Anita Ekberg 29 september 1931 – 11 januari 2015
Anita Ekberg als waternimf in La dolce vita (1960) in de fontein van Trevi, een van de meest iconische beelden uit de filmgeschiedenis.
fonteinmeisje
Categorie archief: film
de stad en de moord
opnieuw gezien op BBC2: Rope (1948)
Rope was de eerste Hitchcock met James Stewart in een hoofdrol. De film is veel minder bekend dan Vertigo of Rear Window waarin Stewart ook een hoofdrol speelde, maar het filmische concept van Rope lijkt op dat van Rear Window. Alles speelt zich af op een appartement in New York en de camera kijkt hoogstens naar buiten.
Al eerder schreef ik iets over de filmset van Rope. Het decor, een panorama van Manhattan, is wat mij betreft een van de acteurs. Hitchcock bouwde zijn film op uit tien lange shots die ingenieus in elkaar overlopen zodat we het gevoel hebben naar een toneelstuk te kijken.
Het verhaal is simpel: twee studenten vermoorden op hun appartement een medestudent en geven daarna een party terwijl het lijk in een kist ligt waar de hapjes en drankjes op staan. Het boosaardige idee komt uit het brein van Brandon de meest dominante van het duo. Hij heeft Philip zover gekregen dat deze hun medestudent David met een touw gewurgd heeft. Een van de genodigden is hun professor Rupert Cadell (James Stewart).
Brandon bewondert deze en wil bewijzen dat hij superieur is en in staat is om iemand te vermoorden en daar geen enkel berouw over te voelen. Hij wordt door dezelfde gedachte gedreven als Raskolnikov in Schuld en Boete van Dostojewsky. De party is voor hem de signatuur onder de perfecte misdaad, dé gelegenheid om zijn eigen superioriteit te vieren.
Hoe anders is dat voor Philip die tijdens de party in een hoogoplopende gewetensnood verkeert. Dat wordt opgemerkt door Rupert. De spanning loopt steeds hoger op terwijl de avond valt en we de skyline van Manhattan zien veranderen.
cyclorama van Manhattan uit Rope (1948)
… de stad weet van niets. De moord vond plaats in de beginscène achter gesloten gordijnen…
… de stad weet van niets. De moord vond plaats in de beginscène achter gesloten gordijnen…
In the best and worst Alfred Hitchcock movies staat Rope op de negentiende plaats.
James Stewart in films van Alfred Hitchcock
Rupert Cadell in Rope (1948)
Jeff (L. B. Jeffries) in Rear Window (1954)
Doctor Ben McKenna in The Man Who Knew Too Much (1956)
John ’Scottie’ Ferguson in Vertigo (1958)
droomwereld
vandaag gezien: Spellbound (1945)
Eindelijk zag ik Spellbound, mijn zestiende film van Hitchcock. De film wordt geroemd om de sequence van surrealistische droombeelden geïnspireerd door schilderijen van Salvador Dali. Dertien jaar later zou Hitchcock in Vertigo een soortgelijke psychologische animatie herhalen. Bijna net zo dromerig vond ik de matte painting in de buitenopnamen.
matte uit Spellbound
Eerst zien we Gregory Peck en Ingrid Bergman door een pastorale idylle flaneren en later skiën ze samen door een Alpine sneeuwwereld. Beide landschappen zijn realisme over the top. Nep dus. Onderstaande matte paintings vond ik op nzpetesmatteshot.blogspot.nl.
matte uit Spellbound
Spellbound is ook zeer de moeite waard door de filmmuziek van Miklós Rózsa die er een oscar aan overhield. Hij zette met deze score een standaard neer.
