Categorie archief: film

Film Noirs op YouTube [ 56 ]

gezien op Full Moon Matinee: Moontide (1942)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. De laatste maanden keek ik naar tien film noirs en neo noirs uit de periode 1941-1964. Vandaag: Moontide van Archie Mayo

Moontide 1942Oorspronkelijk zou Fritz Lang de regie voor Moontide gaan doen, maar hij kon niet zo goed overweg met hoofdrolspeler Jean Gabin. (Beide heren hadden namelijk wat gehad met Marlene Dietrich.) Dus nam regisseur Archie Mayo het van hem over. Het scenario is gebaseerd op de roman Moon Tide uit 1940 van Willard Robertson. Het was de eerste maar ook de laatste Amerikaanse film met Jean Gabin.

Moontide wordt wel eens de Amerikaanse Le Quai des Brumes (1938) genoemd. Het verhaal en de setting tonen duidelijke overeenkomsten: beide films draaien om een zwervende mannelijke hoofdpersoon in een haven die een vrouw in nood redden. In Le Quai des Brumes is dit Jean, een deserteur uit het leger, die Nelly redt uit haar benarde situatie. In Moontide is het Bobo, een havenarbeider, die Anna redt van zelfmoord. Bovendien speelt Jean Gabin in beide films de hoofdrol.

Quai des Brumes en Moontide zijn beide schoolvoorbeelden van hoe er in een studio atmosferische buitenscenes in de studio kunnen worden nagebootst. De filmset van Le Quai des Brumes is een creatie van setontwerper Alexandre Trauner en de speciale effecten (mist, atmosfeer en belichting) zijn van cinematograaf Eugen Schüfftan. Voor Moontide liet setontwerper Thomas Little een grote studioset bouwen die gevuld werd met water. Cinematograaf Charles G. Clarke kreeg een Oscarnominatie voor de atmosferische effecten. Tomas Little werd niet genomineerd, maar had niets te klagen: tussen 1941 en 1946 won hij maar liefst zesmaal de Academy Awards for Art Direction.

De film speelt zich af in een ruige havenomgeving aan de Californische kust. Bobo (Jean Gabin) is een eenzame, zwervende havenarbeider die zijn dagen doorbrengt met drinken en rondhangen in de kroegen bij de dokken. Na een nacht van zwaar drinken met zijn manipulatieve vriend Tiny, wordt Bobo wakker zonder herinnering aan wat er gebeurd is. Tegelijkertijd hoort hij dat er in de haven een man is vermoord en begint hij te vrezen dat hij tijdens zijn dronken roes misschien zelf de dader is.
 
Terwijl hij met schuldgevoel en paranoia rondloopt, ontmoet hij Anna (Ida Lupino), een jonge vrouw die hij redt van zelfmoord wanneer zij van een pier in zee wil springen. Bobo neemt haar onder zijn hoede en zij beginnen samen een nieuw leven te proberen in een kleine vissershut. Voor het eerst lijkt Bobo een kans te krijgen op rust, liefde en morele verlossing.
 
Maar hun fragiele geluk wordt bedreigd door Tiny, die Bobo psychologisch manipuleert en hem probeert te laten geloven dat hij inderdaad een moordenaar is. Tiny gebruikt deze angst om controle over hem te krijgen.

Film Noirs op You Tube [ 55 ]

gezien op Full Moon Matinee: Dangerous Crossing (1953)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In het laatste kwartaal van dit jaar keek ik naar vier film noirs uit de periode 1949-1953. Vandaag: Dangerous Crossing van Joseph M. Newman

Dangerous Crossing 1953Deze film noir wordt vaak vergeleken met de psychologische thrillers Gaslight (1944) en Suspicion (1941). Psychologische spanning is hier belangrijker dan expliciete actie. De kijker wordt meegenomen in de beleving van de hoofdpersoon (meestal een vrouw) en gaat tenslotte, net als de personages rondom haar, ook aan haar twijfelen. Heeft ze het zich niet allemaal ingebeeld?

De laatste jaren is het begrip “gaslighten” (manipulatie door de ander aan zichzelf te laten twijfelen) niet meer weg te denken uit politieke discussies. In Dangerous Crossing wordt de twijfel aan de eigen waarnemingen versterkt doordat alles zich afspeelt op een groot passagiersschip midden op zee. Dit schept hetzelfde isolement als in The Shining (1980), een film die zich grotendeels afspeelt in een afgelegen en ingesneeuwd hotel. Een effectieve metafoor voor een geïsoleerde persoon die gaat twijfelen aan zijn eigen waarnemingen.

