In de late zeventiende en in de achttiende eeuw waren veel rijke Amsterdamse kooplieden de inmiddels stinkende grachtengordel ontvlucht en hadden zich gevestigd op buitenplaatsen langs de Vecht. Meestal waren deze omringd door een heerlijke tuin. Het aardse paradijs werd in het interieur voortgezet op zogenaamde behangsels. Anders dan de naam doet vermoeden waren dit schilderingen op doek die op een raamwerk tussen vensters en deuren gespannen waren en vaak meerdere wanden van het interieur in beslag namen. Behangsels hadden meestal parken en pastorale landschappen als onderwerp. Vaak waren er architectonische elementen in Franse stijl aan toegevoegd. Overigens leunden deze geïdealiseerde voorstellingen zwaar op de Hollandse landschapsschilderkunst van de zeventiende eeuw. Bekende behangselschilders uit de achttiende eeuw waren in ons land Egbert van Drielst en Jurriaan Andriessen.
Het werk van Peter Korver zet de traditie van de behangselschilderkunst voort in een eigentijdse context. Als bioloog schildert Korver met taxonomische nauwkeurigheid en betrouwbaarheid planten- en diersoorten. Vaak staan deze tegen een framework van gestileerde achttiende eeuwse motieven en zijn er historische voorwerpen aan toegevoegd. Zijn werk is erg geschikt voor zeventiende en achttiende eeuwse grachtenpanden en buitenverblijven. Zo maakte hij vorig jaar voor de Residentie van Charles François Lebrun een serie schilderijen waarin exotische en inheemse dieren gecombineerd worden met elementen die verwijzen naar de rijke geschiedenis van het pand aan de Herengracht 40. Zijn nieuwste werk is een plafondschildering voor een villa in Bergen (NH) en heet Leaves of Grass. Het bestaat uit zes langwerpige panelen die tussen de balken van het plafond geplaatst worden.
Citzen Kane (1941) is in 1999 uitgeroepen tot de beste film aller tijden en wordt beschouwd als een van de invloedrijkste films uit de geschiedenis. Om dat oordeel niet na te praten en uit eigen overtuiging te kunnen spreken, moet je de film vaak gezien hebben en heel veel andere films uit de jaren daarna. Alleen het analyseren van Citizen Kane en het onderzoeken van zijn invloed op andere films, maakt het al leuk om filmliefhebber te zijn.
Gisteren viel ik op het Belgische Canvas in een mooi gesprek met een andere Duitse monnik. De karmeliet Reinhard Körner is zielzorger en begeleidt mensen die aan depressies lijden. Daarbij baseert hij zich op de spiritualiteit van Juan de la Cruz. Met Lucette Verboven sprak hij een halfuur lang over depressiviteit, 
Donkere nacht van de ziel is een metafoor die de spirituele ervaring beschrijft van iemand die een fase in zijn leven doormaakt waarin hij zich door iedereen verlaten voelt, zonder hoop op een betere toekomst. Deze aan depressie verwante gevoelens ervaart de persoon als een crisis van geestelijke identiteit. Verschillende spirituele tradities zoals de christelijke mystiek verwijzen naar deze ingrijpende en louterende ervaring. Zo beschreef Johannes van het Kruis in een gedicht de reis van de ziel vanuit zijn lichamelijke thuis naar een vereniging met God. Deze reis is bijzonder zwaar want het betekent een onthechting van de wereld om zich “met het licht van de schepper te kunnen verenigen.” In zijn werken maakt Johannes onderscheid tussen twee donkere nachten: de nacht van de zuivering van de zintuigen en de nacht van de zuivering van de geest. Bron: 
