Categorie archief: muziek

in eyery dream home a heartache

zondag 8 februari 2009

geluisterd naar Roxy Music Live (2001)

Michaela bracht voor vijf Euro de dubbel CD Roxy Music Live mee, een concertregistratie van de reunie acht jaar geleden. Met daarop het onheilspellende en bezwerende In Every Dream Home a Heartache. De band had grote invloed op de new wave. Zo waren de Engelse new romantic bands uit het begin jaren van de jaren tachtig stevig geënt op de stam van Roxy Music. En ook een zanger als Bono van U2 lijkt mij qua zangstijl schatplichtig aan Brian Ferry.

In Every Dream Home a Heartache (1973)
na een sinistere monoloog van drie minuten gaat het pas echt los met fantastisch gitaarspel van Phil Manzanera en hier bovendien ook nog met Brian Eno op keyboards

“In Every Dream Home a Heartache” is a song written by Bryan Ferry, originally appearing on his band Roxy Music‘s second album. Lyrically, the song is a sinister monologue, part critique of the emptiness of opulence, partly a love song to an inflatable doll. Musically this is complemented by a cycling four-bar chord progression, led by a ‘cinema organ’ style Farfisa part. After the lyrical conclusion “I blew up your body/but you blew my mind!”, the song climaxes with an extended instrumental section, with the lead taken by guitarist Phil Manzanera.

Bron: en.wikipedia.org

In every dream home a heartache / And every step I take / Takes me further from heaven / Is there a heaven? / I`d like to think so / Standards of living / They´re rising daily /But home oh sweet home / It´s only a saying / From bell push to faucet / In smart town apartment / The cottage is pretty / The main house a palace / Penthouse perfection / But what goes on / What to do there / Better pray there

Roxy Music is een Britse rockgroep die in het begin van de jaren ’70 werd gevormd als samenwerkingsproject tussen Bryan Ferry (zang, toetsenbord) en Brian Eno (elektronische muziekspecialist). De band bestond van 1971 tot 1975 en van 1979 tot 1983 (na 1973 zonder Eno). In 2001 werd een Roxy Music-reünie georganiseerd met Ferry, Thompson, Phil Manzanera en Andy Mackay. Samen maakten zij een tournee en zij traden in juni 2005 op in Berlijn bij Live 8. De grootste hits van Roxy Music waren Love is the drug, Jealous guy en Avalon. De naam van de groep was gedeeltelijk een hulde aan de namen van oude bioscopen en danszalen, en gedeeltelijk een woordspeling op het woord ‘rock’. Het parallel aan de orde stellen van nostalgische en eigentijdse (of futuristische) thema’s was een kenmerkende eigenschap van de band, in het bijzonder in hun vroegste werken.

Bron: nl.wikipedia.org

roxyrama.com | manzanera.com | bryanferry.com

strijkkwartetten opus 18

donderdag 5 februari 2009

geluisterd naar strijkkwartet in C mineur van Beethoven
uitgevoerd door het Alban Berg Kwartet

Ludwig van Beethoven componeerde zijn eerste strijkkwartetten tussen 1798 and 1800 in opdracht van prins Franz Joseph Maximilian von Lobkowitz die de werkgever was van de violist Karl Amenda met wie Beethoven bevriend was. Deze zes strijkkwartetten zijn gebundeld in opus 18. Het strijkkwartet in C mineur dat bekend is als opus 18 no.4 werd het laatst gecomponeerd. Het verschil met zijn latere strijkkwartetten is levensgroot. Opus 18 is nog een volledig klassiek strijkkwartet in de traditie van Haydn en Mozart terwijl de latere strijkkwartetten opvallen door grote eigenzinnigheid. Prins Von Lobkovitz was als mecenas zeer tevreden over Beethoven en gaf hem vanaf 1809 een jaargeld van 4000 florijnen. Ook omdat hij daarmee wilde voorkomen dat Beethoven in dienst zou treden bij de jongste broer van Napoleon, Jérôme Bonaparte in Kassel, en Wenen zou verlaten. Met succes want Beethoven bleef tot aan zijn dood in Wenen. Niet iedereen vond zijn eerste strijkkwartetten geslaagd. Joseph Haydn, de schepper van het klassieke strijkkwartet, had weinig er waardering voor.

