Voor de achtste keer wordt tussen kerst en nieuwjaar de top 2000 uitgezonden, inmiddels uitgegroeid tot het radio evenement van het jaar. Vanaf de eerste editie in 1999 is de top 2000 een multimedia- en interactief fenomeen: je kunt via internet met een webcam in de studio gluren, meeouwehoeren in een chatroom en bij alle 2000 platen kun je op de prachtige website een persoonlijk verhaal kwijt. Dat was op tweede kerstdag 1975 of 1976 wel anders toen ik met een klein cassetterecordertje en een radio op mijn kamer de top 100 zat op te nemen en geen plaat wilde missen omdat ik alles op wilde schrijven. De lijstjeshonger zat er blijkbaar al vroeg in, nu heb ik nog alle zeven lijsten van de top 2000 (1999-2005) bewaard en vandaag komt daar weer eentje uit de krant bij.

Dé lijst brengt zelf weer talloze lijstjes voort. Natuurlijk is er elk jaar ook weer het lijstje met bands die de meeste platen in de top 2000 hebben staan: de Beatles of de Stones? Hun hoogstgenoteerde plaat staat dit jaar niet hoger dan nr. 22 (Hey Jude) en nr. 21 (Angie).

Opvallend is dat die andere Britse band Pink Floyd hen driemaal voorbijstreeft: nr. 20 (Comfortably Numb), nr. 14 (Shine on your Crazy Diamond) en nr. 8. (Wish you were here)

Ook de Dire Straits doen het niet slecht met drie platen in de hoogste regionen: nr. 31 (Private Investigations), nr. 27 (Sultans of Swing) en nr. 20 (Brothers in Arms)

De beste tien platen van de top 2000 zijn traditioneel platen uit de jaren zeventig. Nieuwkomers zijn Avond (1997) van Boudewijn de Groot en Clocks (2003) van Coldplay.

De top 2000 is niet alleen bekend van radio en internet, maar komt elke draaidag ook op televisie. Top 2000 a gogo is gezellige groepsTV op z’n best. Het valt me steeds weer op dat in het café de veertigers domineren. Daarbij zijn de presentator en zijn ‘rots in de branding’ ook de veertig gepasseerd. Misschien komt het omdat de gouden jaren van de popmuziek ongeveer samenvielen met het Ad Visser-tijdperk, de jaren zeventig dus. De veertigers spreken natuurlijk met ironie over ‘hun jonge jaren’, want ze voelen zich uiteraard nog steeds jong. Maar er iets dat voorbij is en dat mag gekoesterd worden.

It was a very good year (1965) van Frank Sinatra staat op nummer 737. Een mooie plaat voor iedereen die weemoedig maar tevreden kan terugblikken op zijn leven. Een plaat die net als vintage wine steeds beter wordt.

When I was seventeen
It was a very good year
It was a very good year for small town girls
And soft summer nights
Wed hide from the lights
On the village green
When I was seventeen

When I was twenty-one
It was a very good year
It was a very good year for city girls
Who lived up the stair
With all that perfumed hair
And it came undone
When I was twenty-one

When I was thirty-five
It was a very good year
It was a very good year for blue-blooded girls
Of independent means
Wed ride in limousines
Their chauffeurs would drive
When I was thirty-five

But now the days grow short
Im in the autumn of the year
And now I think of my life as vintage wine
from fine old kegs
from the brim to the dregs
And it poured sweet and clear
It was a very good year

It was a mess of good years

Doe mee aan een onderzoek van de Universiteit Tilburg over muziek en tranen.
Top 2000 – de volledige lijst

Terwijl buiten op de stoep de hippies lagen te blowen, speelden Paul Beaver en Bernard L. Krause op 10 en 11 februari 1971 in de Grace Cathedral in San Francisco de sterren van het plafond. Ze kregen o.m. versterking van bariton saxofonist Gerry Mulligan die op kant 2 zijn eigen compositie By Your Grace speelt.

Gandharva (Kant B) is een van mijn favouriete platen uit het begin van de jaren zeventig. Is het nu ambient , fusion, westcoast jam of moog? Het maakt mij weinig uit, Gandharva is een unieke plaat en ik denk dat Roger Waters en David Gilmour ‘m ook gehoord hebben. Toetsenist Rick Wright kocht in 1974 twee mini-moogs voor de solopartijen in Shine On Your Crazy Diamond en kwam daarmee in de buurt van de ambient sound van Beaver & Krause.

