Categorie archief: natuur

Victoriaans levenswerk

832 (botanische) schilderijen van Marianne North (1830-1890)
in de Marianne North Gallery Kew Gardens, Londen

Marianne NorthNet als bij de lange reeks aquarellen die Carl Ferdinand von Kügelgen (1772-1832) in opdracht van de Russische tsaar maakte, kan ik voor het werk van Marianne North niets anders dan mateloze bewondering hebben. Voornamelijk voor haar discipline. Marianne North schilderde 13 jaar lang gemiddeld 64 uiterst gedetailleerde en arbeidsintensieve schilderijen per jaar. En dat allemaal keurig in een consistente stijl. Net zoals Von Kügelgen. De opdrachtgever wist zo precies wat-ie kreeg. Vanuit artistiek oogpunt kun je dergelijke titanenarbeid schamperig wegzetten als ‘meer van hetzelfde’ of ‘dertien in een dozijn’. Maar ik kijk soms liever naar 1 kilometer transpiratie dan naar 1 millimeter inspiratie.

een reis om de wereld
in 13 jaar en 832 schilderijen
Marianne North
Street in Ajmere
and Gate of the Daghar Mosque
Marianne North English naturalist and flower-painter, was born at Hastings, the eldest daughter of a Norfolk landowner, descended from Roger North. She trained as a vocalist under Madame Sainton-Dolby, but her voice failed, and she then devoted herself to painting flowers. After the death of her mother in 1855 she constantly travelled with her father, who was then member of parliament for Hastings; and on his death in 1869 she resolved to realize her early ambition of painting the flora of distant countries. Marianne North‘s painting of Nepenthes northiana, showing a lower and an upper pitcher.
Marianne North Gallery
interieur van de Marianne North Gallery
Kew Gardens Londen
In 1871-1872 with this object she went to Canada, the United States and Jamaica, and spent a year in Brazil, where she did much of her work at a hut in the depths of a forest. In 1875, after a few months at Tenerife, she began a journey round the world, and for two years was occupied in painting the flora of California, Japan, Borneo, Java and Ceylon. The year 1878 she spent in India, and after her return she exhibited a number of her drawings in London. Her subsequent offer to present the collection to the Royal Botanic Gardens at Kew, and to erect a gallery for their reception, was accepted, and the new buildings, designed by James Ferguson, were begun in the same year. Kew Gardens is divided into three sections, east, west, and north; the North Gallery is in the east section.
Marianne North
A Clearing in the Forest of Tji Boddas, Java
with bank of Tree Ferns

Marianne NorthMarianne North was a remarkable Victorian artist who travelled the globe in order to satisfy her passion for recording the world’s flora with her paintbrush. The result of these epic journeys can be seen in the Marianne North Gallery at Kew, where tier upon tier of brightly coloured paintings of flowers, landscapes, animals and birds are arranged. There are 832 paintings, all completed in 13 years of travel round the world.
Bron: kew.org

Marianne North Gallery at Kew Gardens
Marianne North [ plantexplorers.com ]

Amerikaanse landschapsschilders [4]

M. Shawn Cornell uit Lebanon, Illinois
M. Shawn Cornell
M. Shawn Cornell 2008
Faust Park, Chesterfield, MO
plein air painting is painting
from life and life’s inspirations
and experiences during that
exact moment they„re happening
Plein air painting is about the interaction of the artist and their surroundings during a brief moment of life. It’s direct contact with a chilly wind gust against the painter’s face, the smell of spring flowers, and quickly shifting light. It’s the buzz of a bee, and the excitement of children as they run up to ask if they’re a real artist. It’s exposing themselves to the elements and the publics scrutinies. No other mode of painting provides a more direct connection between artist, subject and public. Plein air painting is painting from life and life’s inspirations and experiences during that exact moment they’re happening.
 
Bron: mshawncornellstudio.com

mshawncornellstudio.com

wereldbeeld & geschiedenis [ 3 ]

de veertiende eeuw – de ontluiking van een nieuw zelfbewustzijn
van introspectie naar extraspectie

Filosofie van het LandschapVijfentwintig jaar geleden las ik voor het eerst Filosofie van het Landschap (1970) van Ton Lemaire. Het boek was een openbaring voor mij. Toen we in de zomer van 1984 in de Provence waren, moest en zou ik dan ook naar de top van de Mont Ventoux omdat Lemaire daar in zijn boek over geschreven had. Ik las daarin voor het eerst dat de beklimming van deze berg door de humanistische dichter Petrarca in het jaar 1336 algemeen beschouwd wordt als een sleutelmoment in de Westerse geschiedenis. Het is achteraf gekozen als hét moment geworden waarop mens de blik naar buiten keert en de nieuwe mens van de Renaissance geboren wordt.

