Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In september keek ik naar drie film noirs uit de periode 1946-1953. Vandaag: Caught van Max Ophüls

Caught is gebaseerd op de roman Wild Calendar (1946) van Libbie Block. Het is een maatschappijkritische film noir die de positie van de vrouw ter discussie stelt en voor mij past in het rijtje Mildred Pierce (1945), Not wanted (1949) en The Reckless Moment (1949). Robert Ryan speelt hier een bezitterige echtgenoot, Barbara Bel Geddes (vooral bekend door haar rol van Ma Ewing uit Dallas) de bruid die aanvankelijk vrijwillig in de gouden kooi van een miljonairsvrouw stapt. Deze film was het Amerikaanse debuut van de Engelse steracteur James Mason, die in datzelfde jaar ook nog zou spelen in The Reckless Moment, eveneens geregisseerd door Max Ophüls.

Het ambitieuze jonge model Leonora Eames (Barbara Bel Geddes), droomt van een leven in rijkdom en luxe. Na het volgen van een charm school trouwt ze impulsief met de excentrieke en neurotische miljonair Smith Ohlrig (Robert Ryan), een sadistische en bezitterige man met psychische problemen, geïnspireerd op Howard Hughes. Het huwelijk blijkt een nachtmerrie: Ohlrig houdt haar gevangen in een kooi van luxe en controle, inclusief een jaloerse minnares en een trouwe bediende. Ontsnappend aan dit toxische leven, begint Leonora te werken als secretaresse voor de idealistische kinderarts Larry Quinada (James Mason). Tussen hen bloeit een tedere romance op, maar complicaties ontstaan wanneer Leonora zwanger blijkt van Ohlrig.

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In september keek ik naar drie film noirs uit de periode 1946-1953. Vandaag: Smooth as silk van Charles Barton

Smooth as silk is een remake van A Notorious Gentleman (1935). Kort na de oorlog verschenen er tientallen misdaadfilms als deze, maar of we hier ook met een film noir te maken hebben? Ik denk het niet. Het einde valt nogal abrupt en de denouement is gebrekkig. Kortom: er blijven nogal wat losse eindjes. Universal produceerde Smooth as silk als een B-film (slechts 65 minuten) die strak aan het budget gebonden zat. In de bioscopen werd deze film in 1946 geen succes. Jammer, want de ingenieuze plot en het bruisende spel van Virginia Grey verdienden beslist een betere productie.

Verhaal: Smooth as silk draait om de advocaat Mark Fenton (Kent Taylor), wiens verloofde Paula (Virginia Grey), een ambitieuze aspirant-actrice, hem verwaarloost ten gunste van de rijke playboy Don Elliot (Danny Morton). Don is een cliënt van Mark, die hem met succes verdedigt in een zaak van doodslag. Via deze connectie hoopt Mark Paula een hoofdrol te bezorgen in een nieuw toneelstuk van Dons oom, de vermaarde theaterproducent Stephen (John Litel). Jaloezie laait op wanneer Paula Stephen verleidt om de rol te krijgen en zelfs met hem verlooft. Mark, verteerd door woede, vermoordt zijn eigen oom en beraamt vervolgens een plan om Don te doden. Ondertussen huurt Stephen een privédetective in om Paula en Mark in de gaten te houden, wat leidt tot een web van intriges, chantage en een onverwachte ontknoping.

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In augustus keek ik naar drie film noirs uit de periode 1948-1958. Vandaag: The Line Up van Don Siegel

The Line Up is een misdaadfilm die in 1957 op locatie gefilmd werd in San Francisco in hetzelfde jaar als Vertigo. Omdat in 1958, toen The Line Up werd uitgebracht, de klassieke periode van film noir werd afgesloten, zou je deze film een tail fin noir kunnen noemen. Het staartje van de film noir. Een fijn staartje om naar te kijken voor wie van auto’s met staartvinnen houdt. Er is namelijk heel veel van het straatbeeld uit 1957 te zien en dat is een lust voor het oog. In 1957 werden de staartvinnen maximaal werden opgerekt. De twee auto’s die in The Line Up een hoofdrol spelen, zijn modellen uit 1957: de rechercheurs rijden in een zwarte Dodge Coronet Sedan uit 1957, die enigszins doet denken aan de batmobile. de gangsters rijden in een Plymouth Belvedere Sedan uit 1957. Helemaal op het einde zien we een wilde vlucht van de gangsters over de spectaculaire Embarcadero Skyway die in 1957 nog in aanbouw was. Tot 1991 was deze bekend als de California State Route 480. Na de aardbeving van 1989 werd de verhoogde dubbeldekker na ruim dertig jaar gesloopt.

Saying goodbye to the Embarcadero Freeway [sfinfilm.com]