Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. De laatste maanden keek ik naar tien film noirs en neo noirs uit de periode 1941-1964. Vandaag: Swamp water van Jean Renoir
Swamp Water is gebaseerd op de gelijknamige roman van Vereen Bell en speelt zich af aan de rand van het Okefenokeemoeras op de grens van Georgia en Florida. Het bijzondere van deze coming-of-age-story is de bijna mystieke band tussen de hoofdpersoon en zijn land. Daardoor is het voor mij een beetje een Amerikaanse Heimat. Vereen Bell kwam zelf uit het Zuiden van Georgia en kende de moerassen, bewoners en gebruiken goed. In tegenstelling tot de eerder besproken film Moontide, werd Swamp water op lokatie gefilmd in en om de moerassen van Okefenokee. Door de roman en de film werden deze moerassen in heel Amerika bekend en trokken ze daarna veel toeristen aan.
Wanneer Ben Tom helpt om weer contact te maken met de buitenwereld, leidt dat tot spanningen in het dorp. De bewoners haten en vrezen Keefer en denken dat Ben met een moordenaar samenwerkt. Bovendien wordt Ben verliefd op Julie (Anne Baxter), de dochter van Keefer, wat de situatie nog ingewikkelder maakt.
Langzaam komt de waarheid naar boven: de man die Tom ooit beschuldigde blijkt zelf schuldig aan het oorspronkelijke misdrijf. In de climax wordt de echte dader ontmaskerd en kan Tom zijn naam zuiveren. Daardoor krijgt Ben uiteindelijk ook de kans om met Julie een nieuw leven te beginnen.