Het zestal van opus 18 betreft geen onomstreden meesterwerken. Het hele opus heeft iets zoekends, misschien zelfs iets gewilds; stijl en idee schuren vaak. Het eerst gecomponeerde kwartet (opus 18/3) is het meest consistent. Maar het is ook het minst gedurfd: Beethoven blijft hier strikt binnen de paden van het klassieke. In opus 18/1 en 18/2 breidt Beethoven zijn greep op de vorm uit in twee contrasterende kwartetten ((te) generaliserend: heftig emotioneel versus luchtige humor). Maar daarna zet de ontwrichting (althans volgens Joseph Kerman) in. Beethoven begint te experimenteren met de vorm van de delen; het terugvallen op ouder materiaal; het middelmatig worden van het contrapunt en afwerking. Het lijkt of Beethoven zijn belangstelling wat verloor. De ambitie om in dit genre waar hij geen ervaring in had meteen 6 (baanbrekend bedoelde?) werken te schrijven was wellicht toch te hoog gegrepen (Kerman). Anderen (Beaujean) vinden het vooral muziek wat binnen het raam van de toen maatschappelijk geaccepteerde vormen van kamermuziek blijft, alhoewel de beginnende zoektocht zich al begint af te tekenen.

Bron: nl.wikipedia.org

The Beethoven Quartets
Joseph Kerman
Dit boek dat voor het eerst in 1967 verscheen, geldt inmiddels als hét standaardwerk over Beethoven’s strijkwartetten.

Strijkkwartet in C mineur [ Opus 18 no.4 ]
1. Allegro ma non tanto
2. Andante scherzoso quasi Allegretto
3. Menuetto: Allegretto
4. Allegro – Prestissimo
( Bron: en.wikipedia.org )

Beluister het tweede deel van strijkkwartet opus 18 no.1 [ arte.tv ]

copying Beethoven

maandag 12 januari 2009

afgelopen zondag bij Kunststof TV: Brautigam speelt Beethoven

Veel fans bewonderen hun idool dermate, dat ze ook uiterlijk op hun voorbeeld willen lijken. Er zijn ook bewonderaars die meer een innerlijke band met hun idool hebben. Hoe dan ook, op den duur gaan ook zij op hun voorbeeld lijken. Dat dacht ik toen ik zondag Ronald Brautigam bij Kunststof TV zag. Een bescheiden leerling die ijverig de meester interpreteert en zelf transparant probeert te blijven. Niet voor niets kiest Brautigam voor de pianoforte om zo dicht mogelijk bij Beethoven te blijven.

Probeer maar eens Beethoven te spelen én jezelf te blijven. Die wilde haren, berusten ze louter op toeval, is het een bewuste knipoog? Het zijn uiterlijkheden, niet meer maar ook niet minder.

Pianist Ronald Brautigam studeerde in Amsterdam, Londen en de Verenigde Staten. Nog altijd reist hij de wereld over om met orkesten of solo op te treden. In 1984 kreeg hij de Nederlandse Muziekprijs, in 2004 de Cannes Classic Award en in 2006 een Edison. Van Brautigam zijn inmiddels talloze platen verschenen, maar opmerkelijk was zijn ambitie alle pianosonates van Mozart op te nemen. Dat werk is voltooid. Daarom is Brautigam nu bezig het pianowerk van Beethoven op cd vast te leggen. In Kunststof TV speelt Brautigam een deel van Beethoven’s Sonata No. 11 in B Flat Major, Op. 22 Menuet.

Bron: sites.nps.nl

ronaldbrautigam.com | Copying Beethoven [ the movie ]

In de voetsporen van Heidegger

Volgens Hannah Arendt trok er door het denken van haar leermeester Martin Heidegger een storm. “Hij komt uit het oeroude en wat hij achterlaat, is iets volmaakts, dat zoals al het volmaakte terugvalt aan het oeroude.” Wij gingen bij de beroemde blokhut in Todtnauberg kijken of Arendt gelijk had.

