Categorie archief: film

twee zussen

zondag 6 december 2015

gisteren gezien op DVD: Il y a longtemps que je t’aime (2008)

Il y a longtemps que je t'aime Zeven jaar geleden zagen wij Il y a longtemps que je t’aime niet in de bioscoop en gisterenavond keken we de DVD thuis op de bank. Klein menselijk drama grijpt mij dikwijls naar de strot. Het leven van gewone mensen komt nu eenmaal dichterbij dan dat van James Bond en kan, mits scenario en spel overtuigen, onder de huid te kruipen. Kristin Scott Thomas en Elsa Zylberstein spelen de sterren van de hemel. Het decor is eens niet Parijs, maar het provinciale Nancy. Deze film van Philippe Claudel viel terecht in de prijzen: twee Golden Globes, twee Césars, een BAFTA en de European Film Award.

Wanneer Léa Fontaine (Elsa Zylberstein) haar oudere zus Juliette (Kristin Scott Thomas) oppikt in een wachtruimte, is dat de eerste keer dat de twee elkaar zien in vijftien jaar. Juliette is zojuist vrijgekomen na een gevangenisstraf van vijftien jaar. Léa heeft amper herinneringen aan de tijd die ze samen als kind doorbrachten en Juliette verdween achter slot en grendel vóór haar zusje de kindertijd ontgroeide. Nu wil de jongste van de twee haar oudere zus opnieuw leren kennen door haar voorlopig onderdak te bieden bij haar thuis.

Bron: nl.wikipedia.org

Il y a longtemps que je t’aime [ imdb.com ]

sleutels, schaar & telefoon

zondag 29 november 2015

gezien op NPO2: Dial M for Murder (1954)

Dial M for Murder was de eerste Hitchcock waarin Grace Kelly een hoofdrol speelde. Vlak daarna volgde Rear Window (dat vrijdagavond laat op NPO2 werd uitgezonden) en tenslotte zou To catch a thief de laatste Hitchcock met Grace Kelly worden. De film verloor haar tijdens de opnamen van deze film in 1955 en Grace Kelly verloor haar hart in Monaco. Na High Society (1956) zou zij nooit meer in een film spelen en voortaan als prinses Gracia door het leven gaan.

Dial M for Murder is net als Rope en Rear Window een film die zich afspeelt op één locatie. Het lijkt alsof de film weer terugkeert naar het statische van het theater en zijn kleine rolbezetting. Toch zijn deze drie Hitchcock’s pure cinema. Frederick Knott schreef zowel het toneelstuk als het script. Zoals bij elke perfect crime spelen de details een cruciale rol. Dial M for Murder draait om verschillende voorwerpen: huissleutels, schaar en telefoon.

Dial M for Murder werd in stereo met een speciale camera opgenomen. Omdat deze niet van dichtbij kon filmen, werd voor de close up van de telefoon een grote telefoon nagebouwd die wél door de speciale stereocopische camera kon worden gefilmd.

Dial M for Murder [ imdb.com ]

gluren naar de buren

vrijdag 27 november 2015

vanavond op NPO2: Rear window (1954)

Maandag keek ik naar The man who knew too much (1956), zekere niet mijn favoriete Hitchcock, maar wel charmant vanwege de buitenlocaties in de filmstudio. Ik hou van de scherpe schaduwen van de filmlampen op het asfalt of op het gazon. Vooral in de combinatie met Technicolor. Dan zit je bij Hitchcock in de jaren ’50 goed. Eind jaren veertig filmde hij al in kleur en Rope (1949) begint met een scene op straat. Deze straat is echter nagebouwd in de filmstudio. Het hoogtepunt bereikte Hitchcock in Rear window (1954). Daarvoor werd een volledig stadsblok in de studio nagebouwd, compleet met achtertuintjes.

filmset van Rear window waarbij de camera op één positie blijft.

Hitchcock is een van die zeldzame regisseurs die meerdere meesterwerken op zijn naam wist te zetten. Psycho, Vertigo en Rear Window zijn dat onbetwist. Zeven jaar geleden schreef ik al iets over Rear window op deze blog en vanavond hoop ik weer te gaan kijken.

prachtige affiche voor de nagesynchroniseerde Das Fenster zum Hof

Rear window [ imdb.com ]

In de voetsporen van Heidegger

Volgens Hannah Arendt trok er door het denken van haar leermeester Martin Heidegger een storm. “Hij komt uit het oeroude en wat hij achterlaat, is iets volmaakts, dat zoals al het volmaakte terugvalt aan het oeroude.” Wij gingen bij de beroemde blokhut in Todtnauberg kijken of Arendt gelijk had.