Beaver en Krause waren niet de eersten die de akoestiek van een ruimte bewust benutten voor de sound van hun improvisatie. In 1968 had fluitist Paul Horn al een plaat opgenomen in de Taj Mahal. Er zouden later nog meer Inside-platen van hem verschijnen, die zowel in binnenruimte zijn opgenomen zoals Inside the Great Pyramid als buiten: Inside Monument Valley en Inside Canyon De Chelly. Waar Beaver en Krause nog net op het randje liggen en een beetje flirten met het oosterse, gaat Paul Horn er helemaal in en ‘sluit zichzelf op’ in het hokje New Age. Maar de liefhebber weet dat er van opsluiting of beperking geen sprake is; het is juist bevrijdend als je ergens bewust in gaat zitten en de harmonie der sferen (nada brahma) ervaart. Horn’s Inside-platen worden daarom over de hele wereld gebruikt voor meditatie.

The whole of Side Two (CD tracks 15-19) was recorded live in Grace Cathedral the evenings of February 10 and 11, 1971. It’s an unbelievable cavern about 150 feet long and over 90 feet high with a 7-second decay time. It allows you to use the whole space as an instrument, which was our intent. We set up mikes in the hall in such a way as to have the musicians walk through the four-channel space as part of the performance.

Grace Cathedral lends itself to many things, but not to strong, punctuated rhythms … mostly because of the very long echo time. This fit perfectly with our concept of Gandharva in that it begins on Side One at a point of dynamically tense energy with the “Saga Of The Blue Beaver,’ and diminishes through the end of the second side with nothing in the ending of the last cut (‘Bright Shadows’) but the ambient sound of the Cathedral itself.

Bron: gerrymulligan.info

Side Two
Gandharva 1:10
By Your Grace 5:14
Good Places 3:38
Short Film For David 5:30
Bright Shadows

In 1994 gaven David Gilmour, Rick Wright en Nick Mason (zonder Roger Waters dus) een concert met de muziek van het legendarische conceptalbum The Dark Side of the Moon. De drie veteranen spelen met forse versterking onder een reusachtige pupil waarin beelden worden geprojecteerd die omlijst worden met sublieme lichteffecten. Vooral de animaties bij het nummer Time met vloeibare horloges zijn indrukwekkend. Maar het is allemaal zo gelikt dat je haast gaat terugverlangen naar obscure zaaltjes met lage plafonds en ambachtelijke vloeistofdiaprojecties. Pink Floyd is voortgekomen uit de psychedelische undergroundscene, maar in de jaren negentig is de band al lang een merknaam geworden en moet het allemaal XXL. Toch kun je achter die schaalvergroting nog altijd iets van de undergroundscene van 1966 proeven. Als je nog verder terugblikt in de tijd, zie je Alexander Skrjabin mijmeren over het Gesammtkunstwerk waarin muziek en gekleurd licht samenvloeien en het publiek laten stikken in extase. De apotheose Eclipse lijkt daar ook voor gemaakt, maar eindigt toch weer met de hartslag uit Breathe.

Breathe, het openingsnummer, bestaat uit twee delen: gedurende één minuut is een hartslag hoorbaar, die geleidelijk aan sterker wordt terwijl ook korte geluidsfragmenten van de nummers die later op het album staan over de hartslag heen echoën. Dit deel heet ‘Speak To me’. Het einde van het album (Eclipse) is hetzelfde: een enkele hartslag. Hierop echter geen fragmenten van nummers meer, enkel een man (Gerry Driscoll, de toenmalige portier van de studio) die, héél zacht de zin “There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it’s all dark” uitspreekt. De titel slaat dan ook op al de schaduwrijke periodes in het leven en de zaken die hun schaduw op het leven werpen. De hartslag keert nog enkele malen terug doorheen het album, als de aanwezigheid van andere instrumenten afneemt, alsof deze constant aanwezig bleef.
 