Dangerous Crossing (1953) met Jeanne Crain en Michael Rennie
De film volgt Ruth Stanton (Jeanne Crain), een jonge vrouw die per oceaanstomer van New York naar Engeland reist voor haar huwelijksreis. Kort na vertrek meldt ze dat haar echtgenoot is verdwenen. Het probleem: niemand aan boord herinnert zich hem, er zijn geen officiële passagiersgegevens en het lijkt alsof hij nooit heeft bestaan. De bemanning begint te vermoeden dat Ruth lijdt aan een zenuwinzinking of aan waanvoorstellingen.
 
Ruth raakt steeds meer geïsoleerd en wanhopig, zeker wanneer ze merkt dat haar eigen herinneringen tegen haar gebruikt worden. Alleen Dr. Paul Manning (Michael Rennie), de scheepsarts, neemt haar verhaal serieus. Terwijl de overtocht vordert, ontdekt hij dat Ruth mogelijk het slachtoffer is van een zorgvuldig opgezet complot, waarbij haar man doelbewust is “uitgewist” om haar geestelijke instorting te ensceneren.
 
Langzaam wordt duidelijk dat er financiële motieven en identiteitsfraude in het spel zijn. Ruths huwelijk blijkt onderdeel van een crimineel plan om haar vermogen te stelen door haar als krankzinnig te laten verklaren. In de climax ontrafelt Manning het bedrog en wordt Ruths man ontmaskerd als een oplichter die zijn eigen verdwijning heeft geënsceneerd.

Film Noirs op YouTube [ 54 ]

gezien op Full Moon Matinee : House of strangers (1949)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In het laatste kwartaal van dit jaar keek ik naar vier film noirs uit de periode 1949-1953. Vandaag: House of strangers van Joseph L. Mankiewicz

House of the strangers 1949Deze film noir is losjes gebaseerd op de roman I’ll Never Go There Any More uit 1941 van Jerome Weidman. Het gaat over een Italiaanse bankiersfamilie in New York en loopt vooruit op The Godfather (1969) van Mario Puzo, dat ook een combinatie is van misdaad en een familiedrama.

De patriarch van de familie Monetti wordt gespeeld door Edward G. Robinson. Bij het grote publiek is deze zeker niet zo bekend als Vito Corleone (gespeeld door Marlon Brando) maar het blijft een opmerkelijke acteerprestatie van de veelzijdige Edward G. Robinson die nooit een oscar won. De uitreiking van de Honorary Academy Award (Oscar) in 1973 heeft hij net niet meer mogen meemaken omdat hij kort daarvoor kwam te overlijden.

House of strangers (1949) met Richard Conte, Edward G. Robinson en Susan Hayward

Richard Conte speelt in House of strangers opnieuw de rol van de wreker. Maar het grote publiek kent hem vooral als Emilio Barzini in The Godfather. Daarin speelt ook een andere film noir acteur: Sterling Hayden. Samen krijgen zij de kogel van de wreker uit The Godfather: Michael Corleone (gespeeld door Al Pacino).

De film vertelt het verhaal van Gino Monetti (Edward G. Robinson), een Italiaanse immigrant die zich opwerkt tot een machtige bankier in New York. Door zijn scherpe zakelijk instinct en meedogenloze aanpak bouwt hij een financieel imperium op, maar zijn autoritaire karakter vergiftigt zijn gezin. Hij domineert zijn vijf zoons, eist absolute loyaliteit en speelt hen tegen elkaar uit. Alleen zijn zoon Max lijkt zijn vertrouwen te genieten.
 
Wanneer Gino wegens financiële malversaties wordt veroordeeld en in de gevangenis belandt, valt de familie uiteen. Zijn zoons keren zich tegen hem om hun eigen positie te redden, met uitzondering van Joe Monetti (Richard Conte), die als advocaat weigert zijn vader te verraden en daardoor zelf alles verliest. Gino sterft verbitterd in de gevangenis, overtuigd dat hij door zijn kinderen is verraden.
 
Na zijn dood keert Joe terug met een plan om wraak te nemen. Hij gebruikt zijn juridische kennis en inzicht in de zwakheden van zijn broers om hen één voor één ten val te brengen. Gaandeweg beseft hij echter dat zijn obsessie met vergelding hem dreigt te veranderen in een even harde en destructieve figuur als zijn vader. In de finale kiest Joe ervoor de cyclus van haat en machtsmisbruik te doorbreken en laat hij zijn broers leven, al blijft de familie onherstelbaar beschadigd.