Voetnoten bij de 19e eeuw

In het Rijk van de Geest is alles tegenwoordige tijd en daar alleen ben je onsterfelijk. Zolang je maar niet vergeten wordt, leef je voort. Maar als je bent weggezonken in het collectieve geheugen, kun je met een lemma op wikipedia.org weer boven water komen.

Amerikaanse Burgeroorlog

Deze serie begon op 9 april 2010, precies 145 jaar na het einde van de Civil War, misschien wel het grootste trauma uit de Amerikaanse geschiedenis. Het laatste artikel verscheen op 3 juli 2013. Dat was precies 150 jaar na de Slag bij Gettysburg, het keerpunt in de oorlog.

Napoleon en zijn schilders

Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook daarna bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Geschiedvervalsing. Omdat het moest.

Landschapsschilders uit de Goethezeit

Met de Goethezeit wordt in Duitsland de periode 1770-1830 aangeduid. Niet alleen de filosofie, literatuur, beeldhouwkunst, architectuur en muziek kwamen in het Duitse taalgebied tot bloei maar ook de romantische landschapsschilderkunst.

Schilders in Italië

Tot in de 19e eeuw was de reis naar Italië voor veel kunstenaars een verplicht nummer. Tijdens de Grand Tour werden Venetië, Florence en Rome bezocht waar de meesters bestudeerd werden. Maar het Italiaanse landschap bleek voor veel kunstenaars aantrekkelijker.

De schilder en zijn broodheer

Nu de overheid zich als mecenas heeft teruggetrokken worden veel kunstenaars weer afhankelijk van rijke opdrachtgevers en verzamelaars. Net als vroeger dus, toen veel kunstenaars vaak tegen wil en dank de lakeien van de heersende klasse waren.

De waakzaamheid van het hart

De Philokalia is een verzameling geestelijke geschriften die tussen de vierde en veertiende eeuw (in het Grieks) geschreven zijn en in de achttiende eeuw door de heilige Nikodimos van de berg Athos gebundeld zijn. Zijn tijdgenoot Paisius Velichkovsky maakte een vertaling in het Kerkslavisch.

Ovidius’ Metamorphosen

In de Middeleeuwen was er eigenlijk maar één boek. Na de revolutie van de boekdrukkunst kreeg de Bijbel concurrentie van eigentijdse maar vooral ook van klassieke geschriften. De compilatie van mythen die Ovidius aan het begin van onze jaartelling in klassiek Latijn had samengesteld, werd een inspiratiebron voor ontelbare schilders.

Dantes Divina Commedia

Dante stelt zich het Inferno voor als een trechter die breed begint onder het aardoppervlak en dan toeloopt naar het ijskoude middelpunt van de aarde. Daar zetelt Lucifer. Er zijn negen kringen. Dante en Vergilius ontmoetten er steeds grotere zonden en grotere zondaars.

Wolkenkrabbers

Chicago en New York werden eind 19e eeuw proeftuinen waar de skyscraper dankzij een stalen constructie steeds hoger kon worden. Er lagen ook twee Amerikaanse gedachten aan ten grondslag: "Form follows function" en "The sky is the limit."

Op zoek naar de atoomstijl

In de zomer van 2009 was in het Atomium in Brussel de tentoonstelling A la recherche du “Style Atome” te zien. Het is een swingende stijl uit de jaren vijftig die nog steeds beoefend wordt. Noem het geen retro. De atoomstijl is iets speciaals.

Een avontuur van luitenant Blueberry

In 1963 begon de Franse striptekenaar Jean Giraud (1938-2012) samen met scenarist Jean-Michel Charlier (1924-1989) aan zijn levenswerk: Blueberry. Ze lieten zich daarbij inspireren door de spaghettiwestern. Het 50-jarige jubileum van zijn antiheld maakte Giraud net niet meer mee. Hij overleed in 2012.

My favourite things

Belgian woodcuts & Russian Luboks. Underground comics & Midcentury Modern. Genesis, Pink Floyd & Film Noir ... These are a few of my favorite things ...

Woest & Vredig

vrije geluiden in de wwwoestijn