Na ‘Speak To Me’ komt ‘Breathe’ Het nummer, dat ook Pink Floyd’s reünie op Live 8 opende, heeft een traag ritme en een sombere inhoud: “All you touch and you’ll see is all your life will ever be”.Dit nummer vloeit vlot over naar ‘On The Run’, een (voor die tijd) experimenteel nummer dat vooral bestaat uit VCS3 (een synthesizer). Ook zijn er veel geluidseffecten: de muziek komt afwisselend vanuit de linkerspeaker en de rechterspeaker. Ook zijn op de achtergrond geluiden van een luchthaven te horen en de voetstappen en adem van iemand die voortsnelt.
 
Op het einde van het nummer hoort men een muzikale explosie die een vliegtuigcrash voorstelt. Daarna begint samen met het tikken van een enkele klok ‘Time’, een van de bekendste nummers op het album. Ook hier zijn geluidseffecten aanwezig: een kakofonie van klokken en bellen die tegelijkertijd afgaan. Hierna volgt er een drumsolo (toen deze moest worden opgenomen was er maar één tom aanwezig voor drummer Nick Mason, dus moest na elke slag de tom herstemd worden om de geluidsverschillen te bekomen), waarna het nummer echt begint. Na een strofe en een refrein is er een lange gitaarsolo, waarna er opnieuw een strofe en refrein komen. De tekst gaat over hoe snel de tijd wel niet gaat, de verloren jeugd en de kortstondigheid van het bestaan. Hierna komt de melodie van ‘Breathe’ terug. In het albumboekje staat de tekst van deze ‘Breathe-reprise’ apart aangegeven.
 
Het vierde nummer is ‘The Great Gig In The Sky’. Nadat een man zegt niet bang te zijn van de dood, krijgt de pianoriff gezelschap van de andere instrumenten waarna Clare Torry een woordloze zang begint. Ze had de opdracht gekregen ‘doodsangst’ te laten horen in haar stem. De titel werd gekozen uit ironie: alsof de dood het hoge, mooie eindpunt van het leven zou zijn. Middenin het nummer zegt Myfanwy ‘Miv’ Watts: I never said I was frightened of dying. In 2005 klaagde ze Pink Floyd aan omdat ze geen auteursrechten zou krijgen van dit nummer. De zaak werd in der minne geregeld. Na ‘The Great Gig In The Sky’ moest men de langspeelplaat omdraaien, en daarom is dit het enige nummer dat niet vlot overgaat in het volgende. Op de recente cd-drukken is dit echter aangepast.
 
‘Money’, dat als vijfde op het album staat, was de eerste single van het album. Dit nummer is vooral bekend omwille van de rinkelende kassa waarmee het nummer opent, en die de onconventionele maat (7/4) aangeeft. Ook de saxofoon solo die halfweg overgaat in een gitaarsolo is een begrip geworden in de rock muziek. De gitaarsolo is wel in 4/4 maat omdat gitarist David Gilmour dat makkelijker soleren vond. De tekst gaat, logischerwijs, over geld: “Money, so they say, is the root of all evil today”.
 
‘Us And Them’ is het zesde en langste nummer op het album met een lengte van bijna acht minuten. Het onderwerp is (de zinloosheid van) oorlog. Ook dit nummer bevat een saxofoon solo en een korte dialooginterventie.
 
‘Any Colour You Like’ is een instrumentaal nummer, dat dezelfde baslijn heeft als ‘Breathe’. Daarom noemen sommigen het simpelweg ‘Breathe 2nd reprise’.
 
Het achtste liedje is ‘Brain Damage’. Het nummer, dat de meest klassieke vorm heeft (strofe refrein strofe refrein) handelt over de gevolgen van mentale achteruitgang. Het nummer bevat ook de albumtitel, samen met een verwijzing naar het trieste lot van Pink Floyd stichter [Syd Barrett]: “When the band you’re in starts playing different tunes, I’ll see you on the dark side of the moon”.
 
Het negende en laatste nummer op het album is ‘Eclipse’. Het is een korte climax, gevolgd door een fade-out van de hartslag.
 
Bron: wikipedia

Eclipse (Waters) 2:04

All that you touch
All that you see
All that you taste
All you feel.
All that you love
All that you hate
All you distrust
All you save.
All that you give
All that you deal
All that you buy,
beg, borrow or steal.
All you create
All you destroy
All that you do
All that you say.
All that you eat
And everyone you meet
All that you slight
And everyone you fight.
All that is now
All that is gone
All that’s to come
and everything under the sun is in tune
but the sun is eclipsed by the moon.

The Dark Side of the Moon Lyrics | Pink Floyd Forum