Voetnoten bij de 19e eeuw

In het Rijk van de Geest is alles tegenwoordige tijd en daar alleen ben je onsterfelijk. Zolang je maar niet vergeten wordt, leef je voort. Maar als je bent weggezonken in het collectieve geheugen, kun je met een lemma op wikipedia.org weer boven water komen.

Amerikaanse Burgeroorlog

Deze serie begon op 9 april 2010, precies 145 jaar na het einde van de Civil War, misschien wel het grootste trauma uit de Amerikaanse geschiedenis. Het laatste artikel verscheen op 3 juli 2013. Dat was precies 150 jaar na de Slag bij Gettysburg, het keerpunt in de oorlog.

Napoleon en zijn schilders

Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook daarna bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Geschiedvervalsing. Omdat het moest.

Landschapsschilders uit de Goethezeit

Met de Goethezeit wordt in Duitsland de periode 1770-1830 aangeduid. Niet alleen de filosofie, literatuur, beeldhouwkunst, architectuur en muziek kwamen in het Duitse taalgebied tot bloei maar ook de romantische landschapsschilderkunst.

Schilders in Italië

Tot in de 19e eeuw was de reis naar Italië voor veel kunstenaars een verplicht nummer. Tijdens de Grand Tour werden Venetië, Florence en Rome bezocht waar de meesters bestudeerd werden. Maar het Italiaanse landschap bleek voor veel kunstenaars aantrekkelijker.

De schilder en zijn broodheer

Nu de overheid zich als mecenas heeft teruggetrokken worden veel kunstenaars weer afhankelijk van rijke opdrachtgevers en verzamelaars. Net als vroeger dus, toen veel kunstenaars vaak tegen wil en dank de lakeien van de heersende klasse waren.

De waakzaamheid van het hart

De Philokalia is een verzameling geestelijke geschriften die tussen de vierde en veertiende eeuw (in het Grieks) geschreven zijn en in de achttiende eeuw door de heilige Nikodimos van de berg Athos gebundeld zijn. Zijn tijdgenoot Paisius Velichkovsky maakte een vertaling in het Kerkslavisch.

Ovidius’ Metamorphosen

In de Middeleeuwen was er eigenlijk maar één boek. Na de revolutie van de boekdrukkunst kreeg de Bijbel concurrentie van eigentijdse maar vooral ook van klassieke geschriften. De compilatie van mythen die Ovidius aan het begin van onze jaartelling in klassiek Latijn had samengesteld, werd een inspiratiebron voor ontelbare schilders.

Dantes Divina Commedia

Dante stelt zich het Inferno voor als een trechter die breed begint onder het aardoppervlak en dan toeloopt naar het ijskoude middelpunt van de aarde. Daar zetelt Lucifer. Er zijn negen kringen. Dante en Vergilius ontmoetten er steeds grotere zonden en grotere zondaars.

Wolkenkrabbers

Chicago en New York werden eind 19e eeuw proeftuinen waar de skyscraper dankzij een stalen constructie steeds hoger kon worden. Er lagen ook twee Amerikaanse gedachten aan ten grondslag: "Form follows function" en "The sky is the limit."

Op zoek naar de atoomstijl

In de zomer van 2009 was in het Atomium in Brussel de tentoonstelling A la recherche du “Style Atome” te zien. Het is een swingende stijl uit de jaren vijftig die nog steeds beoefend wordt. Noem het geen retro. De atoomstijl is iets speciaals.

Een avontuur van luitenant Blueberry

In 1963 begon de Franse striptekenaar Jean Giraud (1938-2012) samen met scenarist Jean-Michel Charlier (1924-1989) aan zijn levenswerk: Blueberry. Ze lieten zich daarbij inspireren door de spaghettiwestern. Het 50-jarige jubileum van zijn antiheld maakte Giraud net niet meer mee. Hij overleed in 2012.

My favourite things

Belgian woodcuts & Russian Luboks. Underground comics & Midcentury Modern. Genesis, Pink Floyd & Film Noir ... These are a few of my favorite things ...

Woest & Vredig

vrije geluiden in de wwwoestijn