Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. De laatste maanden keek ik naar tien film noirs en neo noirs uit de periode 1941-1964. Vandaag: Moontide van Archie Mayo
Oorspronkelijk zou Fritz Lang de regie voor Moontide gaan doen, maar hij kon niet zo goed overweg met hoofdrolspeler Jean Gabin. (Beide heren hadden namelijk wat gehad met Marlene Dietrich.) Dus nam regisseur Archie Mayo het van hem over. Het scenario is gebaseerd op de roman Moon Tide uit 1940 van Willard Robertson. Het was de eerste maar ook de laatste Amerikaanse film met Jean Gabin.
Moontide wordt wel eens de Amerikaanse Le Quai des Brumes (1938) genoemd. Het verhaal en de setting tonen duidelijke overeenkomsten: beide films draaien om een zwervende mannelijke hoofdpersoon in een haven die een vrouw in nood redden. In Le Quai des Brumes is dit Jean, een deserteur uit het leger, die Nelly redt uit haar benarde situatie. In Moontide is het Bobo, een havenarbeider, die Anna redt van zelfmoord. Bovendien speelt Jean Gabin in beide films de hoofdrol.
Quai des Brumes en Moontide zijn beide schoolvoorbeelden van hoe er in een studio atmosferische buitenscenes in de studio kunnen worden nagebootst. De filmset van Le Quai des Brumes is een creatie van setontwerper Alexandre Trauner en de speciale effecten (mist, atmosfeer en belichting) zijn van cinematograaf Eugen Schüfftan. Voor Moontide liet setontwerper Thomas Little een grote studioset bouwen die gevuld werd met water. Cinematograaf Charles G. Clarke kreeg een Oscarnominatie voor de atmosferische effecten. Tomas Little werd niet genomineerd, maar had niets te klagen: tussen 1941 en 1946 won hij maar liefst zesmaal de Academy Awards for Art Direction.
Terwijl hij met schuldgevoel en paranoia rondloopt, ontmoet hij Anna (Ida Lupino), een jonge vrouw die hij redt van zelfmoord wanneer zij van een pier in zee wil springen. Bobo neemt haar onder zijn hoede en zij beginnen samen een nieuw leven te proberen in een kleine vissershut. Voor het eerst lijkt Bobo een kans te krijgen op rust, liefde en morele verlossing.
Maar hun fragiele geluk wordt bedreigd door Tiny, die Bobo psychologisch manipuleert en hem probeert te laten geloven dat hij inderdaad een moordenaar is. Tiny gebruikt deze angst om controle over hem te krijgen.













