In het tweede hoofdstuk van Hoeveel waarheid heeft de mens nodig? schrijft Rüdiger Safranski hoe Heinrich von Kleist, in navolging van Rousseau, zich radicaal wil terugtrekken uit de buitenwereld:
( … ) Zich terugtrekken in Zwitserland was als een radicale kuur bedoeld. Hij wilde leren om ‘weinig voor te stellen’. Maar die leeropdracht is te zwaar. Tijdens zijn poging om zich van de maatschappelijke buitenwereld los te rukken, merkt hij hoe diep die in hem zit. De ambitie om daar in de buitenwereld iemand te zijn, laat hem niet los. Daardoor blijft hij ook op die afgelegen plek verstrikt in de maatschappij met haar concurrentie en geldingsdrang.
Hij verdraagt het niet dat de familie hem als een mislukkeling beschouwt. Hij heeft zich voor de vaak afkeurende blikken van anderen willen verbergen; maar hij wil niet in het verborgene blijven. Er moet een moment komen waarop hij stralend te voorschijn komt: als triomfator, als overwinnaar. ( … )
Hij verdraagt het niet dat de familie hem als een mislukkeling beschouwt. Hij heeft zich voor de vaak afkeurende blikken van anderen willen verbergen; maar hij wil niet in het verborgene blijven. Er moet een moment komen waarop hij stralend te voorschijn komt: als triomfator, als overwinnaar. ( … )
Heinrich von Kleist (1777 – 1811) Op 20 november 1811 pleegt Kleist samen met Henriette Vogel zelfmoord aan de oever van de kleine Wannsee bij Potsdam.
