De Duitse bevelhebbers Erich Ludendorff en Paul von Hindenburg geloofden dat een offensief in Vlaanderen eindelijk de Duitsers de overhand in de oorlog zou geven. Als afleidingsmanoeuvre zou er een ook een offensief in noordoostelijk Frankrijk komen, langs de rivier de Marne. De slag barstte los op 15 juli toen 23 Duitse divisies het Vierde Frans Leger ten oosten van Reims aanvielen, terwijl 17 andere Duitse divisies het Zesde Franse Leger ten westen van de stad, tussen Soissons en Reims, aanvielen. De Duitsers hoopten zo de Franse legers uit elkaar te drijven. Al snel kwamen Amerikaanse, Britse en Italiaanse troepen de Fransen te hulp en de oostelijke aanval werd al dezelfde dag een halt toegeroepen. Ten westen van Reims braken de Duitsers wel door de Franse linies en kwamen zo’n 15 kilometer voordat de geallieerden op 17 juli 1918 de Duitse opmars stopten.
 
Hierna volgde een groot tegenoffensief van de geallieerden op 18 juli met 24 Franse divisies en 350 tanks. De Duitsers, aan alle kanten aangevallen, moesten zich op 20 juli terugtrekken. Verliezen in de Tweede Slag bij de Marne waren enorm. 168.000 soldaten sneuvelden aan Duitse zijde. Aan geallieerde zijde sneuvelden 95.000 Fransen, 13.000 Britten en 12.000 Amerikanen.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Nadat Amerika in 1917 betrokken raakte bij de oorlog konden zij door hun investeringen en mankracht de balans laten doorslaan ten voordele van de Geallieerden. Dit was vooral het geval na het laatste Duitse offensief (‘Friedensturm‘) op 15 juli 1918 waarbij de Duitsers aanvankelijk de Franse en Britse troepen over de hele frontbreedte terugdreven tot Amiens. Na het tot stilstand komen van dit laatste Duitse offensief (door gebrek materiaal en reserves en te lange aanvoerlijnen) kon, mede door de inzet van de Amerikaanse troepen Duitsland worden teruggedrongen wat op 11 november 1918 leidde tot de wapenstilstand.
 
Bron: wereldoorlog1418.nl