De musicalfilm is niet mijn favoriete genre, maar als ik er een zie, dan geef ik mij er helemaal aan over. Op Eerste Kerstdag zond BBC 2 achter elkaar twee musicals uit van zestig jaar oud: On the town (1949) en Singing in the Rain (1952), allebei met Gene Kelly. Eind jaren veertig, begin jaren vijftig was onschuldig amusement een vorm van zelfmedicatie om de verschrikkingen van de oorlog te doen vergeten. Bovendien moest de show doorgaan en de kassa blijven rinkelen. Fred Astaire en Ginger Rodgers hadden de showfilm in de jaren dertig groot gemaakt en in de jaren veertig werd er iets nieuws aan toegevoegd: kleur!

On the town moet in 1949 een overrompelende ervaring geweest zijn. De drie witte matrozenpakjes van Kelly, Sinatra en Munshin tegenover het lichtrode, groene en gele jurkje van Ann Miller, Vera-Ellen en Betty Garrett gecombineerd met achtergronden in vaak één effen kleur, spatten van het doek.

Zoals bij de meeste musicalfilms is er een dun verhaaltje als kapstok voor de liedjes en danceacts. Nu weet ik waar de artdirector van de kleurige Franse musicalfilm Les demoiselles de Rochefort (ook met Gene Kelly) zijn inspiratie vandaan heeft.

On the Town [ en.wikipedia.org ]

In 1978 was ik zwaar in de puberteit gekomen. Om ons heen stormden de hormonen. Een hijgerige dikzak was onze spreekbuis en kwam adem te kort om zijn Paradise By The Dashboard Light te bezingen. Ian Dury had ook een pittige tekst. Maar de volmaakte uitdrukking van gierende hormonen was toch wel Whole Lotta Rosie van ACDC.

Maar 1978 was vooral het jaar dat mij de adem benomen werd door een blonde verschijning. Blondie was voor mij en de jongens in mijn klas een verpletterende verschijning. Na een blond voorjaar volgde een najaar met dreadlocks. We gingen met z’n allen aan de reggae met 10cc. En tussen de reggae door hoorden we een hopeloos verliefde John Travolta en Olivia Newton John.

Wat stond er deze week 34 jaar geleden in de Top 40?

Paradise By The Dashboard Light van Meat Loaf, Mary’s Boy Child van Boney M., Get Off van Foxy, Y.M.C.A. van Village People, Da Ya Think I’m Sexy? van Rod Stewart, Sandy van John Travolta, Giving Up, Giving In van The Three Degrees, Dreadlock Holiday van 10cc, Blame It On The Boogie van The Jacksons, Le Freak van Chic, Hit Me With Your Rhythm Stick van Ian Dury and The Blockheads, Well All Right van Santana, Mac Arthur Park van Donna Summer, Hey Girl van Gruppo Sportivo, Hot Shot van Karen Young.

Top 40 van 1978, week 51 [ top40.nl ]

In 1977 ging Elvis dood, hoorde ik voor het eerst van punk en vloog mijn tamme kraai weg. Met kerst verruilde ik een rapport met twee 3′en en twee 4′en voor een rapport met vijf 8′en en vijf 9′ens, het mirakel van 2VWO. Ik wist zelf wel beter, dat het om een uit de hand gelopen kalverliefde ging, waardoor ik in plaats van mijn huiswerk te maken alleen nog maar zat de dagdromen. Ik bleef dus voor het eerst in mijn leven “plakken”, zoals dat heette. Het was een vreemde ervaring, de metamorfose van de domste naar de knapste van de klas binnen één jaar. 1977 was ook het jaar waarin ik voor het eerst in Venetiëwas. Wat smoezelige briefjes van 1000 lire heb ik nog altijd bewaard. In het najaar hoorde je op school overal een nieuw woord: punk. (Michaela zegt “pank”) en bij Toppop zagen we voor het eerst een dansende zombie.