De intenties waren zo mooi geweest. Anders dan de conquistadores die door hebzucht gedreven naar de Nieuwe Wereld waren gekomen, hadden de kolonisten in Noord-Amerika uit religieuze redenen de grote oversteek gewaagd. Ze zochten een wereld waarin ze in vrijheid hun geloof konden belijden. In het 16e een 17e eeuwse Europa was dat bepaald geen vanzelfsprekendheid. Puriteinen en quakers identificeerden zich met het volk van Israël, dat door de God bevrijd was uit het oude Europa en nu naar het Beloofde Land had geleid. De Nieuwe Wereld was God’s Own Country waar ze met een schone lei mochten beginnen. Dat ze de nieuwe plaatsen vaak noemden naar plaatsen in hun thuisland, had niets met heimwee te maken, maar alles met transformatie. New England was in die zin geen tweede Engeland, maar een béter Engeland, zonder religieuze vervolgingen.

Nu lopen er op de wereld nauwelijks nog utopisten als William Penn rond. Dat de werkelijkheid niet met naïeviteit te verenigen is, wordt door de geschiedenis telkens bevestigd. Sinds Camden (een suburb van Philadelphia) in 2004 de gevaarlijkste stad van de Verenigde Staten werd, heeft Penn’s idealisme een pijnlijk ironische lading gekregen. Philadelphia wordt in de volksmond liefkozend Philly genoemd, maar je hoort nu ook steeds vaker Killadelphia. Van broederliefde tot broedermoord. Utopia op zijn kop gezet. Welcome to the real world. Louis Theroux loopt in de documentaire Law and Disorder in Philadelphia in een kogelvrijvest mee met de Philadelphia Police. We krijgen een veilige inkijk in de gevaarlijkste buurten van de stad, waar het recht van de sterkste geldt en waar je image bepalend is voor je overlevingskansen. Kaal geschoren hoofden, gouden kettingen, tatoeages, wapens en drugs maken het beeld uit. De broederliefde is cool gemaakt en het imago van de killer die respect eist, is door de globalisering van de gangster- en hiphopcultuur een sterk exportartikel geworden.

Louis Theroux : Killadelphia [ hollanddoc.nl ]

Afgelopen week was voor mij de week van Kuifje, Rudolph Valentino en Indiana Jones. En dat was niet alleen omdat ze deze week alledrie op televisie te zien waren. Ik heb tussen deze drie een verband gelegd dat niet meer uit mijn hoofd gaat. Kuifje begon aan zijn avonturen drie jaar nadat Rudolph Valentino zijn laatste adem had uitgeblazen en Indiana Jones nam het stokje van Kuifje over in 1981, vijf jaar nadat het laatste avontuur van Kuifje verschenen was en twee jaar voor de dood van Hergé. Valentino, de avonturier van de jaren twintig. Kuifje de bekendste stripheld van 1930 tot 1980. En Indiana Jones, de retro avonturier uit de dertiger jaren, die van 1981 tot 2008 vier maal door Harisson Ford in een speelfilm te zien was en talloze malen in tv-series en videogames, vertolkt door verschillende acteurs.

De minst bekende van het drietal is waarschijnlijk Rudolph Valentino. In de jaren twintig was hij een beroemdheid waar de vrouwen voor in zwijm vielen, ondanks zijn gepoederde gezicht. Dat leverde hem de bijnaam pink powder puff‘ op, die kwade tongen in het leven hadden geroepen. Wellicht was de White Anglo-Saxon Protestant jaloers op het succes van de Italiaanse latin lover in djellaba en werd hij daarom voor mietje uitgescholden. In de stomme film was het overigens de normaalste zaak van de wereld dat de heren zich schminkten. Toen Al Jonson een jaar na de dood van Valentino zichzelf in The Jazz Singer met schoensmeer zwart maakte, was de pers niet zo scherp. Terwijl Johnson (zijn werkelijke naam was Asa Yoelson) de zoon was van een Russische en joodse immigrant. Men had het duidelijk op Italianen zitten in de jaren dat Al Capone half Chicago onveilig maakte.

Mooi aan deze documentaire vond ik de archiefbeelden, o.a. van de oprichting van United Artists in 1919 door D. W. Griffith, Charlie Chaplin, Mary Pickford and Douglas Fairbanks. Deze laatste twee waren de Brad Pitt en Angelina Jolie van hun tijd, al kwam Mary Pickford heel wat onschuldiger over dan Angelina Jolie. Maar de vamp moest eerst nog door Marlene Dietrich worden uitgevonden en Pickford zat niet alleen gevangen in de stomme film maar ook in haar schattige-meisjes-imago van the world’s sweetheart. Rudolph Valentino was in diezelfde stomme film uitgegroeid tot de grote versierder van het witte doek. Zonder stem. Een wit paard en een gepoederd gezicht waren genoeg. Valentino zou als mannelijk sekssymbool opgevolgd worden door o.a. Errol Flynn aan wie Close up ook een documentaire heeft gewijd.

Rudolph Valentino [ en.wikipedia.org ]

ageofstupid.net