de wereldlijke macht van de pausen in 1889 definitief binnen de muren van het Vaticaan was opgesloten, richtte de Romeinse bevolking een standbeeld voor Bruno op. Hij staat nu pontificaal op Campo di Fiori, met zijn gezicht naar het Vaticaan, in de pose waarvoor hij werd verbrand: Giordano Bruno denkt nog altijd na.
 
Die vijfde november 1975 sprak op Campo di Fiori de schrijver Alberto Moravia bij Pasolini’s lijkkist. Hij beukte met nauwelijks onderdrukte woede op het spreekgestoelte. ‘Het is onwaarschijnlijk dat er spoedig weer een man als Pasolini op deze aarde zal zijn. Hij was een publieke dichter van zijn tijd, die een kritisch, idealistisch, verbitterd en liefdevol lied van het volk en van zijn collectieve leven zong. Hulde verdient hij, want er worden niet veel dichters geboren, slechts twee of drie in een eeuw.’

Bron: groene.nl | pasolini.net

Mooie zeepbel

Al een paar dagen loop ik te herkauwen op de verfilming van The Unbearable Lightness of Being, afgelopen woensdagavond uitgezonden door Canvas. Heb zelf het boek nooit gelezen, maar ben de film in 1988 wel direct gaan zien. Het is een van die boeken die vooral door de intrigerende titel wereldberoemd is geworden. Misschien omdat de titel als in een reflex de filosoof in ons doet opveren? Toch kunnen weinigen de inhoud navertellen en nog minder weten wat Milan Kundera ons eigenlijk wil vertellen.

Nu geloof ik zelf dat de Tsjechische volksziel ooit een mystieke flirt met het onpeilbare diepzinnige is begonnen en daar op een bepaalde manier in verstrikt is geraakt. Dixi.

De animatiefilmpjes van Jan Svankmeijer bijvoorbeeld. Ze zijn prachtig om te zien, en nodigen uit om filosofisch te ontleden. Maar mij laten ze altijd achter met het onbevredigende gevoel dat ons hele bestaan een absurd spel is. Goed, ik weet dat er mensen zijn die daar erg van houden, maar ik ben zelf teveel een betekeniszoekend wezen en ik wil dus meer. De meeste Tsjechische animatiefilmpjes ontmasker ik uiteindelijk als quasi-diepzinnig: diepzinnig om het diepzinnige, zeepbellen die strak staan van de symboliek en uit elkaar spatten als we ze willen interpreteren.

Deze traditie van ondoorgrondelijke diepzinnigheid heeft als epicentrum de Tsjechische hoofdstad, stad van de Golem, het hof van de extravagante keizer Rudolf II en natuurlijk Franz Kafka. Het mekka van het absurdistische levensgevoel en quasi-diepzinnigheid. The Unbearable Lightness of Being speelt zich voor het grootste deel af in Praag.

Lena Olin in The Unbearable Lightness of Being
Philipp Kaufmann heeft Kundera’s zeepbelsymboliek prachtig verfilmd: zo licht als een veertje bovenop de spiegel

Op gekleurdewind.nl kwam ik een aardige eyeopener tegen, die mij meer zicht biedt in de nevelige Kunderiaanse diepzinnigheid.

( .. )De scene die naar de titel verwijst is een afscheidsbriefje van haar naar hem. Ze schrijft dat zij zijn lichtzinnige vrije staat van zijn niet langer kan verdragen omdat ze zelf alles zo zwaarmoedig opvat.
 
Is niet ieder mens jaloers op de vrije staat van zijn die slechts enkelen uit lijken te dragen? Die ogenschijnlijk zorgeloos door het leven dartelen, die alles makkelijk af lijkt te gaan, die zich niet emotioneel verantwoordelijk voelen.
 
Niemand wil schuldbeladen leven, waarom doen we dat dan bijna allemaal toch?( … )

Het verhaal gaat dus over (jonge) mensen die worstelen met hun vlinderachtige bestaan omdat ze zich niet aan de zwaartekracht van de moraal kunnen onttrekken. Niet voor niets speelt het verhaal zich niet alleen in Praag af, maar ook nog eens tijdens de Praagse lente, toen de geur van Westerse ‘vrijheid’ tussen de Oost-Europese stookolie- en bruinkooldampen begon door te dringen. Vrijheid (hier: kunnen doen waar je zin in hebt) versus het externe systeem (in dit geval het communisme), maar vooral: versus de geinternaliseerde moraal.

De moraal (en onlosmakelijk daarmee verbonden: de schuld) maakt het uiteindelijk zwaar om licht te willen leven. Tereza verlangt naar trouw en krijgt een (onterecht) schuldgevoel omdat ze naar Tomas’ trouw verlangt! Tomas is een Raskolnikov-achtig personage (maar dan oneindig veel slapper), die zichzelf tot Wet probeert te maken. Maar waar Dostojevsky zijn hoofdpersonage in Crime and Punishment volledig blijft volgen in zijn wanhopige poging om een autonoom mens te zijn, kiest Kundera voor een Deus ex Machina: hij laat Tomas en Tereza in de mist oplossen. Moraal van het verhaal?