Als publieke figuur hoeft Tom Barman nauwelijks te worden voorgesteld: hij is de leider van dEUS, muzikaal manusje-van-alles en de man achter de 0110-concerten tegen extreemrechts. Toch legt de extraverte artiest zelden zijn ziel bloot. Klaas Janszoon, al jarenlang de beste vriend van Barman bij dEUS, zegt: “Na al die jaren ben ik ervan overtuigd dat ik meer over Tom weet door zijn songs dan door wat hij tegen mij zegt.”
 
Maar voor Tempo of a Restless Soul liet Barman de camera twee jaar lang als een exclusieve vriend binnendringen in zijn wereld. De film volgt hem vanaf de release van “Pocket Revolution” in 2006 tot “Vantage Point” twee jaar later, tijdens een concert in een uitverkochte Ancienne Belgique. In die tijd verzamelden Manu Riche en Renaat Lambeets ruim 100 uur beeldmateriaal, van Griekenland tot de Verenigde Staten. Speciale aandacht gaat daarbij ook naar de bijzondere band van Barman met zijn moeder, een vrouw met wie hij opvallende gelijkenissen vertoont. Het resultaat is een film als een soundtrack, maar deze keer vertellen de beelden het verhaal bij de muziek, het verhaal van Tom Barman, de man die de soundtrack schreef, de soundtrack van zijn eigen rusteloze leven: op tournee, in de stad Antwerpen, de muziek en de politiek.
 
Bron: nieuws.be

De documentaire How the Beatles Rocked the Kremlin laat zien hoe voor een hele generatie inwoners van de Sovjet-Unie de Beatles het ultieme symbool van vrijheid vormen en hoe de Beatlemania het communisme begint te ontwrichten.
 
Het strenge communistische regime maakt het in de jaren „60 niet makkelijk voor Sovjetburgers om Beatles-fan te zijn. Hun platen zijn verboden en worden tot „westerse vervuiling„ bestempeld. Burgerwachten pakken rockfans op straat op en scheren hun lange haar af. Ondanks het gevaar ontstaat er een levendige zwarte handel in Beatles-muziek, opgenomen van het illegale Radio Luxemburg en gekopieerd op oude röntgenfoto’s. Jongeren maken zelf gitaren van hun grootmoeders eettafel en telefooncellen worden geplunderd voor de benodigde onderdelen. Het Beatles-virus verspreid zich binnen de kortste keren over de hele Sovjet-Unie. “Het was religie voor ons. Een helder licht in een saai leven.“ (Joeri Peljoesjonok).
 
Regisseur Leslie Woodhead (A Cry from the Grave) maakte in 1962 het eerste filmpje van de Beatles in een Liverpoolse kelder. Nu reist hij door Rusland en Oekraïne om te ervaren dat de invloed van de „Fab Four„ achter het ijzeren gordijn nog veel groter was dan in het westen. Hij spreekt met toegewijde fans waaronder de Russische vice-premier Sergej Ivanov. Het is een emotioneel moment als in 2003 Paul McCartney eindelijk een optreden geeft op het Rode plein van Moskou met een vertolking van Back to the USSR.
 
Bron: muziek.nl

Documentaire van Heddy Honigmann. Heddy Honigmann schetst een indringend portret van de talloze inwoners van Lima die aan de onderkant van de samenleving leven. Straatkinderen, zwervers, obers en kleine middenstanders komen aan het woord en vertellen aan de hand van persoonlijke anekdotes de hele politieke geschiedenis van Peru. In Lima is het leven de laatste decennia alleen maar slechter geworden, is de strekking. Omdat het lot van de acht miljoen inwoners van Lima volgens Honigmann niemand iets kan schelen, heet deze documentaire El Olvido: de vergetelheid. Ondanks de misère en het verdriet, heeft Honigmann ook oog voor de poëzie en humor in hun verhalen en brengt zij zodoende een eerbetoon aan haar geboorteland. ‘Er is meer in een samenleving dan een pokdalige buitenkant. In de film leest iemand een gedicht van de Peruaanse dichter José Watanabe over een nachtzwaluw die zich niet laat afschrikken door een stier. Onder de dikke huid van het dier en achter zijn agressieve houding vermoedt de vogel tederheid. El olvido toont het gelijk van de zwaluw.’ Jost van der Burg in het Parool, 22-10-2008.
 
Bron: omroep.nl