De beklimming is des te symbolischer omdat Petrarca aangekomen op de top de Belijdenissen van Augustinus openslaat en zich schaamt over zijn toeristische uitstapje. Want, schrijft Augustinus , “buiten de ziel is niets de moeite waard om bewonderd te worden”. De in zichzelf gekeerde mens van de Middeleeuwen is in onze moderne ogen een eenkennig wezen, maar je zou ook kunnen zeggen dat hij een geestelijk wezen is, omdat hij geestelijke kennis volgt en zich afsluit voor de zintuiglijke maar vergankelijke aardse werkelijkheid. In de eeuw na Petrarca zal de wereld openbarsten en zich in al zijn aardse schoonheid in de spiegel van de kunst aan het oog van de mens uitspreiden. Op de top van de Mont Ventoux wordt de moderne mens geboren, die wij sinds de Renaissance allemaal geworden zijn.

Als Petrarca de top van de berg heeft bereikt en het uitzicht over de wereld zich onder zijn voeten opent, wordt hij bijna door angst bevangen en, naar Italiëkijkend, door heimwee naar zijn vaderstad overmand. Hij zoekt troost voor zijn verwarring in de Belijdenissen van Augustinus die hij bij zich had, en zijn oog valt tot zijn schrik op de volgende passage: „En de mensen gaan hoge bergen bewonderen en de wijde zee en machtige stromen en de onmetelijkheid van de oceaan en de loop van de sterren, en zij verliezen daarmee zichzelf.„ Petrarca betreurt dan zijn vermetele beklimming van de berg en verwijt zich zijn verkeerde mentaliteit, want hij had toch, zegt hij bij zichzelf, moeten weten dat nihil praeter animum esse mirabile: dat buiten de ziel niets de moeite waard is om bewonderd te worden.
 
Bron: Filosofie van het Landschap [ www.dbnl.org ]
Mont Ventoux
uitzicht vanaf de Mont Ventoux
nihil praeter animum
esse mirabile

buiten de ziel is niets de moeite waard
om bewonderd te worden (Augustinus)

Hier, boven op de Mont Ventoux, vindt in feite een dramatische ontmoeting plaats tussen Augustinus en Petrarca, tussen de geest van de Middeleeuwen en die van de moderne tijden, tussen zelfinkeer en expansie. Petrarca’s tocht is de articulatie van twee wereldbeschouwingen: die van het traditionele christendom waarvoor menselijke zelfverwerkelijking gelegen is in zelfinkeer, introspectie, en die bang is zich aan de grote wereldruimte te verliezen; en die van de ontluikende moderne geest die haar heil zoekt in „extraspectie„, expansie en verkenning van het andere, en voor wie de wereldruimte het bereik is waarin ze geestdriftig zichzelf wordt. Aan de ene kant de beslotenheid van de bespiegeling, waarin de ziel zich probeerde te rechtvaardigen voor de eeuwigheid, aan de andere kant de ontsluiting van de wereld en de beginnende existentie van het individu. Deze aarzelende bewondering voor de grootsheid van de wereld betekent een heroriëntering van het Westen, en Petrarca’s vergezicht is als het ware een visioen bij de opening van een nieuw tijdperk: de bestijging van de hoge berg zal het christelijke wereldbeeld verruimen en verruimtelijken, en ten slotte zal ze het doen verdampen.
 
Bron: Filosofie van het Landschap [ www.dbnl.org ]
En de mensen gaan hoge bergen bewonderen en de wijde zee en machtige stromen en de onmetelijkheid van de oceaan en de loop van de sterren, en zij verliezen daarmee zichzelf

Augustinus

Apollo 8 foto
de ultieme extraspectie
Dit beeld is volgens de Duitse schrijver en filosoof Rüdiger Safranski dé icoon van het globalisme. Tijdens de Apollo 8 missie in 1968 werd voor het eerst de planeet aarde in zijn geheel door een mens waargenomen. Net als Petrarca op de Mont Ventoux geeft het een sleutelmoment aan: de mens heeft maximale afstand van de wereld genomen, hij is als het ware op de stoel van God gaan zitten.

Filosofie van het Landschap [ www.dbnl.org ]